De historische geluidsweergevers van de toekomst.

Goed verhaal Peter.
Een vriendelijk gestelde (deels) tegenreactie is altijd aanvaardbaar en geeft een leuke discussie.
Ik heb inderdaad ook wel gedacht aan de jonge tienerjaren in de jaren zestig en de koffergrammofoon op mijn kamer. De AG4756. Die stond eerst nog in de woonkamer.
Tweedehandsje dus zogezegd. Door een leuke bijbaan kocht ik op mijn zeventiende mijn eerste hifi set, ook voor op dezelfde kamer. IMF luidsprekers, Luxman versterker en platenspeler. Tuner kwam veel later (vond ik minder belangrijk) en cassettedek heb ik nooit gehad. Ik vergeleek die langzaam draaiende bandjes met de toenmalige super acht filmpjes. Te matige kwaliteit. Favoriete muziek kocht ik altijd gewoon op de nieuw aangeschafte lp's. Pop, klassiek en jazz. Mijn ouders kochten in dezelfde tijd een complete Luxman toren en twee luidsprekers van Keff. Mijn beste vriend kocht een hele set van Quad. Dat was allemaal in de eerste helft van de jaren zeventig. In die tijd kochten al mijn vrienden (rond de 20ste zeg maar) een hifi installatie en in de decennia daarna kwam je bij elkaar over de vloer om over hifi te praten, de nieuwste aangekochte lp's te beluisteren (soms de hele nacht door met een borrel) en ook samen naar de Firato te gaan voor de nieuwste snufjes op hifi gebied. Zo kwam er ook de eerste cd speler bij (in mijn geval toen van Denon). Verder was je ook wel lid van een hifi blad (er waren er meerderen en ze waren toen enorm succesvol in uitgave (dat is nu wel anders, het is redelijk sabbelen voor ze, vergeleken met toentertijd) en ik had bijvoorbeeld ook een abonnement op het blad Luister.
Wat ik vooral zeggen wil, toen had vrijwel iedereen een hifi installatie in de woonkamer of op je eigen kamer en later in je eigen huis, voor welk bedrag dan ook. Veelal twee luidsprekers (in wat voor formaat dan ook) stonden dominant aanwezig te zijn (overburen van mij in de jaren tachtig hadden twee van de enorme driedelige elektrostatische schermen staan). Uitzondering was juist als iemand in met name de jaren zeventig en tachtig géén hifi installatie had.
Nu is dat andersom en zijn mensen met een dergelijke hifi installatie de uitzondering.
Hifi winkels zijn er nu uiteraard best nog wel, maar je moet ze wel zoeken en veelal naar een andere stad gaan. In de tweede helft van de vorige eeuw had iedere stad wel een paar hifi winkels. Ik woonde toen in Hoorn en kan me er zo wel minstens vier herinneren, voor zo een klein provincie stadje. Ik kocht mijn spullen bij Cees Ooms, een topzaak. Hij is later de high-end winkel Renaissance in Amsterdam begonnen.

Toen kocht je alles nieuw. ALS jonge mensen tegenwoordig een dergelijke hifi installatie kopen is het hoofdzakelijk tweedehands. Er is van dat spul uit de vorige eeuw natuurlijk ook nog genoeg te vinden. Kwalitatief vaak nog steeds uitstekend en veel ervan zal de komende decennia nog wel overleven.

Ja Peter ik kan mij er ook wel wat in vinden wat beterft geluids kwaliteit verbetering en dergelijken
Wat jij er over denkt ... Maar we gebruikten geen lachgas en dergelijken rot pillen op feesten
al is NIET iederen jongen mensen daar NU voor in ...Dus ook niet genreraliseren daar mee gelukkig
Maar ik meen ook dat veel kunstof tand wielen gemaakt zijn van nylon ?
ik weet ook niet of het de laatste mening opsie is met der eeuwen verloop
het zal in iederen eeuw wel verwerping zijn maar NU is er wel Veeel optemerken
of we daar aan kunnen wennen ? hooft zaak mee kunnen leven
Huub

Over het generaliseren van de jeugd wil ik ook nog wel even ingaan.
Hebben wij vroeger ook niet naar Radio Veronica geluisterd via een schetterend 6-transistor radiootje? We gaven toen geen zier om geluidskwaliteit of we dachten dat het het zo hoorde.
En veel koffergrammofoons blonken ook niet uit door geluidskwaliteit.

Op een gegeven moment kom je dan tot de ontdekking dat je op simpele manieren een (veel) betere geluidskwaliteit kunt bereiken, door bijvoorbeeld een grotere luidspreker op een kleine radio of koffergrammofoon aan te sluiten. Je gaat kritischer luisteren en zo bouw je langzaam wat op.
Eén van mijn vrienden begon ook met een simpele (plastic) grammofoon met twee luidsprekerboxjes. Moet je nu eens zien wat hij heeft staan!

De hang naar een beter geluid heb ik niet van mijn ouders. Mijn moeder vond popmuziek alleen maar hinderlijke herrie en we hebben het thuis jaren lang gedaan met de draadomroep, een Amroh Deuteron versterker, een oude (zelfbouw) radio waarvan alleen de luidspreker nog gebruikt werd en een Joboton 5 platenspeler. Later aangevuld met een Philips EL3541 bandrecorder. En we waren al die jaren dik tevreden.

Ik ontdekte dat de draadomroep toch wel een heel goede geluidsbron was en begon zelf versterkertjes te bouwen. Dat werd steeds beter tot ik op een gegeven moment overging op "echte" HiFi. Ik hoorde zelfs de ruis van de microfoonversterkers van de studio! (Bevestigd door een ex technicus van de NRU/NOS).
Ik kreeg toen regelmatig het verwijt thuis dat ik altijd het onderste uit de kan wou.

Dus wie moet er nou gegeneraliseerd worden.

Ik heb nog steeds oog (oor) voor goed geluid, hoewel het met de oren toch minder begint te worden (vooral de hoge tonen).

Als ik optreed met met platenspelers met GP200 , EL6415 versterker en Wharfedale Denton II luidsprekers krijg ik veel complimenten over het geluid, vaak van jonge mensen.
Soms denk ik dan wel eens : Klinkt nou echt zo goed of zijn jullie niets gewend?

Ik denk dat je beter geluid eerst moet "ontdekken", omdat je niets anders gewend bent.

En.... goede, duurzame HiFi installaties zijn nog steeds te koop voor niet al te veel geld. En die bestaan niet voor het grootste deel uit plastic.
En gelukkig zijn er nog steeds winkelketen die het verkopen en goede voorlichting geven en je ook waarschuwen voor die goedkope plastic rommel.

Groeten,
Peter

De (niet) duurzaamheid van plastic merk je bijvoorbeeld aan de Triotrack armen: De witte zijn van een duurzamer materiaal (ureum?) dan de zwarte. Die zijn zodanig uitgehard dat je de kans loopt dat de kop van de arm afbreekt als je de platenspeler wilt starten door de armclip vast te houden. Ik raad altijd aan de arm zelf beet te pakken bij het starten.
Plastic tandwielen bij bandtellers, video- en cassette recorders, enz. vallen in stukken of de tanden breken er af.
Bij (78-toeren) jukeboxen met veel plastic delen vervormen die in de loop der tijd zodanig, dat ze onbruikbaar worden.
Er zijn echter ook voorbeelden van plastic delen die wel heel blijven, zoals bijv. de kasten van Philips band - en cassetterecorders en portable radio's.

Misschien dat de jukebox het nog enige tijd volhoudt. Vinyl zal nog wel enige tijd blijven, alleen welke platenspelers zijn er over enige tientallen jaren nog? 50-er jaren jukeboxen zijn gemaakt van duurzaam materiaal. Ik ben zelf met een Wurlitzer 2310 bezig uit 1958/1959 en je staat er ondanks het zware leven van versteld hoe de staat van verschillende delen is. Dat kan nog wel enige jaren mee.
Gelukkig zijn daar nog genoeg liefhebbers voor. Hoewel je voor bepaalde modellen onderhand net zo veel geld kwijt bent als voor een behoorlijke auto.

En onze radio's? We komen er niet onderuit: Ook de F.M. zal na enige tijd verleden tijd zijn. Met een klein zendertje zullen de toestellen nog wel bruikbaar zijn, maar het uit de lucht plukken van de zenders geef ik zelf toch wel de voorkeur aan. Dan heb je alleen het l.f. gedeelte nog om platen te draaien of op een andere manier muziek te draaien.

Niemand kan ons helaas vertellen hoe het er over pakweg 50 jaar uitziet.
Maar laten we nu maar zuinig zijn op hetgeen er nog is.

Groeten,
Peter

Overigens zullen veel huidige producten over zeg een halve eeuw totaal onbruikbaar geworden zijn omdat het hoofdzakelijk is gemaakt van plastic. We hebben nog geluk dat onze hobby-spullen hoofdzakelijk gemaakt zijn van hout, metaal en glas. Plastic was toen een nieuw (trendy en veelal zelfs nog duur) luxe materiaal. Tegenwoordig kunnen de fabrikanten de samenstelling van plastic precies bepalen en zo heb je goedkoop kort meegaand plastic, maar ook duurzaam (en duur) plastic. De meeste huidige plastic apparaten gaan daarom maar een paar decennia mee. Feitelijk kan de fabrikant de tijd redelijk precies benaderen. Het is allemaal afhankelijk van het productieproces en de kosten. Flatscreens zijn hoofdzakelijk van plastic gemaakt (tenzij je erg dure hebt, alle waar naar zijn geld). Over 50 jaar zijn de meeste flatscreens verdwenen en zullen alleen die hele dure in een designmuseum komen te staan. De meeste producten zijn gemaakt van zo goedkoop mogelijk plastic. Weekmaker gaat er snel uit en krak. Op de lange duur valt het plastic helemaal uit elkaar en wordt het een milieu probleem. Dat zie je nu al en dat gaat over niet eens zo heel oud plastic.
In de jaren vijftig kon men de samenstelling nog niet zo goed bepalen en daarom gaat het langer mee. Er zit meer pure plastic als grondstof in (als materiaal heel erg duur) en minder vulmiddelen. Toch zie je al kwaliteitsverschil. Knoppen van Philips radio's zijn sterker dan die van bijvoorbeeld Grundig. Die breken veel sneller bij veelvuldig gebruik. Philips gebruikte in veel gevallen bij bewegende onderdelen pertinax en Grundig plastic. Ook dat kan bij de laatste een probleem zijn/worden.
Hoe minder dat dure pure plastic in de samenstelling, des te korter de levensduur.
En die levensduur is toch heel belangrijk voor het feit of over een halve eeuw de mens er nog als hobby mee kan omgaan. Veel plastic producten uit de zestiger jaren die in musea staan moeten nu al omzichtig behandeld worden en als het even kan uit het licht gehouden worden. Wit gekleurd plastic wordt geel en dat geeft het begin van de afbraak al aan. Plastic verouderd niet alleen doordat de weekmaker er uit verdwijnt (wel de belangrijkste factor). Ook de vulstoffen zijn aan kwaliteit onderhevig. Ik vergelijk plastic altijd maar met beton (al is beton een eeuwige chemische reactie en plastic niet) waarbij het cement de pure plastic is (duur) en grind en zand (of andere vulmiddelen zoals -inderdaad- kunststof) de vulmiddelen die het volume en dus de vorm bepalen. En ook beton heeft niet het eeuwige leven, ook weer afhankelijk van de kwaliteit hoe het gemaakt is. De meeste gebruiksproducten van de laatste decennia zijn van weinig duurzaam plastic gemaakt. Goede kwaliteitsproducten van plastic zijn nog steeds dure producten waar je flink voor betalen moet, en duurzaam. De wereld van de massa-productie is echter vooral gebaseerd op troep en rommel wat kort meegaat (plastic producten kunnen ook duur zijn omdat het product aan modegrillen onderhevig is. Een Armani bril is veel duurder dan een Hans Anders bril, maar kwalitatief niet beter. Je betaald voor de naam en wordt dus eigenlijk op de kwaliteit beduveld, om maar een voorbeeld te noemen).
De meeste producten van tegenwoordig zien we in de tweede helft van deze eeuw uiteindelijk niet meer terug. Plastic spullen dat rijp is voor het museum komt in glazen vitrines te staan met weinig licht.
Kijk bijvoorbeeld naar de radiootjes gemaakt van catalin, tegenwoordig zeer collectable, een plastic waarvan men dacht dat het duurzaam in gebruik was. Ze zijn nu behoorlijk kwetsbaar geworden. In het museum staan ze in glazen vitrines vanwege hun broosheid.

Inderdaad Jan.
Op dit forum zitten over het algemeen de wat ouderen, logisch op een buizenradioclub en een aantal daarvan, oude narren zoals ik ze noem generaliseren de jeugd.
Waarom?
Nergens voor nodig.