Nieuw project: Philips B8X52A

Het is al weer een tijdje geleden, maar hij is klaar!Ondertussen heb ik heel veel kleinere projecten gedaan. En af en toe even weer studeren op de B8X52A. De stereo decoder was voor mij de grootste uitdaging. Na alle Elco's vervangen te hebben deed hij het nog niet. Uiteindelijk een andere stereo decoder van allemaal nieuwe Elco's voorzien. En die erin gezet. Toen gaf de indicator aan dat er "stereo" was. Helaas nog steeds maar geluid op 1 kanaal. Uiteindelijk nog een TS126 transistor vervangen en toen had ik weer volle bak stereo.De ECC85 is vervangen. Omdat na een tijd spelen de ontvangst boven de 100 Mhz weg viel. (Geen verklaring voor, maar na vervanging van de buis was het goed). De ontvangst was toen ook sterker.Beide afstemogen zijn vervangen door gebruikte uit een andere donor radio. De nieuwe Russische equivalenten werken op de een of andere manier niet goed in deze radio.Verder was het een kwestie van heel veel schoonmaakwerk. De Deoxit contactreiniger heeft zijn diensten wel bewezen. Alle schakelaars en potmeters werken weer kraakvrij en mooi soepel.In de speakers heb ik nog de scheidingsfilters vervangen. En het beetje glaswol wat erin zat eruit gegooid en vervangen door modern spul.De kast was een kwestie van heel veel schuren en lakken (spuiten). Al met al een prachtradio geworden met een geweldig geluid. Echt de beste buizenradio die ik tot nu toe onder handen gehad heb. Subtrobisch laag en knisperend hoog zeggen ze in etherpiraat kringen dan. Helaas vindt mijn vrouw hem lelijk. Hij doet haar denken aan een Oost Duits afluisterapparaat zegt ze. En het is ook wel heel veel radio zo met die boxen. Dus de B7X44A blijft mooi in de woonkamer. En de B8X52A gaat de verkoop in. Ik heb er gewoon geen mooie plek voor.

Ik heb de philips tafels nog een keer goed aangezien
maar philips maakt voor de arm kolom lager pen
strip van 4/5 mm dik met een gat voor de boven kan en van onder
en verders rust de stalen pen met een bol aan de onder kant op een stalen plaatje met vet
dan is er minder weerstand als dat men een langen broze lager gebruikt
zo als meer tafel bouwers dat wel doen de as in een langen bus laten draaien
als men te kort gewicht gebruikt met tafels zonder KOGELAGERS
dan vreest met de plaaten groeven meer uit aan de buiten kant van de plaat groeven
voor mono is het ook beter meer gewicht .
toch raad ik aan om een goeden moderne HIFI tafel te gebruiken voor de
met ook alles er op en aan voor de stereo platen met niet meer als 2/5 gr afspeel gewicht .. goeden tafels allen onder het merk technics dual philips elctronic thorens en meer merken HIFI modern
en zo meer merken vooral de jappen zijn zeer goed ook met de kopcellen
Qartz DD . .. ik houd ook wel van oud maar het is niet allemaal goud voor gebruik
met mono gebruik gaat het wel goed het ouden
huub

voor de dyn elementen is het afspeel gewicht ook zoo
de naald zal niet te veel door zakken .dat shure kan behoorlijk wat verdtagen
ik zou deze ook op 4 gr gebruiken gezien dat ook de zijden druk instelling mist
op de Lenco l 70 .. dan slijt deze gelijk beter af de groeven blijven ook goed
ik gebruik ook wel de GP 400 deze word door PH aanbevolen op 2./5 gr
het gp 410 kan tot 4,gr gezien dat deze ook in de hifi wisselaar word gebruikt
zonder zijden druk dus de volgzaam heit is met meer druk beter
voor gewonen armen . deze arm is wel instel baar met de druk
armen van ouden of gewonen tafels die zijn niet kogel gelagert
op het draaipunt van het arm kolom .. dual wel de HF 4 garrard ook
zo zijn er nog wel meer . vandaar de ook de meer gram
het houd iets tegen zonder kogel lagers .. O0k de triotrak heeft kogel lagers
het is gewoon beter voor laag afspeel gewicht daar zal men ook rekening mee houden
de lenco,s bezit een bronze lager bus . dat is nou niet zo HIFI maar is zeer goed voor meer gewicht
dus ik vind voor dyn tot 4 gr zo als PH denkt
huub

De GP 410 wordt aanbevolen met 2 TOT 4 gram. Een gemiddelde is dan mooi,
dus 3 gram.
De GP 400 wordt aanbevolen met 1,5 tot 3 gram. Hoe mooi wil je het hebben.
Mijn Shure M3D wordt aanbevolen met 3 tot 6 gram (hebben we het wel over een
ontwerp uit 1958) en ik heb die dus mooi op 3,4 gram staan, werkt perfect op de Lenco L70. .
Ik blijf dus mooi onder de geadviseerde belasting voor vinylplaten na 1960.
Voor de oudere monoplaten is het allemaal verre van een probleem.
Het opvolgende ontwerp van de M3D 1958 is die van 1961 en dan is de absolute
naalddruk 2 gram (boven de 2,5 gram wordt sterk afgeraden).
Er bestaan simpelweg al een paar decennia weinig MD elementen die boven de 3,5 gram
moeten werken. Is dat wel zo dan moet je toch het advies ervan opvolgen want een te
licht afgesteld element is veel erger dan een iets te zwaar afgesteld element.
Persoonlijk zou ik hier toch niet gelukkig van worden voor mijn recentere (nieuwe)
vinylplaten om die langdurig in maximale conditie te houden.
Als je platen je langdurig lief zijn ga je niet boven de 3,5 of 4 gram werken.
En uiteraard met een naald in uitstekende conditie.
De naalddruk is ook afhankelijk van de compliance van het element, die twee factoren
zijn volledig afhankelijk van elkaar.
Een lage compliance betekend een hogere bijpassende naalddruk met een wat
zwaardere arm die een bepaalde bewegelijkheid van de groef kan afdwingen.
Een hogere compliance betekend een bijpassende lage naalddruk.
Er waren ook ultra hoge compliance elementen, maar daar kunnen we weinig mee.
Mislukte experimenten eigenlijk en ze waren ook nog eens vreselijk duur.

Voor TS (sorry) : Compliance is de bewegelijkheid van de naald en de cantilever,
het gaat hier op microscopisch niveau om enorme krachten en snelheden!

Nou laat ik dat nog vermelden doen wat beterft het afspeel gewicht
van de philips keramiche opsteek elementen .gram zijn deze bij gebruik
zonder vvst dus 6,gr afspeel gewicht
het Dyn gp 410 is 4,gr . het hifi ceramich dat ook een vvst nodig heeft
deze zijn ook goed alleen voor LP 4/6 gr gebruik . ik bezit er drie van
gebruik deze ook nog wel HIFI ceramich gebruik met vvst

huub

peter1952 schreef :
En dan de naalddruk: Er wordt betoogd dat de naalddruk bij stereo platen uit de 60’er jaren niet hoger mag zijn dan 3,5 gram. Tot ver in de 70’er jaren zijn platenspelers gemaakt met een ceramisch element dat toch wel 4 gram nodig heeft. Dan vraag ik me af of die fabrikanten dan verkeerd bezig geweest zijn.

Groeten,
Peter

Omdat je het je afvraagt hier het antwoord.
De overgang van de mono 50er jaren vinylplaten naar de 60er jaren stereo platen liep zo geruisloos mogelijk om de verkoop niet te beïnvloeden. Integendeel, stereo was ook bedoeld om de verkoop gigantisch op te gaan schroeven. Het werd zelfs letterlijk door de strot van het publiek gedouwd terwijl dat publiek net de revolutie van de komst van de (mono)vinylplaat achter de rug had. Iedereen had nog maar tamelijk recent een mono platenspeler aangeschaft en die was voor de meesten al duur genoeg.
Het bleef een zeer commerciële business. Wat dus niet verteld werd was dat de samenstelling van de vinylplaten veranderde en de stereo platen eigenlijk de hoge naalddruk van de mono platen niet aankonden. Ze zijn van zachter vinyl dat buigzaam is en er werd gebruik gemaakt van het geheugen van plastic (dat is nog steeds zo dus). 50er jaren mono platen waren hard en onbuigzaam. Bij de buigzame stereo platen vervormd de groef enigszins als de naald er doorheen gaat. Maar omdat plastic een geheugen heeft keert dit na de naald meteen weer in de oorspronkelijke positie terug. Het heeft ook met de warmte te maken van de kracht die de naald door de groef maakt (een beproefd testje op school betreffende het geheugen van plastic was om een plastic bekertje in heet water te gooien, door het geheugen van het plastic wil dit bekertje terug naar het oorspronkelijke platte schijfje).
We zeiden indertijd (als audio liefhebbers) tegen elkaar dat je een plaat nooit direct twee keer achter elkaar moest draaien.
Er is dus geheel gezinspeeld op dit geheugen en met de vervorming werd rekening gehouden. Oude jaren vijftig platen (die wel een veel grotere naalddruk konden hebben, daar waren ze voor gemaakt) slijten door materiaalverlies, latere buigzame vinylplaten in de jaren zestig 'slijten' door vervorming: als de naalddruk te hoog is (of te groot of versleten) vervormd de groef te veel en kan deze niet meer na de naald volledig teruggaan naar de oorspronkelijke vorm. De plaat wordt letterlijk 'grijs' gedraaid. Het is een algemene standaard gegeven dat de buigzame (stereo) platen na 1960 een maximale naalddruk van 3,5 gram kunnen hebben. De fabrikanten waren niet verkeerd bezig, voor de commercie werd niet alles verteld, tenzij een audio liefhebber zich er in ging verdiepen. Maar de 'gewone man' (niet denigrerend bedoeld) deed dat niet en ach, 4 gram was nou niet direct op kortere termijn op gehoor waarneembaar. Voor de echte audio liefhebber uiteraard wel. Veel mensen wilden hun favoriete muziek horen en maakte zich niet druk om hoe of wat qua gebruik. Net zo goed dat op de vroege stereo platen ook stond : 'ook monoraule afspeelbaar'. Dat was eigenlijk een grove leugen, maar omdat veel mensen nog een mono speler in huis hadden moest de verkoop natuurlijk wel voortgang blijven vinden.
WAAROM de platen buigzaam werden gemaakt met een zachtere plastic: zodat men dunnere platen kon persen en er dus minder materiaalgebruik was. Ook een simpele zakelijke argumentatie dus.
Dat ceramische elementen tot ver in de jaren 70 verkocht werden was omdat ze spotgoedkoop konden zijn ten opzichte van de duurdere MD en zelfs MC elementen. Een audio liefhebber kocht die ceramische elementen niet , al was het alleen maar voor het behoud van zijn kostbare platen. Het gros van het volk maalde daar totaal niet om, stond daar nauwelijks bij stil, tenzij de naald hoorbaar versleten was. Die hadden een simpel setje staan om hun favoriete muziek te beluisteren. Dat was genoeg. Dat platen op den duur 'sleten' kwam de industrie alleen maar beter uit: kon de consument weer nieuwe platen kopen.
Bij de industrie speelt bedrog altijd wel ergens een rol, met als argument dat de nadelen pas verschijnen als de garantie of 'verwachte' levensduur overschreden werden. Dat is nog steeds bewust zo. Een product gaat echt niet langer mee dan de producent wil. Daar zorgen ze wel voor, tot ergernis van overheden (en publiek) die zich steeds meer richten op duurzaamheid. Lang gebruik is immers ook duurzaam.
Maar de industrie is echt geen filantropische instelling.
Iets verzwijgen is immers geen liegen of bedrog. Dat gold ook voor de beoogde naalddruk in de jaren zestig bij de buigzame vinylplaten.