Grundig, waar gaat dat heen?

Hoi Han.

Allemaal zo herkenbaar wat je verteld en het roept ook wel veel herinneringen op.
Dat we massaal op de Japanse hifi spullen overgingen klopt zeker. Inderdaad degelijk spul.
Toen de cd spelers op de markt kwamen wilde je nog wel eerst bij Philips blijven, maar je
kwam al gauw van de koude kermis thuis. Wellicht waren de eerst (bovenladers) nog wel degelijk.
Maar de voorladers werden alras plastic fronten. Een vriend van me kocht er toen een.
Heel trots nog (niet iedereen had al een cd speler). Feestje, plaatje er in en start.
Een lichte tik en de knop schoot over zijn schouder enkele meters verderop in de kamer.
Balen en iedereen roepen: nou, dat wordt geen Philips bij mij....
Ik kocht dus een Denon en die heeft het meer dan tien jaar trouwe dienst gedaan.
De eerste echte hifi-sets die mijn vader en ik voor onszelf kochten waren van Luxmann.
Dat straalde degelijkheid uit en dat was het gewoon ook. En prima geluid met wel Westerse
luidsprekers. Mijn vader had Keff en ik had heel zorgvuldig voor IMF gekozen. De Keff's
gingen na een jaar of tien kapot, mijn IMF's hebben het lang volgehouden en spelen nog
steeds bij kennissen van me. Overigens staat mijn eerste Luxmann (L70) versterker nog steeds
bij de zoon van een kennis van me.
Eind jaren 80 kocht ik dus mijn echte Europese versterker van Musical Fidelity, heel Engels.
Heel veel plezier mee gehad met een prachtige weergave, sloot perfect aan op de IMF luidsprekers.
2005/2006 heb ik nog een goede Onkyo set gehad uit de erfenis van mijn vader.
Dat was zeker niet verkeerd trouwens.
Maar inmiddels waren de HiQ's al om de hoek komen kijken en vorig jaar het inmiddels
bekende hifi'fifties werk waar ik nu veel plezier aan beleef.
Bij mijn ouders hebben er wel altijd Philips tv's gestaan, waarvan ik de laatste nog steeds
hier heb staan. Vanaf de jaren 70 hadden we eigenlijk nauwelijks iets van de "grote
Europese merken". Oh ja , het koffiezet apparaat "Gourmet" van Philips met zo'n verchroomde
beugel en die met kokend water werkte. Mooi ding. Na drie jaar begaf een zekering het en
smolt het hele plastic deel waar het kokende water doorheen ging om op de koffiefilter
te vallen. Ik kreeg van Philips wel kosteloos een nieuwe toen. Later hebben ze een extra
grote gemaakt die twee keer zo licht was en qua vormgeving een aanfluiting. Gewoon een
supercommercieel ding die de basis principes van het oorspronkelijke ontwerp verloochende.
Maar qua hifi hebben mijn ouders en ik nooit iets gehad van Philips, Grundig, enzovoorts.
Mijn laatste luidsprekers waren fraaie van echt Nederlands fabricaat: BNS.

Groet
René (R)

Wanneer is die grote teloorgang eigenlijk begonnen?
Daar ik heb ik wel zo mijn gedachten over.

Eind jaren 60 en begin 70 zal dat zijn geweest. Dat m.i. had twee oorzaken.
1. De sterke opkomst van Japan als producent van consumenten-electronica
2. De overstap van het buizentijdperk naar transistoren.

Ad 1. Het gevolg hiervan is geweest dat de inkoopprijzen voor de handelaren lager werden dan overeenkomstige apparatuur van Philips en andere West-Europese fabrikanten.
De Japanse fabrikanten wilden de markt in o.a. West-Europa veroveren en gingen hierin heel ver. Het is nog gelukt ook.

Ad 2. Hiermee begon de miniaturisatie. De meeste onderdelen werden gemonteerd op één enkele printplaat. Als het niet anders kon dan nog een tweede print.
Maar ook de druktoets-schakelaars en de zo gewilde schuifregelaars. En daarmee begon de ellende.
Die waren ronduit gammel. Druktoetsen geplaatst op kunststof pennetjes. Regelaars die gemakkelijk hen en weer konden worden gedrukt. Het voelde ook nogal goedkoop aan.
Als het nog draairegelaars waren dan gemonteerd op een dun asje.

Elecronisch gezien zal het allemaal heus wel goed hebben gezeten. Maar mechanisch liep de kwaliteit hollend achteruit.
De ouderwetse degelijkheid verdween. Maar ja, men moest concessies doen, het moest goedkoper. Ze moesten immers opboksen tegen de sterk groeiende Japanse concurrentie.
En juist deze hadden wel in de gaten dat de mechanisch kwaliteit heel belangrijk is.

Hier komt ook de vormgeving om de hoek kijken. De Japanse apparaten straalden veel meer degelijkheid uit dan de West-Europese.
Zet maar eens een Sony versterker uit die tijd naast die van een West-Europees merk. Alleen het gewicht al.
Uitzonderingen waren er wel. Zoals B&O en andere Scandinavische merken. Die vielen juist op door hun uitstraling.
En daarin hebben Philips cs de boot gemist. Hun uitstraling van degelijkheid waren ze kwijt en bovendien was het allemaal wat oubollig. Plastic kasten. Naar mijn idee dan. Al zullen de meningen daarover verdeeld zijn.

Als je in die tijd ging rondkijken bij gerenommeerde HiFi-zaken als Raf, Staffhorst, etc. zag je bijna alleen maar Japanse toestellen. Philips, Grundig enz. hadden ze niet in hun assortiment.
Ik weet nog dat Grundig in die tijd zo nu en dan probeerde binnen te komen bij Raf in Amsterdam. Dat is nooit gelukt. En of dat nou lag aan de inkoopprijzen geloof ik niet zo direct.

De mate van exclusiviteit ging ook steeds meer verdwijnen. Grundig kreeg ook steeds meer last van de parallel import. Radio Prins in de Hartenstraat was er zo een. En er waren er veel meer. In Amsterdam kon ik er zo een stuk of wat aanwijzen. Sieverding was dan wel officieel importeur van Grundig in de Benelux. Maar deze handelaren haalden de spullen ergens in Duitsland voor een lagere inkoopprijs en konden ze daardoor weer goedkoper verkopen. Ondanks rechtzaken kon Sieverding hier weinig tegen doen.
In mijn Grundig-tijd heb ik dat allemaal voorbij zien komen. Als ik weer eens sakkerde op de gammele knoppen werd me dat niet altijd in dank afgenomen. Eigenwijs, hè!

De consument had dat allemaal ook in de gaten en stapte en masse over naar de Jappen.
Anno 2011 zie je nog wel Philips-tv's maar het overgrote deel is Japans of Zuid-Koreaans. En dat geldt voor de meeste electronica. Het scherm voor mijn neus is een Samsung, Zuid-Koreaans dus. Sluit hier ook andere landen in Azië niet uit. De overige grote West-Europese merken zijn vrijwel allemaal verdwenen. Of ze duiken op met producten waarmee ik deze draad startte.
In hun woordenboek heten dat dan accessoires.

Blaupunkt is van Bosch en die zijn vrijwel geheel uit de consumentenelectronica gestapt, net als Siemens, dat uit dezelfde fabrieken kwam. Volgens mij worden er nog wel autoradio's gemaakt.


Soundman2

Wat is er eigenlijk met BLAUPUNKT gebeurt...?

Dat was onze eerste video recorder thuis. 3000 gulden ongeveer destijds. En een bandje van 120 minuten 100 gulden...

:duizelig: (bleu head)

Als ik in duitsland kom dan zie ik alleen maar zoo
als in holland . de zelfde merken .
Duitse merken zijn er niet veel .Overgens vind
Ik bvb grundig in de laatse Jaren heb ik wel
Stereo setjes gehoort , Nou bisonder scherp in'
Geluid Veeeel te hoog . ik denk Din aangehouden
En het TV spul ging ook snel stuk .Net als
Met telefunken .TV.s en de recorders waren ook slegt.
Nee het was het duitse goede produckt lang niet Meer
En veel te duur . Men kocht JAP en philips Dan HAD
Men ook teminste HET beste Beeld en ging Heeel lang
Mee Zonder problemen . En alles was ook veeel sevice
Vriendelijker . Men kon overal heel goed er bij .
alles stond aangegeven .NEE niks achter de Zon
Met die lateren Duitsen electronieca produckten .
ook veelste Duur. Daarom zijn ook deze een STERF huis geworden.
In de Top veel te duuren lieden . Niks waard allemaal .
Gr Huub

Veel merknamen zijn best wel geld waard en ze worden dan ook verkocht.
Merken als Philips zijn miljoenen waard. Door alleen de naam alleen al wordt een product gemakkelijker verkocht. Zo is het niet alleen gegaan met Grundig, maar ook merken als AKAI etc. Vergelijk het maar met een goedlopende winkel, die een nieuwe eigenaar krijgt. Een tijdje zal de zaak lopen als voorheen. Heeft de nieuwe eigenaar niet de ambitie die de vorige eigenaar had, dan zal het snel bergafwaarts gaan met de zaak.
Hier komt de term goodwill om de hoek kijken. Je weet nooit wat die waard is. Dat staat of valt met de persoon,( personen) die erachter staat(staan)

Soundman2