Rene Daemen schreef : Huub
het is de bedoeling dat het ook afgespeeld wordt op een oude Radio
René R heeft een philips 529 HU die nu in de revisie is
een oude platenspeler heeft hij alleen vraagt hij zich welke naald nu het beste is voor de weergave
beide apparaten stammen uit de jaren 30
beste is experimenteren welke naald het beste is maar er was nog geen opname standaart verschillende karakteristieken
waren er.
Grt René Daemen
De vraag was toch wat algemener hoor en niet specifiek gericht op mijn setje.
Die noemde ik alleen als voorbeeld hoe ik het wil gaan proberen.
Maar wellicht zijn er veel betere weergave methodes.
Wel gaat het in mijn stelling alleen om de akoestisch opgenomen schellak platen.
Of je ze alleen akoestisch moet afspelen vraag ik me in dit geval af.
Ik ben het er zeker mee eens dat je voor elke kant een nieuwe naald moet gebruiken.
Maar optimale bescherming biedt dat niet. Naalden slijten zo snel dat ze bij
voortgang op één kant al schade kunnen aanbrengen naarmate het muzieknummer
de eindfase nadert. Dit hoor je ook wel eens bij dergelijke platen. Het begin
klinkt dan beter dan het einde, welke meer versleten is.
Het gaat er om een goed elektrisch alternatief te vinden.
Het gebruik van elektrische platenspelers uit de jaren dertig met stalen naalden
brengt dan ook geen soelaas.
Van Caruso bezit ik ook wel wat lp's waarop de historische opnames te beluisteren
zijn. Daarbij zijn zo goed mogelijk bewaard gebleven schellak platen gebruikt.
Deze platen zijn voornamelijk uit de jaren zestig en daarom gelukkig niet digitaal
opgeknapt.
Ook is bij elke opname gezocht naar de juiste snelheid, die kon verschillen in
het eerste kwartaal van de vorige eeuw. Op de plaat zelf stond het vaak niet, wel
in de platen-catalogi van weleer (ik heb een replica van één ervan, HMV uit de
eerste WO). Bij Caruso was 78 toeren meestal niet de goede.
Zo is er een lp met een 'compilatie' van Madame Butterfly.
Ook bezit ik enkele lp's van Benjamino Gigli (1890-1957), hoewel van deze man ook
elektrische opnames zijn. Gigli was qua zangkunst eigenlijk de meerdere van Caruso,
die in 1921 (dus in het akoestische tijdperk) op 48 jarige leeftijd overleed.
Caruso heeft zijn bekendheid in de geschiedenis vooral te danken aan het feit dat hij
de eerste beroemde artiest was die (in 1902) opnames van zich liet maken.
Daarna overwonnen de andere beroemdheden hun angst en arrogantie en volgden zijn
voorbeeld. Adeline Patti bijvoorbeeld, was al lang met pensioen en na veel vijven en
zessen liet ze zich echter toch door Gaisberg overhalen. Haar platen behoren tot de
zeldzaamste en duurste exemplaren. Van Nelly Melba zijn er veel opnames. Zij was
bijzonder commercieel ingesteld voor die tijd. Zo verleende zij haar naam ook aan
een bekend broodje; de Melba toast.
De geschiedenisverhalen bij de vroegste schellak platen maken ze uiteraard extra
aantrekkelijk als je er eenmaal door gevat bent. De pionierstijd, de zeer excentrieke
artiesten, maar ook de zeer gewillige volkszangers en (straat)muzikanten van een
verloren gegane wereld. De tijd van de eerste auto's, de eerste vliegtuigen...enz.
Onderwerp Auteur
