Favorieten!

Huub schreef : vaak zijn ook MONO opnamen stereo gemaakt
dat is ook vaak scherp gewoon slecht dan zet ik de mono schakelaar op mono
MONO zo laten dat is veel beter niet aan rommelen
huub

Hier had ik het helemaal niet over......
Als een stereo plaat teleurstellend klinkt ten opzichte van de mono versie,
helpt het geen mieter om de stereo plaat mono te beluisteren.
De weergave blijft teleurstellend.

vaak zijn ook MONO opnamen stereo gemaakt
dat is ook vaak scherp gewoon slecht dan zet ik de mono schakelaar op mono
MONO zo laten dat is veel beter niet aan rommelen
huub

Elders schreef ik al dat je vroege stereo opnames gewoon niet wilt hebben voor het echte genieten,
ook al zijn ze historisch interessant. Aan het einde van het mono tijdperk eind jaren zestig waren de mono opnames dermate geperfectioneerd dat ze tot de top van opnames kunnen behoren, mede doordat de gebruikte apparatuur nog volledig buizen was en die opnames een wat 'warme' klank kregen. 1955 tot 1965 wordt nog wel eens als het gouden tijdperk van opnames genoemd.
Bij stereo uit die periode ligt dat heel anders. Dat was het begin en moest nog geperfectioneerd worden.
Vaak werden de mono en de stereo opname wel tegelijk gemaakt waardoor er in die tijd een mono en een stereo versie van het album op LP kon verschijnen. Stereo vond men zo geweldig en revolutionair dat dit met grote aankondigingen werd getoond op de hoezen.
Maar feitelijk waren de mono opnames veel beter.
Het verschil is dat bij de mono opname een hele reeks microfoons om het orkest of de muzikanten werd opgesteld, soms zelfs tussen de muziekanten. Bij de stereo opname stond er alleen een stereo microfoon midden voor de muzikanten of orkest. Je snapt meteen dat de mono opname aldus alleen maar superieur kan zijn ten opzichte van die nog eenvoudige links-rechts stereo opname. Naarmate de jaren zestig vorderde werden de stereo opnames uiteraard steeds meer verfijnd en geperfectioneerd. Maar mij gaat het hier om die eerste stereo opnames.

Het verschil kan je het beste horen bij opnames waarvan je zowel de mono LP als de stereo LP uit dezelfde opname sessie hebt.
Beroemd zijn de opnames voor het album 'Atomic Basie' uit 1958. De mono opname is gewoon perfect te noemen, spectaculair (ook door de enerverende muziek uiteraard) en geweldig om naar te luisteren.
Zet er het stereo album naast en ik vind het echt een desillusie worden.
Zelf heb ik nu drie LP's van deze opnames. Twee uit de VS uit 1958 en één Nederlandse uit 1962 (Ronette, Funckler, Artone).
Alle drie zijn mono.
De stereo versie heb ik ook meerdere malen gehad in het verleden, zelfs toen ik nog een goede stereo installatie had. Ik kan me in de jaren 80 nog herinneren dat ik met een aantal andere jazz liefhebbers, vrienden en kennissen, deze platen nog wel eens gebruikte als 'testplaat' om de hifi installatie tot een fraai resultaat te laten komen om te beluisteren. Ook toen waren we het er al over eens: de mono versie klinkt aanzienlijk beter dan de stereo versie die gewoon teleurstellend is als je de mono versie eenmaal kent.
Overigens, verscheen de eerste stereo versie van deze opnames niet op een vinylplaat, maar in 1958 op band! Al vrij snel daarna uiteraard ook op vinyl.
De stereo versies op LP die ik in het verleden gehad heb, zijn altijd vergeven aan anderen omdat ik wsist dat ik die nooit meer zou beluisteren, zelfs niet in mono.
Mijn drie exemplaren:

VS uitgave 1958:

De Nederlandse mono versie uit 1962, die overigens niet op de lijst van Discogs voorkomt,
wel de stereo versie.

De bandversie uit 1958 in stereo:


Eerder toonde ik dit mono-stereo verschil al met deze twee LP's waarvan ik de stereo
versie nog wel bewaard heb (LP's uit 1959 en 1964), het verschil tussen deze twee is
kleiner dan bij Atomic Basie en de stereo versie minder teleurstellend:

Van al haar songbooks één van de aardigste.
Ook de enige die jazz is.
Beide platen zijn ook een mooie samenwerking met elkaar.
Een album dus waarbij de componist en zijn band meewerkt.
Dit soort platen werden met Ella snel opgenomen om door
Verve in de verkoop te doen. De meeste nummers waren in
één take klaar waarna Ella bescheiden vroeg 'of ze het wel
goed had gedaan'.
Een vakvrouw van de allereerste orde.

Tja, zo kan het ook.

Nu op de Lenco een lekkere trio.
Past zo mooi in de woonkamer.
Bill Evans een absolute favoriet.