Favorieten!

Ik gebruik ook meest al een platen platou gewicht met de dunnen LP,s
maar de platen speler tafel is het wel beter als men een meeloop as heeft
met de platou anders kan het wat tegen houden of aanlopen
dat is niet in de voordeel Jouwlen bvb maar met gewicht blijft de plaat wel mooi liggen
ook de resonatie van de losse plaat is minder ..
de lenco en triotrack en bepaalde Philipsen zijn daar goed geschikt voor
die bezitten een meeloop midden platou as . verschillenden duals ook
het is een aanrader een platen etiket aandruk gewicht
huub

Overigens blijkt deze laatste een uitvoering te zijn van twee platen
met een ruim opgezette groef en een snelheid van 45 toeren.
Bovendien een beperkte uitgave van 1000 stuks die elk genummerd zijn.

Zelf heb ik enkele langspeelplaten die ook op 45 toeren afgespeeld moeten
worden en ik moet zeggen dat die in ieder geval altijd uitstekend klinken.
Klinken ze 'beter' dan de normale uitvoering? Geen idee want die opnames
heb ik niet dubbel.
Voorts heb ik wat platen met wel 33.3 toeren, maar een ruim opgezette groef.
Dat zijn dan ook dubbel LP's (die normaal dus één LP zouden zijn).
Ook van deze platen vind ik de weergave opmerkelijk goed en beschouw ik deze
platen als de top in de weergave. Aldus heb ik een dubbel LP van Chet Baker
die ik zo beschouw, terwijl ik van hem van dezelfde opname studio en uit dezelfde
tijd ook een 'normale' LP heb die zonder meer prima klinkt, maar de dubbel LP
met ruim opgezette groef gaat in kwaliteit van die weergave simpelweg een stuk
beter in prestatie. Ook de beroemde (beruchte) "Jazz in de Pawnshop" is zo
uitgevoerd. Deze werd in de vorige eeuw ook als enkele LP uitgegeven, maar die
bezit ik niet en kan dus geen vergelijking maken (voor zover dat belangrijk is).
Beide platen heb ik hier al eens getoond.

Dat het gewicht van de platen (in dit geval zelfs 200 gram in plaats van 180 gram,
wat tegenwoordig gebruikelijk is) meespeelt in de weergave beschouw ik als een
hoax. Ik vind zware platen wel altijd prettig in het gebruik bij het uit de hoes en
het opleggen en afnemen van de platenspeler. Verder is het alleen maar gebaseerd
op de oude platen uit (vooral begin) jaren vijftig. de meeste eerste vinylplaten vanaf
1948 waren 180 of zelfs 200 gram. Maar dat had te maken met het feit dat ze nog
steeds breekbaar waren, zij het met een veel grotere kracht dan schellak platen.
"By normal use unbreakable".

Maar het is onzin om te gaan roepen dat dergelijke platen "veel beter" klinken dan
al die dunne, buigzame lp's uit de vorige eeuw, die ook gewoon prima kunnen klinken
(altijd afhankelijk van de opname uiteraard).
Iemand die dat roept is met één van die high-end hoax' bezig.

@ Jan

Ja, ik ben ook benieuwd.
Wel krijg ik nu binnenkort deze LP van een verzamelaar die aan het 'uitdunnen is'.
Het is de MHV/Verve versie uit 1960 en in mono. Eén van de eerste uitgaven.
Toch mooi om hem gevonden te hebben. Ben ik wel erg blij mee. Lang naar gezocht.
Heb ik de LP en de EP er van, heel fijn.



De versie van 2013 in twee LP's en op 45 toeren ga ik nog over nadenken......

JA rene toon regeling is ook om te gebruiken
studio opnamens kan me de toonregeling afschakelen bij moderne vesterkers
maar zo als jij een alles luisteraar bent dan de toon regeling
die opnamens VERVE heb ik ook wel platen en CD,s ik vind ze wat doffer
Toch wel goed voor oude opnamen .. ik dacht dat het polydor was ?
Toch ben JIJ wel wat modern . CD , bvb maar dat is ook een goed gegeven
Rene Houden zo mooie muiziek ik dacht ook dixiland Met ELLA
jij houd toch niet van dix i. ik wel ook met ella . mijn favorit is ook Ken Colyer,s dixi
huub

Ik ben benieuwd hoe jij deze opnames beoordeelt. Na nog eens luisteren vraag ik me af hoe de originele analoge opname klinkt: Misschien wel beter/anders. Zeker wanneer Verve deze opname heeft gemaakt. Restauratie van geluidsopnames is niet altijd een succes en vaak afhankelijk van de technicus.

Mijn toppers zijn Ella Fitzgerald en Louis Armstrong in Porgy and Bess.
Ella: These are the blues.

Hoi Jan.

Je hebt daar best een punt, de toegevoegde waarde.
Ik ga het beleven als hij binnenkomt.
En zal vertellen hoe hij op een mono set uit 1957 klinkt.
Voor mij is dit de ultieme plaat van haar, althans, één van zogezegd.
De cd ervan is al lang op de markt en heet dan The Intimate Ella.
Het is Ella op haar best met alleen pianobegeleiding.
Overigens is het feitelijk filmmuziek.....







De cd is wellicht één van de eerste die ik ooit kocht, alweer lang geleden
en ik pak hem nog regelmatig.
Maar het ultieme is natuurlijk voor mij toch op LP zoals hij ooit verscheen. in 1960.

Hier de beschrijving ervan op Wikipedia

De EP heb ik wel gelukkig. Ook daar zijn de vraagprijzen vaak al erg hoog voor zo een plaatje.