Favorieten!

Ik heb nogal wat verzoekjes ontvangen om toch nog af en toe eens wat
te tonen in deze thread. Gezien nieuwe afspraken alhier op het forum wil ik wel doen.

Dit is een absolute favoriet van mij.
Toni Harper was als kind een zangeresjes dat veel optrad on stage en televisie. Zo trad
ze op in de Ed Sullivan Show en met de band van Cab Calloway.
Ze is geboren in 1937 en ging op haar 26 al met pensioen, wat ze dus nog steeds is.
Deze plaat maakte ze in 1955, toen ze al gestopt was als kind-sterretje.
Hierna maakte ze nog twee andere LP's, in 1959 en 1960, maar die zijn totaal onbekend
gebleven.
In 1963 maakte ze een tournee door Japan met de band van Cannonball Adderly.

Deze LP, Toni, maakte ze samen met het trio van Oscar peterson. De LP is zeer geliefd
onder de liefhebbers van high-end installaties (of gewoon elke goede) als ook een
demonstratie LP.
Het is een zeer subtiele LP met het overgevoelige stemgeluid van Toni Harper.
Heel subtiel.
En zoals we weten toont een installatie zijn beste kunnen vooral bij subtiele
individueel uitgevoerde muziek. Het kleine werk zogezegd. En deze plaat is qua muziek
heel klein, maar wonderschoon.
De hoes kon niet treffender ontworpen zijn.

Toni Harper, Can't We Be Friends

Een LP uit de eerste helft van de jaren vijftig.
Dergelijke 'anonieme' platen kwamen toen veel op de markt.
Het ging om de liedjes, niet om de artiesten.
Toch is bijvoorbeeld Bing Crosby duidelijk te horen.
Al die -meezing- liedjes op één plaat was ook nog zo bijzonder
voor velen dat dit extra vermeld werd op de hoes, als aanprijzing.
De achterkant van de hoes is geheel leeg.

In principe is alles wat op plaat verscheen en verschijnt commercieel, ook bij klassieke muziek. Een plaat wordt gemaakt voor de verkoop.
In de jaren vijftig was de markt echter nog wat anders dan in de jaren zestig toen de productie van de vinylplaat, in stereo, explodeerde.
In een groot deel van de jaren vijftig ging het om het liedje en niet direct om wie het zong. De rechten waren anders geregeld daarin (bij met name de komst van Elvis, altijd alleen een cover artiest geweest die andermans liedjes zong, werd dat helemaal anders). Tot zeg midden jaren vijftig verschenen er LP's met liedjes zonder dat er een artiest bij werd vermeld. Het ging om de liedjes en niet om de artiest, al kon je nog zo goed horen wie het was. Daarom kon bijvoorbeeld Pat Boon ook makkelijk liedjes van anderen zingen (hij 'pikte' vooral liedjes van de 'zwarte' medemens om ze om te vormen tot 'witte' liedjes, waarbij vaak een protestlied werd verkracht tot een onschuldig niemendalletje, en hij als zanger de onschuldig ideale 'boy next door' speelde, wat vooral de ouders van teen agers prachtig vonden). Composities waren in principe vogelvrij. Dat veranderde toen dergelijke liedjes immens populair werden in bepaalde radio programma's. De composities werden beschermd en er moest royalties betaald worden om ze te gebruiken. Vanaf dat moment werd de artiest steeds belangrijker als icoon. Ook daar speelde Elvis uiteraard een grote rol in.
De productie van de platen met populaire 'hits' werd gigantisch en dat werd extravagant gigantisch in de jaren zestig en daarna. De verkoop van singels was er helemaal op gebaseerd en er verschenen hitlijsten (lees verkooplijsten). Gevolg was nog wel eens dat de productie van de plaat overbelast raakte en er werd door de machtige maatschappijen nog wel eens de hand gelicht met een goede controle op de productie. Verkocht werd er toch wel. Er verschenen zelfs afgekeurde partijen op de markt. Te herkennen aan een hoekje uit de hoes geknipt, een rondje in de hoek of wat dan ook. Veel mensen hoorden het verschil niet eens. een gerenommeerde platenzaak verkocht ze uiteraard niet.
Bovendien vond men, dacht men, dat jongelui niet zo geïnteresseerd waren in de weergavekwaliteit. Een verkeerde beredenering uiteraard.
Bij andere muzieksoorten was dat wat anders, zoals klassiek en jazz. De verkoopcijfers van de platen lagen vele malen lager. Vaak kwam de productie van een plaat niet eens boven de grens van wat nog aanvaardbaar was wat betreft de slijtage van de persplaten.
Klassiek en jazz/blues platen hadden nu eenmaal een kleinere klantenkring dan pop(ulair) muziek. Om de verkoop (immers ook commercieel) zo groot mogelijk te houden kon men zich niet zo veel veroorloven om slechte persingen op de markt te brengen. Bij klassiek en jazz gaat het vaak om een bestaande compositie waarbij de artiest er zoveel mogelijk diens eigen interpretatie aan gaf. De vrijheden bij jazz waren en zijn uiteraard veel groter dan bij klassieke muziek, zelfs als het nieuwe composities betreft. Veel mensen horen bijvoorbeeld het verschil niet eens of de negende van Beethoven nou door Haitink of door Karajan is gedirigeerd. Er werd naar andere middelen gezocht om de verkoop nog enigszins te stimuleren, zoals het portretteren van de vaak knappe artiesten als royalties op de hoezen. DGG was daar heel bedreven in bijvoorbeeld. Het gebeurt uiteraard nog steeds. de broertjes Justen spelen prachtig, maar hun sex appeal speelt bij de verkoop ook een grote rol, of ze het nou leuk vinden of niet. De maatschappij werd er nog wel eens van verdacht om alleen fotogenieke en knappe artiesten te contracteren.
In tegenstelling tot veel pop muziek zijn klassiek en jazz ook niet gebaseerd om 'hits' te scoren (uitzonderingen daargelaten, maar er staan geen of weinig klassieke en jazz 'hits' in de hitparades) en veel minder gebaseerd op nieuwe speciaal gemaakte composities juist om enorme commerciële hits te scoren. Dat lukt nauwelijks in deze muzieksoorten.
Veel producties in klassiek en jazz, die op de markt kwamen zijn vaak producties die zo klein zijn , dat de winstmarge ten opzichte van de kosten van de productie marginaal is. Bij de commercie van klassieke muziek en jazz zijn veel minder commerciële haviken (managers als uitbuiters) aanwezig dan bij de popmuziek. Corruptie door graaiende managers is bij pop vaak alom aanwezig en komt bij klassiek en jazz wat minder voor. De meeste artiesten , hoe beroemd ze wereldwijd ook waren of zijn, in klassiek worden ze er niet heel erg rijk van wat betreft de verkoop van hun platen. Veel jazz muziekanten bleven zelfs tamelijk arm (o.a. ook door andere problemen...). Uitzonderingen zijn er altijd. Dave Brubeck bijvoorbeeld. Die had zo zijn eigen stijl ontwikkeld dat zelfs mensen die jazz haten hem nog wel kunnen waarderen. Hij profiteerde daar enorm van door eindeloos op hetzelfde muzikale gegeven een enorm aantal platen op de markt te verkopen. Zijn grootste hit was echter meer een toevalstreffer, want in feite een niemendalletje op de LP om de drummer ook nog zijn eigen solo te geven. Het werd een van de zeldzame grote 'hits' uit de jazz muziek (veel jazz puristen vinden het dan ook helemaal geen jazz).

Mijn ervaringen met KTel en arcade in de jaren 70 dat het commercieel moest en vele platen van een mal moest komen en gewoon doorpersen dat de matrijs
Gewoon ver heen was die platen kosten een 10tje tot 12 gulden
Vaak top40 artiesten goud van oud verinica verzamel album met jaren 60 hits
Ach op een verjaardag leuk op se achtergeond dan heb je geen erg dat het een slechte plaat is maar ala je echt voor gaat zitten valt het juist op
Ronco ook het zelfde laken en pak.
Arcade wist in de jaren 80 betere platen te produceren 5 hits op 1 kant
En dan dubbel LP’s te maken.
Poly gram philips Decca enz besteedde meer aandacht aan hun plaat opnames
Bij polygram is hwt geluid afgemixt met een AG9007 versterker in de jaren50
En afgeregeld op 9710 luidsprekers heb iemand gesproken die voor verschillende artiesten platen gemixt heb bij Polygram
VerzamelLP werd vaak doorgeperst.
Terwijl LP van 1 artiest een aantal oplagens werden gemaakt en daarna de matrijs schoon gemaakt of vervangen.
Bij klassiek werd helemaal opgelet met productie proces daar mag geen oneffenheid in zitten ruis enz
Maar alles wat commercieel is popmuziek verzamel werd gewoon doorgeperst.
Ik heb ook wel slechte singles gehad tot vervorming aan toe nee geen versleten naald.ook wel mee terug gegaan zelfs een kromme plaat gehad.
Maar eerlijk gezegd de jaren 50.60.en sommige 70 jaren waren persingen goed
Alleen in de jaren80 dat de lp uitgefaseerd werd kwam ook veel slechte opnames op de markt.
Maar goed als je een hok vol visite heb heb je daar geen erg in als op de achtergeond een plaat draait

Ik heb wel opgemerkt dat als men de echte
mono LP.s draait en men gebruikt ook een Mono LP naald
dan is het ook zonder ruis en een heel goed geluid
Rene kan mij ook wel wat bij voorstellen dat jij zo nu en dan
de mono triotrack koffer gebruik die koffers zijn ook heel goed daar voor
vooral voor de kleine 25 cm lp,s ep,,s en dergelijke oude geluids dragers
huub

Hoi Franc.

Hoeft van mij niet in een nieuwe topic hoor. Bovendien gaan de reacties hier
dan verloren want niet aanwezig in een nieuwe topic. De discussie is hier begonnen
en kan wel blijven.
Ik heb alleen aangegeven dat ik zou stoppen met het presenteren van mijn
favoriete platen. Bij deze platen gaat het altijd om uitstekende weergaven
van de muziek. Mede daarom zijn het ook mijn favorieten, naast de voor mij fraaie
muziek.


Over kwaliteitsverschillen.
Hier heb ik twee Blue Note platen (dus zeker niet het minste label wat betreft jazz),
van Miles Davis. De muziek is voor mij zeker niet verkeerd, maar dit zijn persingen
van 1978 en van Nederlandse bodem EMI Bovema (de opnames zijn van 1952 tot
1955). Op zich samen compleet redelijk zeldzaam, maar eigenlijk is de weergave
kwaliteit minnetjes vergeleken met de originele Blue Note (zeer gewillig bij
verzamelaars) uitgaven in Amerika. Ik mag alleen maar blij zijn ze samen gevonden te
hebben en de muziek mij lekker aanspreekt. Je hebt in ieder geval wàt geschoten.
De Nederlandse versie is duidelijk een veronachtzaamde versie.
Overigens ook kringloop gelukjes, maar wel van vele jaren geleden.





Deze originele Blue Note uit de USA is ruimschoots te prefereren , qua weergave, boven de twee
"Nederlandse Blue Notes' van Miles. Toch uit 1975 (opnamen oorspronkelijk 1955) stereo en
remastered. Maar zelfs de kwaliteit van de uitvoering (dikke stevige hoes en dikke plaat) is in schril
contrast met de Nederlandse Blue Notes (dunne hoezen en dunne plaat). Alsof ze in NL dachten bij
Bovema "Het kan hier allemaal wel wat minder".
Producties ongeveer dezelfde tijd. Maar goed, stereo is niet interessant voor mij, ik luister eigenlijk
weer terug naar het originele mono. En daar gaat het me ook om.