Favorieten!

Mee eens René en jij kan dat weten bij de kringloop.
Het was van mij helemaal niet arrogant bedoeld zoals werd gesuggereerd .
De kringloop kan mij op jazz gebied gewoon niet bieden wat ik zoek.
Uiteraard een enkele toevalstreffer daargelaten, maar het is de laatste jaren
bij mij niet meer voorgekomen.

Dat kan de platenwinkel wel, die hebben een ruime keuze (ook mono) aan
jazz platen in de winkel staan, te kust en letterlijk te keur oftewel gekeurd op
conditie. Daar betaal je dan ook wel voor uiteraard.

Het zal best bij de kringloop binnen komen
Maar de medewerkers hebben geen kijk op
Hun vinden het ouderwets en gaat dan de recyclebak in
Als je ziet wat er weggegooid wordt daar.
Niet altijd platenkenners die grammofoonplaten uitzoekt
Dan is de kans groot dat jazz platen niet de bakken haalt.
En soms shit in de winkel komt bedoel de religieuze singels
Van de zusje verheij de bakken vult met hun vrome gezang
En daar maanden blijft liggen
Die kunnen gewoon de kliko in.
Ik heb jaren geleden al eens in kijn vorige filiaal waar ik werkte eens de boel
Orde op zaken gesteld door platen te rubriceren niet op alfabet maar genre
De platen van K.Tel en Arcade gooide ik weg 10 tot 12 nummers op 1 kant staan
Maar gewoon bassen weggefilterd. Of de geoef nog smaller waa dat het niet meer af te spelen viel.
Dat is mijn inziens de redenen dat kringloop geen jazz platen heeft in mono kwaliteit want dat is daar antiek en gaat de afval bak in
En ben je eigenlijk aangewezen op de platenzaken in tweedehands platen.
Daar heb je het voordeel dat platen gecontroleerd zijn en gereingd
En niet op afgedraaide platen tegenkomt met diepe krassen.

Zo is dat, Huub.
Ik zoek naar de goede perskwaliteit, zoveel mogelijk de betere en dat valt niet
mee als je je hoofdzakelijk met historische opnames uit de jaren vijftig bezig houdt.
Deze platen vind je nu eenmaal niet bij de kringloop, hoe graag ik dat ook wel zou
willen, het is gewoon niet zo. Let wel: het gaat me ook hoofdzakelijk om producties
uit de jaren vijftig. Daarmee maak je het jezelf niet makkelijk. Ik moet het gewoon
ergens anders zoeken, vooral als het gaat om jazz muziek, wat het onderwerp is in
deze discussie.

Maar ik heb nu eenmaal ook als doel dat mijn platencollectie past bij het tijdsbeeld
van het technisch materieel uit deze tijd. Met producties van na april 1963 houd ik me
eenvoudigweg hoofdzakelijk niet (meer) bezig. Noem het gewoon een specialisatie,
sinds het jaar 2000 ongeveer.

Bij platen met klassieke muziek is dat TOTAAL anders. Ook bijna uitsluitend mono
platen in mijn geval, nog doelgerichter dan bij de jazz platen. Maar al mijn platen
met klassieke muziek komen wèl hoofdzakelijk bij de kringloop vandaan.
Klassieke muziek is altijd nog de kroon van de muziek, maar in de huidige vinyl tijd
een ondergeschoven kind geworden.
Je vindt ze ook bijna alleen nog maar bij de kringloop.


Hier nog even de prijslijst van Philips in 1953.
Daarin is ook duidelijk dat er toen al verschillende productiekwaliteiten waren.
Het verschil in de praktijk is niet altijd duidelijk. Het heeft ook te maken met het tijdstip
van de opname. De duurste platen zijn vaak de nieuwste (toen dus recente en dure) opnames.
De 'goedkopere' platen waren vaak oudere opnames, geregeld nog uit het 78 toeren tijdperk.
Dit is lang zo gebleven en uiteindelijk vooral ook nog op 25cm LP's, die van de toen gedachte
standaard LP al gauw degradeerde naar een budget plaat. Kocht je een platenspeler in die tijd ,
dan kreeg je er een paar 25cm LP's bij. De productie ervan stopte uiteindelijk rond 1962.

Zo waren de (iets latere) Annetjes bedoeld als een budget serie omdat Philips een totaal
overzicht van klassieke muziek wilde aanbieden, zoals ook andere maatschappijen deden.
De Annetjes hebben hoofdzakelijk opnames uit het 78 toeren tijdperk en dat hoor je maar
al te goed. Qua opnames zijn ze voor vinylplaten meestal ondermaats. Maar goed, ze worden
tegenwoordig niet verzameld om de plaat, maar om de hoes. De Annetjes zijn van de S-L serie,
die nog niet op deze lijst voorkomt en 16,50 gulden kostten. De P-R serie had een budget prijs
van 15 gulden (nog steeds veel geld voor velen in die tijd) en 1,5 gulden duurder was gewoon
flink duurder toentertijd. Laat staan de dure uitvoeringen! Die waren gewoon een vermogen.
Let wel:
Jan Modaal (de meeste mensen in die tijd, of armer) verdiende max. 25 gulden in de week.

Er was ook nog eerste persing verkocht hoe men dat
zien kon ? er waren zo als rene zegt verschillen van persen
dat was al met de 78t platen zo. en later de goed kopen LP merken
huub

Waarvan acte.
Ik zal het aanvullen met relevante informatie.

Het is logisch en met wetenswaardigheden uit literatuur te beredeneren.
Bronnen bijvoorbeeld van Jan Kool en Leo Boudewijns.
De jaren vijftig waren het eerste decennium dat de vinylplaat op de markt kwam.
De fabrikanten hadden nog veel te verliezen om van de plaat een succes te maken.
De mensen namen het systeem niet voetstoots aan en geloofden er niet altijd in'
Kan je je nu niet voorstellen, maar toch was dat zo.
De vinylplaat was ook extreem duur, gemiddeld 25 gulden, dat is een weekloon
van Jan Modaal! Bedenk nu maar eens om een plaat van 400 euro te kopen (ik heb het
hier over de gevoelswaarde midden vorige eeuw, niet de economische waarde).
Daarnaast moest men ook nog eens de volkomen nieuwe apparatuur kopen die ook
al erg duur was . zelfs de goedkoopste platenspeler was op zijn minst een heel maandloon.
De fabrikanten waren dus wel verplicht om kwaliteit te leveren en miskleunden dan
ook niet zoveel. Zelfs de goedkopere budgetplaten waren duur voor de meeste mensen.
Daar kwam nog bij dat platenzaken nog allemaal in particuliere handen waren en de uitbater
bepaalde wat hij verkocht. Beviel een plaat of een hoes hem niet dan stuurde hij die terug.
Vooral in het begin zijn van sommige producties maar enkele tientallen exemplaren gemaakt.
De markt was feitelijk toen nog marginaal wat betreft vinyl en beslist geen een instant succes.

Dat werd volkomen anders in de jaren zestig. De plaat werd zeer betaalbaar omdat de
lonen omhoog schoten. De samenstelling van het vinyl werd ook anders en daarmee ook
de spelers (lichtere armen, elementen met lichtere naalddruk). Hoofddoel was niet meer alleen de
kwaliteit, maar vooral ook minder materiaal per plaat. De platen konden, door het buigzame
en daadwerkelijk niet breekbaren vinyl (veel) dunner worden. Tot in het overdrevene soms.
De platenmaatschappijen werden oppermachtig. De verkoop werd zonder meer gigantisch
in de jaren zestig en zeventig. Overproductie was schering en inslag. Matrijzen werden
doorgebruikt terwijl ze eigenlijk al versleten waren en vervangen moesten worden. Het
interesseerden de maatschappijen niet zoveel , ze verkochten toch wel. Vooral in de popmuziek.
Het was de tijd je vaak terug ging naar de winkel omdat de persing niet in orde was en de
weergave je niet beviel. Terecht, want je had een goede stereo set en je hoorde alle
onregelmatigheden. Bij sommige producties ging je wel drie of vier keer terug of je wachte
de week daarop zodat er een andere partij binnenkwam. Het interesseerden de machtige
platenmaatschappijen niets, verkocht werd er toch wel. Er verschenen supergoedkope series
waarvan men eigenlijk wel wist dat de kwaliteit navenant was, maar ach , het was lekker goedkoop.
De maatschappijen hadden immers geen echte concurrentie van andere weergave systemen.
Er was er de bandopname in diverse soorten, maar dat was marginaal.
Nee , platen werden er toch wel verkocht in enorme massa's, vooral in de populaire genre.
Klassiek ontsprong de dans enigszins. De verkoop daarvan was lager en daardoor was de kans
op overproductie kleiner. Bovendien werd klassiek vaak in speciaalwinkels verkocht en de
uitbater daarvan was kritischer voor zijn klanten. Voor klassiek ging ik toentertijd in ieder
geval naar twee speciaalzaken in de stad waar ik woonde. Je kreeg ook goed advies over de
klassieke muziek want de uitbaters hadden daar veel kennis over.

Zo graafden de maatschappijen langzaam maar zeker hun eigen graf wat betreft de vinylplaat.
Langzaam maar zeker kregen ze het steeds moeilijker eind jaren zeventig en de consument snakte
naar een ander en vooral beter en zorgeloos systeem. Het laatste grote verkoopsucces was Guilty
van Barbara Streisand met een broertje van de Bee Gees, een gigantisch verkoopsucces en de
platen branche haalde even opgelucht adem. Er verschenen speciale producties en digitale
opnames. Ook hele dure vinylplaten met opnames die direct op de plaat gezet waren bijvoorbeeld.
Zo een LP kon wel 80 tot 100 gulden kosten en werden verkocht in de goede hifi winkels.

Toen de cd verscheen haalden heel veel muziekliefhebbers opgelucht adem: eindelijk een
systeem zonder al die ellende van de vinylplaat om zuiver naar de favoriete muziek te luisteren.
Voordelen EN nadelen (achteraf), maar het was vooral nieuw en de consument snakte ernaar.

Al die slechte vinyl producties in de hoogtijdagen van vinyl (jaren zestig , zeventig en tachtig),
tussen uiteraard ook heel veel goede producties maar daar betaalde je toen dan toch ook voor,
liggen nog steeds in de handel van tegenwoordig en er wordt helemaal niet meer over nagedacht
dat die bestaan. Men gaat er tegenwoordig al te gemakkelijk van uit dat producties
uit de hoogtijdagen van vinyl (er zijn al generaties die zich de enorme massaproductie niet eens
voor kunnen stellen, de huidige vinyl-markt valt daar volledig bij in het niet) altijd wel in orde is.
Dat is absoluut niet zo. Het punt is dat in de huidige speciaalzaken zoals de inmiddels heel wat
winkeltjes in Amsterdam, elke plaat controleert op zijn conditie. Daarmee wordt de prijs bepaald.
Er zit dus een controle systeem in. een plaat van een tientje in zo een winkel is van mindere conditie
dan een plaat van 20 euro. Ja, het is door die service ook wat duurder in de winkel.
Bij de kringloop ontbreekt dat volledig en men kan er van uitgaan dat veel van de overgeproduceerde
producties van toen daar in de schappen liggen. Men krijgt de platen van een inboedel en ze gaan
zo de schappen in. Maar goed, je betaald er ook maar een grijpstuiver voor.
Ook zo een merkwaardig fenomeen: mensen geven bakken met geld en energie uit om fraaie
installaties in huis te halen om naar muziek te luisteren, maar de MUZIEKDRAGER mag bijna
niks kosten. Het is zelfs een trend om vooral bij de platen te vermelden hoe goedkoop hij wel niet is
aangeschaft.
De installatie mag flink wat kosten of moeite in gestoken worden, maar de muziekdrager mag het
ondergeschoven kindje zijn.
Heel vreemd.

Ja rene het is wel genoeg zo
maar wat ik ook vind dat deze muziek
echte luidsprekers testing goed is
beter als dat men tegenwoordig gebruikt
dat is pulzen en daar kan men ook niks van maken
vandaar ik ook liever ouden luidspreker boxen zou kopen
die getest ik door mensen met echte goed klanken
dat is ook aanwezig met goede Jazz muziek en zang vroeger bvb in het jazz blad luister
dat werd beoordeeld door zeven mensen met goed gehoor
ouden boxen zijn ook beter met de rubber rand conusen .
de rand word ook 300 jaar zmz
huub