Favorieten!

Jan,

Interessante materie, desnoods via nieuwe draad.

Ligt er ook sterk aan welke artiesten hun muziek uitbrengen.
Op bv het Vertigo label klinkt Kayak heel aardig maar bv Status Quo ronduit beroerd!
ABBA op Polydor wil wel maar bv een verzamelaar van Polydor klinkt nog minder dan een Arcade of K-tel.
Die laatsten wel met idd weinig of helemaal geen bas.
Onder 200Hz hoppa alles eruit, dan kunnen er 5 nummers meer op 1 kant, zo gaat dat.
Wat dacht je van Ronco en Polystar?
Ook scheelt het van welk land een persing afkomstig is.
Duitse Polydor klinkt heel wat beter!

En wat dacht je van Elf Provincieen en al wat daar bij hoort?
Dat klinkt ondanks het smartlapgehalte toch echt goed!
Maar niet te vergeten hoorden de Shocking Blue daar ook bij met Pink Elephant label.
En de latere jaren 80 disco onder Dureco label knalden er ook wel uit!

Groet Frank

Of wat dacht je van deze, die toentertijd bejubeld werd.
"Recorded live from the studio direct to the master disc".
Sheffield Lab. 1975. Was geen goedkoop plaatje toen.
Ik had hem toen, weg gedaan begin deze eeuw en weer
teruggevonden bij een kringloop.
En hoe klinkt dat op een B7X73A bij mij?
Overweldigend (goed).
Ik heb hem echter vooral vanwege jeugdsentiment.

Jan, ik stel het helemaal niet zwart-wit want ik vermeld ook bewust dat er goede
producties op de markt waren:

"Al die slechte vinyl producties in de hoogtijdagen van vinyl (jaren zestig , zeventig en tachtig),
tussen uiteraard ook heel veel goede producties maar daar betaalde je toen dan toch ook voor,
liggen nog steeds in de handel van tegenwoordig en er wordt helemaal niet meer over nagedacht
dat die bestaan. Men gaat er tegenwoordig al te gemakkelijk van uit dat producties
uit de hoogtijdagen van vinyl (er zijn al generaties die zich de enorme massaproductie niet eens
voor kunnen stellen, de huidige vinyl-markt valt daar volledig bij in het niet) altijd wel in orde is."

Labels als K-Tel e.d. heb ik niet genoemd.
Maar we weten allemaal dat er ook ongelooflijk veel slechte kwaliteit op de markt kwam en hoe
vaak je terug ging naar de winkel met de plaat waar je qua persing niet tevreden over was. Met de
uitgave van The War Of The Worlds moest ik drie keer terug naar de winkel bijvoorbeeld.
Maar er kwam ook heel veel goed spul op de markt uiteraard. Beslist. Je hoefde uiteraard niet met
iedere plaat terug naar de winkel. Verhoudingsgewijs kwam het af en toe voor.
Juist ook in de nadagen ging men met topkwaliteit experimenteren (heb ik ook genoemd) zoals direct gesneden platen of direct van de mastertape. Dat waren dan ook dure platen.

Het ruisniveau bij mono platen uit de jaren vijftig hoort er gewoon bij. Het was toen top techniek en
nu geschiedenis. Je hoorde de bandruis en het vinyl was hard vinyl. Dat moet je gewoon accepteren
als je deze platen verzameld om ze authentiek af te spelen. Ik heb er geen moeite mee. Ze horen in
feite, als het je stoort, ook niet met gevoelige hifi apparatuur uit latere decennia afgespeeld te worden.
Geen enkele liefhebber stoort zich tegenwoordig aan de ruis van schellak platen. Overigens hadden top
toestellen in de jaren vijftig al een '78 instelling' om de ruis ervan te onderdrukken.
Voor de mensen van toen was vinyl in het eerste decennium van zijn bestaan top kwaliteit en absolute
hifi, een ware revolutie.
Het vergde een behoorlijke ervaringsomschakeling voor de luisteraar van toen. Je kan dat niet
veroordelen door achteraf terug te kijken in de geschiedenis, met de (veel) geavanceerder apparatuur
van tegenwoordig.

Maar echt, platen van toenmalige toplabels zijn zeer weinig te vinden bij de kringloop en toevalstreffers.
Neem deze, nota bene een Blue Note. Ik wist niet wat ik toen zag. Alleen voor de hoes nam ik hem al
heel graag mee. De plaat is helaas wat minder, maar ik doe deze nooit weg. Net als die singeltjes van
Blue Note, die vond ik op een rommelmarkt. Die verkoper wist trouwens heel goed wat ze verkocht....

Groet, René
Oh ja, jazz, blues en klassieke muziek is mij met de paplepel ingegoten.
Mijn ouders waren er al verzot op en ze leerden het mij door er ook uitgebreid over te vertellen.

Nou ja bert nu nog voor rina een harmonyum dan
en platen kopen van johanes de heer dan
dan is het reglieus genoeg
maar nog even dit bij de weergever ligt oude jazz genoeg
maar ook niet goedkoop prijs zo als in de LP.winkels
maar daar is veel LP.s op allerlij gebied ook 78 t
huub

Klassieke muziek ben ik op jonge leeftijd gaan waarderen aangestoken door een jeugdvriend.
Jazz muziek begin negentiger jaren toen ik een jukebox verkocht aan een Jazz liefhebber die hem met 100 mono singels vulde.
Van hem kreeg ik toen een aantal singels naar zeggen niet de minste die hij dubbel had.

Op het Arcade/ktel label heb ik er ook een paar.
Niet omdat ze super geweldig klinken maar meer omdat ik ze in de tijd dat ik nog niet werkzaam was kocht omdat het betaalbaar voor me was.
Op een goede installatie doen die het niet eens zo slecht.

Religieuze muziek wat een ander hier shit noemt en koor werk wordt hier ook gedraaid, door Rina!

Het wordt hier allemaal weer veel te zwart-wit voorgesteld. Je moet niet gaan vergelijken met KTel en Arcade platen, maar ik kan je zat voorbeelden noemen van labels die in de jaren 60, 70, 80 uitstekende persingen leverden: Island , Chrysalis, Arista.... Wat dacht je van Polydor: Abba platen staken zeker boven de middelmaat uit. In de nadagen van de LP in de jaren 80 was men in staat platen te persen met laag ruis en rumble-niveau. Ook al zijn deze niet zo dik; ook nu zijn ze nog volkomen vlak. Ook van een jazz label als Verve zijn prima persingen te vinden afhankelijk van het land van herkomst. Zelf ben ik niet erg te spreken over het achtergrondgeruis en gestommel van Philips Lp's uit de jaren 50. Ik vraag me af of dit een kwestie van veroudering is. 40 jaar geleden kreeg ik een stapeltje van deze platen cadeau. Toen hadden ze het euvel ook al. En wat de Kringloop betreft: Hier zijn af en toe juweeltjes te vinden in goede staat. Niet wekelijks, maar toch de moeite waard om te gaan grasduinen. Ook op 78-toeren vind ik collecters-items; ook jazz.