Favorieten!

Wat ik bedoel is dat de zwarte en oranje gelabelde RCA platen er positief uitspringen ten opzichte van bijv een lichtblauw gelabelde RCA 

Dank, Jan.
Kan ik me zeker in vinden.
Zo was in 55 de Annetjes serie bedoeld als budget serie omdat er eigenlijk
oudere opnames op stonden, maar Philips wilde zo snel mogelijk een
'complete' serie op de markt hebben. Uiteindelijk bleek door het ontwerp
en drukken van de foto-hoezen het een gigantisch budget te zijn geworden,
dat men dat niet aan meneer Philips durfde te vertellen. De Annetjes waren
van de S-L serie die nog niet vermeld staat op het lijstje uit 1953. Ze kostten
onder de 20 gulden in de winkel. Overigens werden bepaalde hoezen door
platenwinkeliers geweigerd en teruggestuurd omdat men ze te obsceen vond.

Ik vraag me af of de prijsverschillen direct te maken hebben met de perskwaliteit. Het kan maar niet noodzakelijkerwijs. Andere factoren van belang zijn bv. de bekendheid van de uitvoerenden. Red Seal labels werden al vanaf de jaren 20 gereserveerd voor de absolute top. Ook nieuwe releases zag je vaak in duurdere prijsklasse; heruitgaven in de goedkopere. Klassiek was ook vaak duurder dan populair. Een andere voorbeeld is de Philips GR serie (geel etiket). Dit was een goedkope serie met opnames die al langer op de markt waren maar niettemin toch goede perskwaliteit. Ook maakt het uit waar de platen geperst zijn: Duitse, Franse, Engelse, enz... persingen kunnen verschillend van kwaliteit zijn maar ook anders klinken. Ik vermoed dat men niet de matrijzen aangeleverd kreeg, maar tapes. Ter plekke werden matrijzen gefabriceerd? De matrijsnummers kunnen ook per land verschillen. Ik heb aanzienlijke weergave verschillen kunnen constateren tussen dezelfde EMI opname van Nederlandse of Duitse herkomst.

Groet, Jan

Ik begrijp niet helemaal wat jullie bedoelen.
Platenlabels hadden verschillende prijsklassen in platen en dus kwaliteit.
Zie ook bijvoorbeeld Philips Minigroove. Philips begon meteen met een aantal 
kwaliteiten en prijsverschillen in de 25 en 30 cm platen. Te zien aan de code. 
Jim Reeves zat bij RCA en London American Records.
RCA (later Sony) had als topkwaliteit Red Seal. Het label op de plaat was rood.
Columbia bijvoorbeeld had als topkwaliteit de 'six eye records'; op het label
van de platen zie je dan zes 'ogen', drie links en drie rechts.
Op zich is de kleur van de labels op de platen lang niet altijd ook de aangever
van de kwaliteit (bij Columbia zijn ook six-eye's in het zwart). 

Bij Minigroove was het prijsverschil en kwaliteit te zien aan de letters in de code
van de plaat. LP's kostten toen gemiddeld een weekloon voor Jan Modaal in die tijd. 
 

Bij moderne LP's is er ook kwaliteitsverschil, zlef per label.
Zo heb ik van opnames de originele en een moderne persing. De originele persing 
stamt dan uit de tijd dat er nog rechten op de opnames zaten. Die zijn verlopen
en daarvan verschijnen nu dus herpersingen van nieuwe maatschappijtjes die mee willen 
liften in het succes van de heropkomst van de vinylplaat. 
Bij één voorbeeld van zo'n setje van mij is de moderne persing abominabel slecht en
de originele persing (Fontana) uitstekend. Maar van dat hedendaagse label (Wax Time)
heb ik ook enkele erg goed klinkende platen. 

 

Frank schreef.

Ik heb ook enkele LP’s van Jim Reeves.
De zwart en oranje gelabelde platen klinken hierbij superieur aan de andere kleur labels, ook iets raars.

Die ervaring heb ik ook.
Ik heb meerdere albums van Jim dubbel (op zwart, oranje blauw enz.)


 

René,

Met deze muziek heb ik geen ervaring en misschien heb ik ook wat gemist hierin.

Wel vind ik van de pop albums idd de Amerikaanse versies doorgaans stukken beter klinken.
Helaas slechts enkele gehoord.
Wel had ik last van vervormingen in de weergave bij enkele Amerikaanse singles!

Ik heb ook enkele LP’s van Jim Reeves.
De zwart en oranje gelabelde platen klinken hierbij superieur aan de andere kleur labels, ook iets raars!

mvg Frank