Radio's met OTL

@ Maarten:
Die komt uit geen toestel waar ik van afweet, die heb ik ooit ergens opgeduikeld. Zo heb ik wel meer komponenten aangeschaft/cadeau gekregen/zomaar ergens opgepikt/van een afvalhoop gehaald (dat laatste bijvoorbeeld was zo met die dikke bruine ringkerntrafo)
Nico

Wat Nico zegt klopt.

Wanneer de kern is 'opgerold' wordt die met twee puntlasjes vastgezet.
Anders schiet de band los, net als bij een veer.
De kwaliteit van deze lasjes is belangrijk omdat die toch het magnetisch veld wat verstoren.
Daarna wordt de kern in twee gelijke stukken gezaagd.
Dat moet ook wel, want anders krijg je er geen spoel om heen.
Vervolgens worden de zaagsneden gepolijst om ze zo glad mogelijk te maken.
Dat is van belang ivm de luchtspleet.
Uit voorafgaande berekening blijkt hoe groot/dik de spleet moet zijn.
Hiervoor wordt een reepje kunststof folie gebruikt van hetzelfde materiaal als die tussen de wikkelingen.

Wat mij wel opviel was dat de doorgezaagde helften niet bij elkaar werden gehouden.
Blijkbaar was dat niet nodig en vielen twee verschillende helften samen nog binnen de fabriekseisen.
Het was ook een fabrieksmatig procedé dus viel dat binnen de tolerantie.

Zo nu en dan kreeg ik een bak met zo'n honderd halve c-kernen.
En dan meten of ze nog de eisen voldeden.

Alleen bij zeer hoge eisen werden de twee kernen wèl bij elkaar gehouden.
Speciale UGT's bijvoorbeeld.

Groet,
Han

Vast excuses voor het afdwalen maar toch een vraagje aan Ouwe Schipper: uit wat voor apparaat komt die rechtertrafo op je eerste foto?

Hoi Nco,
Die trafootjes klinken best goed ondanks dat ze klein zijn.
Voorzover ik weet is er een primaire en secundaire wikkeling anders stond de hoogohmige speaker rehtstreeks op +voedingspanning.
Het frequentiebereik schijnt ook te maken te hebben met de transformatieverhouding en die is hier dus beperkt, van 5200 naar 800 ohm.

Verder valt het mij op dat van de groepen Plano,s B5,6 en 7X de 5 en de 7 het mooiste geluid geven.
De B5 belast de EL84 niet tot het uiterste en bij de B7 is er een drievoudige voedingselko toegepast wat de voedingspanning iets lager maakt maar ook de afvlakking beter.
De B6 serie klinkt wat gedrongen naar mijn beleving.
Dat wordt wel beter door de radio in te stellen op 245V maar dan wordt de ontvangst wel minder.
En ik dacht dat de problemen met de eindbuizen bij de B7X ook minder waren maar dat kan toeval zijn.

Groet Frank

Het belangrijkste verschil
Is de manier waarop de kern geconstrueerd is. Een "gewone" trafo- kern bestaat uit E- vormige blikjes in kombinatie met I- vormige. Die worden dan op elkaar gestapeld zoals links op de foto te zien is.
De trafo rechts op de foto is bandkern: een héél lange strip trafo blik gewikkeld tot een kern en daar wordt dan naderhand met een ringspoel- wikkelmachine het wikkeldraad doorheen gehaald.




Veel trafo's die eruit zien als bandkern zijn echter nèt ietsje anders gemaakt, dan is de kern direkt na het wikkelen van het blik in twee helften gezaagd. Daar worden dan de spoelen tussen geschoven en het geheel weer samengesteld. Dan heet het een "dubbel- C kern"
Band- en dubbel- C hebben de reputatie dat ze minder magnetisch strooiveld verspreiden; uitgangs trafo's hebben meestal een luchtspleet die verzadiging van de kern door de gelijkstroom van de eindbuis moet voorkomen. In een èchte bandkern kan geen luchtspleet zitten; in een dubbel-C dus wel, door er een kartonnetje tussen te leggen en met een E - I kern kun je alle E- blikjes aan één kant leggen en de I- blikjes erop, ook met een kartonnetje ertussen
Hoop dat je iets aan deze info hebt
Nico
EDIT
En de ultieme uitvoering van een bandkern trafo is natuurlijk de ringkern trafo. Magnetisch strooiveld niet of nauwelijks meetbaar, wat ten goede komt aan een zo gering mogelijke parasitaire zelfinductie (dwz die niet meewerkt in de trafo- functie)
Hier een nogal fors exemplaar met een EZ 80 ernaast

en wat zijn bandkerntrafos' en hun voordelen dan?