Loftrompet voor de Philips AG2210 platenspeler.

Dit topic ben ik gestart omdat ik de AG2210 en zeker in combi met het AG3401 element een voor die tijd prima platenspeler vind.
Over het AG3401 wat oubollig overkomt wil ik binnenkort nog wel een topic starten.
Nu is het een naaldkracht dwars druk compensatie discussie geworden.
Normaal zou ik daar geen problemen mee hebben nu wel omdat er het een en ander door de moderator is bepaald.
Als er behoefte aan is om deze discussie te voeren stel ik voor een nieuw topic te starten.

Huub, de Garrard 4HF komt van oorsprong uit 1957 en was
ontwikkeld voor mono. De productie is voortgezet tot 1965,
maar dat wil NIET zeggen dat hij specifiek ontworpen was voor
de vroege stereo platen, integendeel. Veel platenspelers zonder
dwarskracht-compensatie waren van oorsprong zo, maar zijn
door-geproduceerd in de overgangstijd naar het stereo tijdperk en
die duurde zeker meer dan vijf jaar (zeg 1960-1965).
Veel mensen wisten toen van toeten noch blazen wat betreft stereo.
Fabrikanten produceerden nog vrolijk platenspelertjes door als de
AG2210 volgens het principe van de jaren vijftig, maar dan met een
stereo element. Hij verscheen in 1960 maar was (wat betreft specifiek
bedoeld voor stereo) nog gebaseerd op een verouderd concept.
Vergeet niet dat stereo weliswaar vanaf 1958 verscheen en min of meer
bij de consument door de strot gedouwd werd, maar dat ze echt
nog niet wisten of het wel zou aanslaan en succes zou hebben.
Meer geavanceerde spelers zoals de 4HF en de Lenco L70 konden
voor MD elementen veel beter afgesteld worden naar bijvoorbeeld
die feitelijk vereiste (maximale) 3,5 gram naalddruk voor de plastische
(buigzame en echt onbreekbare) steeds dunner wordende stereo platen.
De vroegste armen de ECHT voor stereo platen ontworpen waren
hadden wel degelijk dwarskracht-compensatie. SME kwam in 1959
reeds met dwarskracht-compensatie (series II). Men zag dus al vroeg
de noodzaak ervan in bij stereo platen.
Bij mono platen is dwarskrach- compensatie nauwelijks tot niet nodig.
Omdat van 1960 tot zeg 1965 het nog een soort van chaos was in de
overgang van mono naar stereo platen zijn er ook veel platenspelers
geproduceerd die gebaseerd waren op jaren vijftig (mono) modellen.
Platenspelers zonder dwarskracht-compensatie in die tijd konden wel
eens in hun plint enigszins schuin geplaatst zijn zodat het element als
het ware tegen een hellinkje op moest tijdens het afspelen: een natuurlijke
dwarskracht compensatie. Het gaat er bij dwarskracht-compenstatie
immers om dat de naald enigszins naar buiten getrokken wordt en de druk
op beide wanden van de stereo groef gelijk is.
Pas in de tweede helft van de jaren zestig, toen de chaos in de overgang
van mono naar stereo enigszins luwde en stereo standaard werd, begon
dwarskracht compensatie ook een soort van standaard functie bij
platenspelers te worden. In de jaren zeventig wisten we niet beter.

Rene je kan er ook wel van uit gaan
dat in die tijd geheel GEEN platen tafels waren MET zijde druk instelling
kijk maar eens naar de ouden lenco,s en garrards HF 4 en meer tafels
op de hoes staat meestal 7. gr en we komen veel platen tegen
in de kring loop die veel gebruikt zijn op de bvb lateren PH wisselaars
en gewone spelers bvb triotaks ook stereo .. maar men ziet niks aan de platen
Ja met OVER gewicht een een slechte te naad dat is moordend voor de plaat
of het mono betreft of stereo . ik denk dat ELIPT slechter is voor groeve
deze naalden zal men gebruiken op 1,5 gram dyn .
huub

Prima, mooi om te weten.
Ik zal de literatuur hierover weg gooien en mijn kennis bij Record Industries in Haarlem verwittigen dat hun informatie niet klopt.
Ik kan het hele verhaal houden hoe het precies werkt bij platen van plastisch vinyl van na 1960 (over het geheugen van plastic en zo), maar och.... Wat evt. KAN bij sommige platen (uitzonderingen) kan uiteraard anders zijn dan het principe zoals de fabrikanten het hebben uitgedacht toentertijd (en wat nog steeds geldt). Wat in de praktijk gebeurd hoeft nog niet aan te sluiten op het bedachte principe.
Op de platen in de jaren zestig stond op de hoes ook : 'stereo , also monoraul playable'.
Dat zal dan ook wel de enige echte waarheid zijn, zoals we nu achteraf weten.
Dat de gemiddelde naalddruk in de jaren 60 zo hoog was , was nog een erfenis van de jaren vijftig en velen wisten (nog) niet beter. In de jaren 60 was de naalddruk van 5 gram of hoger helemaal niet (meer) de juiste standaard.
Omgang en onderhoud van platen en speler is uiteraard altijd een must. Dit is de discussie niet. We gaan er van uit dat iedere huidige vinyl liefhebber dat wel weet.
Het gaat om de praktijk die aansluit op de theorie van de stereo platen die rigoureus anders werd dan bij de mono platen uit de jaren vijftig.

Ik meen ook MET een stereo kop met goed stereo naald
bvb diamant en met 6 gr draagt op beiden groeven kanten .
omede er ook geen zijde druk instelleng aanwezig is
dan is iets meer naald druk ook beter .voor geluid en plaat groeve
een goede naald bvb diamant is belangrijk ook .
een diamand is ook voor stereo altijd dus geen twijfels
huub

De ingestelde naaldkracht is op de kop af 3,82 gram neem daarbij een nieuwe naald dan zal het zo’n vaart niet lopen.