mono heruitgaven van platen

Daar ik in Haarlem woon is het uiteraard niet zo moeilijk
om even te vragen bij Record Industrie en ik heb dan ook een
keurig antwoord gekregen van de Pro Audio Engineer, Rinus Hooning.
Hier is zijn antwoord:

Beste Rene,

Het klopt dat de nieuwe mono platen zijn gemasterd op moderne stereo
masteringinstallaties met een groef diepte van 50Mq.
Dit betekend dus dat deze met een moderne stereo naald kunnen worden afgespeeld.
Deze moderne platen dienen niet te worden afgespeeld met een oude mono naald
omdat deze in de regel te dik zijn voor een mono groef op de moderne manier gemasterd
en de groef beschadiging kan oplopen.
Dit betekend dus ook dat de oude mono platen ( van voor 1960 ) wel afgespeeld dienen te
worden met een oude mono naald vanwege de diepe groef.
Helaas bestond er voor 1960 nog geen standaard voor de groefdiepte. Hierdoor kunnen deze
behoorlijk verschillen.
Na 1960 was er wel een standaardisatie dat de groef diepte 50Mq was.
De informatie van de correspondent uit de VS klopt dus.
Hopelijk is hiermee wat duidelijkheid omtrent deze problematiek.

Met vriendelijke groet,

Rinus Hooning.
(Record Industry, Haarlem)

Uiteraard hartelijke dank aan Rinus voor zijn antwoord.


:thumbsup:

Hoi

Ik vond in ieder geval nog de volgende reactie in een andere discussie.
Puur ervaring zeg maar.
Verder komt men er ook niet echt uit en zijn er een hoop theoretische statements.

"Modern mono reissues are cut with Stereo capable cutter heads. So, therefore they require Stereo cartridges tracking at light weights and which have vertical compliance. Otherwise, they get destroyed quickly in few playings. This advice applies to every post 1968 mono record. This is from vast and long broadcast expertise".

:thumbsup:

Hoi René,

Ik kom wat laat binnen in deze discussie. Een mono-signaal gesneden door een stereo-snijkop zal alleen horizontale modulatie geven op de plaat. En deze groef is dus gelijkvormig aan de groef die door een mono-snijkop gesneden wordt. Een verticale component is bij een mono-opname afwezig.
De vorm van de snij-beitel van een mono- of een stereo-snijkop kan wel anders zijn.
Bij een dergelijke mono-opname gemaakt met een stereo-snijkop kan dus nooit beschadiging van de verticale groefcomponent optreden wanneer je hem afspeelt met een mono-element, want die is afwezig. Wat is de juiste afronding van de afspeeldiamant? Daar moeten we maar naar gissen. De 18 micron diamant is een compromis om zowel mono als stereo-platen te kunnen afspelen. Voor stereo is 12 a 15 micron of een eliptische naald aan te bevelen. Voor mono-platen is 25 micron gangbaar. Mono-platen afgespeeld met een 18 micron naald kunnen anders klinken dan wanneer ze met 25 micron worden afgespeeld. De naald rust op een ander deel van de groefwand. Persoonlijk vind ik dat een monoplaat frisser in het hoog klinkt wanneer hij met een 25 micron naald wordt afgespeeld. Een lichtgewicht element is uiteraard in het voordeel met het volgen van luide passages.
Om te testen of het signaal van zo'n plaat mono is, zou je de element-aansluiting van 1 kanaal kunnen ompolen en de versterker op mono zetten. De kanalen zijn dan in tegenfase en de output praktisch nihil. Je hoort dan wel de verticale rumble-component en ander ongerechtigheden van de groef.

Groet, Jan.

Tja, daar heb ik dan uiteraard geen last van met mijn mono setje.

Als het goed is zijn de nieuw aangeschafte heruitgaven in volkomen
mint staat, want het zijn nieuwe platen, vers van de pers.
Dat ze gaan tikken en ruisen heeft men dan natuurlijk geheel aan zichzelf
te wijten.
De clou is dat je uitgegeven platen van 60 jaar geleden weer net zo nieuw
koopt zoals indertijd.
Overigens prefereer ik altijd de originele uitgave uit de jaren vijftig,
dan maar met tikken en ruisen. Je kan alleen maar hopen dat dit zo minimaal
mogelijk aanwezig is. Maar vaak zijn de originele uitgaven niet te vinden of
onbetaalbaar.
Zo kocht ik dus The Crickets voor €9,95 als heruitgave, terwijl de originele
persing enkele honderden euro's kan doen, als je hem vindt.

ps. The Crickets is de oorspronkelijke naam van de band van Buddy Holly, dat
werd later Buddy Holly and the Crickets. Door de naam The Crickets zitten we
in de muziekgeschiedenis ook opgescheept met een bandje die zich The Beatles
ging noemen, als eerbetoon aan The Crickets.
Na de dood van Buddy Holly hebben de Crickets nog samengewerkt met Bobby V,
die dezelfde stem als Buddy Holly kon opzetten.

:thumbsup:

Je hebt gelijk, iets te snel gelezen.

Maar ja, dat is het geen originele heruitgave meer, met mono op de plaat en hoes. Daarbij komt dat een beetje kenner wel weet dat het een mono plaat is, die je met een stereo naald van 18 micron moet afspelen...en de monoknop op de versterker (als die er al op zit) moet indrukken...omdat anders het tikken en ruisen zo mooi in stereo klinkt :duizelig:

Gr. Paul

Hoi Paul.

Beslist waar hoor.
Op de originele oude mono lp's vindt je inderdaad geen verwijzing naar mono.
Ik bedoelde echter de moderne heruitgaven die nu in de winkels liggen,
met opnames uit de jaren vijftig.
Die vermelden nergens op hoes of label dat het mono opnames zijn.
Terwijl ze bij het beluisteren op een stereo installatie wel degelijk mono klinken.

:thumbsup: