mono heruitgaven van platen

HiFiGN schreef : Van alle heruitgaven met oude opnames uit de jaren vijftig die ik heb
staat nergens vermeld dat het om een mono plaat gaat, niet op de hoes
en niet op het label van de plaat.
Dat geeft te denken.
:thumbsup:

Nou ja Rene, er was vóór de stereo uitgave van platen toch ook niets anders. Het zal me niets verbazen dat het woord mono pas algemeen bekend werd samen met de introductie van het woord stereo. En wat er niet is hoef je ook niet te vermelden .

Gr. Paul

Het ging mij er echter om of moderne heruitgaven met een
mono weergave hetzelfde zijn als de oude mono platen
uit de jaren vijftig.
De oude platen zijn van een heel ander soort vinyl dan de
moderne platen, het verschil is hard en zacht (plastisch).
Oude platen kunnen daardoor wel degelijk breken en dat doen
ze dan ook met een flinke kracht. Met dat soort vinyl was met
de juiste vulmiddelen zelfs het oude schellak na te bootsen
(bron J.Slot). Daarom zijn er vinylplaatjes uit het begin van
de jaren vijftig die toch de indruk geven dat ze van schellak
zijn. Zoals de vroegste 78 toeren Minigroove plaatjes.
Het moderne vinyl is plastisch en buigzaam en hier maakt men
gebruik van de voordelen dat het plastic een geheugen heeft.
Een plaat vervormd als de naald door de groef gaat en die
vervorming moet weer terug gaan in de oude positie (bron
J. Kool). De vervorming kan echter te groot worden door een
te dikke naald die veel meer de randen van de groef aantast
dan dat die langs de zijden van de groef gaat.
Oude vinyl platen slijten volgens mij veel meer door minuscuul
breken dan door vervorming. Moderne vinylplaten slijten veel
meer door vervorming dan door breken.
Overdreven heb ik het even op een kladje getekend. Een dikke
naald zal de rand van de groef verder opzij drukken dan een dunne
naald, die de rand van de groef niet eens raakt als het goed is.
Naalden slijten ook door breken en logisch denkende gaan naalden
bij modern vinyl langer mee dan bij het oude vinyl.

Gezien deze misschien domme logica zouden moderne platen met
een mono weergave dus afgetast moeten worden met de naald die
qua dikte geadviseerd worden bij die moderne vinylplaten en niet
de dikkere naald die bij de oudere vinylplaten geadviseerd worden.
Zoals Paul zegt is de groef van stereo (of moderne vinyl platen)
fijner dan bij de oude mono (vinyl) platen. Dat gaat dus ook op bij
heruitgaven die mono weergeven.
Alle moderne vinylplaten (dus ook de heruitgaven van oude opnames)
zijn immers gemaakt voor moderne (stereo) installaties. Een hedendaagse
fabrikant van vinylplaten houdt er uiteraard geen rekening mee (na een
heerschappij van 50 jaar door de stereo platen) dat er een kleine groep
liefhebbers is van oude hifi installaties of apparaten uit de jaren 50.
Doet hij dat wel dan zou dit met dikke letters op de hoes moeten staan.

Van alle heruitgaven met oude opnames uit de jaren vijftig die ik heb
staat nergens vermeld dat het om een mono plaat gaat, niet op de hoes
en niet op het label van de plaat.
Dat geeft te denken.

Wellicht zit ik er hier en daar naast hoor, maar dan hoor ik dat uiteraard
graag. Ik heb bewust geen technische benamingen gebruikt voor de materialen.

Ik ga in ieder geval mijn hedendaagse fraaie heruitgaven niet blootstellen
aan (oude) mono elementen en naalden die toen geschikt waren voor mono platen.

:thumbsup:

René R,

Ik heb zelf nog in 1970 een klassieke 25cm stereo plaat gekocht bij Aurora Contact
in 1970. Heb ik weggegeven aan familie. Aurora verkocht een hele budget serie van
klassieke meesterwerken. Je kon ze per stuk afnemen.
Er zat weinig dynamiek in deze stereo platen.
Toch viel de weergave kwaliteit op zich wel mee.

Vr gr Cees.

Ik heb er wel 1 in de collectie die Stereo is
de eerste LP van Mathilde Santing op Idiot Records 10 inch
1982 Waar een nummer van de Isley brothers op staat Behind A painted Smile
heel eenvoudig op een goedkoop synthesizertje gespeeld
Grt René Daemen

Inderdaad op de grens van Haarlem en Heemstede, aan de Bronsteeweg. Als HMV tenminste later CBS en nog later Sony is geworden. Een van de toenmalige directeuren, Hemmy Wapperom, heb ik nog wel eens ontmoet hoewel hij toen al lang gepensioneerd was.

Hoi Han.

Interessant.
Ik heb het nog even nagekeken in mijn rij 25cm lp's en werkelijk
niet één stereo plaat er bij, zelfs de enige heruitgave niet... (ahum).
Gelukkig maar, anders werd ik daar ook nog gek van, want de 25cm lp's
draai ik meestal op de AG1005 Philips platenspeler.