Vintage hifi gereed

Huub

Het is een MK1 element.

Gr Bjorn

In ieder geval geniet ik er volop van
en ben zeer tevreden over de weergave.
Volgde week nog even de technische puntjes
op de i zetten en ik kan weer een paar jaar
vooruit vind ik.
:thumbsup:

Rene warm dat is een ouder bevinding van het element
En komt ook wel bedoeld zoo als jij vermelt Het midden
Klink mooi vol Het klink in de hoogten niet scherp
Maar gewoon hoog .Ja het een heel goed element
Dat zich goed aanpast op OTL hogen sistemen Hopenlijk
Kom je in de toekoms nog naalden tegen Mischien nog
Wel een geheel element Uit de USA ? nu eerst maar
een element kop. Even over dat GP 400 element van Blorn
Was dat het ouden Gp 400 of Mark twee / Want dat maakt
ook nog uit ik gebruik het ouden Dat vind ik beter
ook het midden is voller en de afgiften is meer Dan het Mark 2
Het ouden 400 is gezien van voren dat de naald ingang schacht
een schuin blokje bezit Mark 2 is geheel regt met de naald ingang
En ook de philips naald maakt uit .Naamaak is ook scherper in zijn
Geheel waarneembaar .Huub

Maar wat is 'warm' uiteindelijk. Dat is vooral de vervormingen bij
buizenradio's en niet aan de orde bij hifi installaties.
Het middengebied is goed aanwezig bij de M3D.
Het laag is mooi strak, zonder te overheersen.
Dit vind ik belangrijk. Een contrabas moet er zijn,
maar niet te nadrukkelijk.
Uiteraard heb ik het alleen over goede opnames. Ook een mooie eik-plaat
is Het Oskar Peterson Trio met 'We get requests'.
(Ik weet dat we in de tijd leven dat alles maar moet dreunen.
Jongeren weten echt niet meer hoe een strijkkwartet hoort te
klinken. Hun eerste constatering is meteen dat er weinig laag
in zit. Ik ben er van overtuigd dat veel jongeren niet weten wat
een realistische weergave is. Hun elektronische en overgeproduceerde
popmuziek heeft daar niets mee te maken. Verder vinden ze strijkkwartetten
alleen maar kattengejank)
Maar het M3D element is ook heel erg mooi helder.
De brushes van een drumstel klinken telkens weer prachtig.
Daar zit toch de subtiliteit van de weergave. De detaillering is heel fraai.
Bij de GP400 ontbrak met name (of was te weinig aanwezig) het middengebied.
Bij mijn andere Shure element is dat nou net ook een heel klein beetje het
geval. Maar in veel mindere mate dan de GP400. De M71MB is heel acceptabel.
De GP400 heb ik even gehoord omdat Bjorn hem mee had afgelopen zondag.
Vergeleken met de M3D was ik er niet heel erg gecharmeerd van, ondanks de vaak
goede recensies van anderen.
Maar de verdiensten liggen natuurlijk niet alleen bij het element.
De versterkers AG9004 en AG9007 kunnen er ook wat van, samen met de AD5032 set.
Zij moeten de signalen van de M3D uiteindelijk op de juiste manier interpreteren.
Althans, zoals ik vind dat het hoort te klinken.
Want dat is ongetwijfeld bij iedereen anders.
Maar ik hoor geen negatieve reacties van mensen aan wie ik de set laat horen.
Kennelijk kunnen anderen de weergave ook erg waarderen.
En nogmaals, je hebt wel goede opnames nodig, wat helaas lang niet altijd het geval is.
Maar dan moet je toch zeker nog wel van de fraaie muziek kunnen genieten.
De opname kan niet altijd een topprestatie te zijn.

Ik heb ook plaatjes er mee afgespeelt op mijn versterker
Met buizen voorversterker En heb ook gemerkt wel Dat het
Elment Rond en een Warme klank heeft Ja de naald maakt
Veel uit .Toch moet ik opmerken Dat het ook niet zoo veel
Anders is dan het mono goldring 600 .het shure is alleen zachter
In Afgiften , Het is niet harder dan het Shure 71 .Ik meende
ook te horen Dat het 71 behoorlijk overheen komt .Het is ook uit de
eersten typen van dual spelers het kan goed uit 1963 komen
Huub

Hoi Niels.

Ik heb de Shure M3D van John Hupse, de grote elementenspecialist. Onder andere dan...
Hij heeft mij verzekerd dat mijn element uit 1960/61 is. Dat was ook de clou bij de
aankoop. In ieder geval is mijn type die met een naald waarvan de compliantie groter
is dan de latere versies. De ideale naalddruk bij dit eerste type is 4,5/5 gram.
Daar ligt ook momenteel het probleem: het vinden van een juiste reservenaald.
Maar voorlopig kan ik er nog mee uit de voeten.
"Het element is gemaakt vanaf 1958 tot inderdaad diep in de jaren zeventig. Dit was mogelijk
omdat de constructie in 1958 ver vooruit liep op wat toen gebruikelijk was en dit element
daardoor zeer toekomstvast bleek" (citaat van de site van J.H.).

Je probleem met moderne platen herken ik totaal niet. Hoewel ik veel hoofdzakelijk oude
platen uit de jaren vijftig en begin jaren zestig draai, luister ik ook naar de nodige
latere platen en koop ik zelfs nieuwe (o.a. Concerto te Amsterdam).
De weergave is bij alles in mijn ervaring fantastisch. Een aantal 'demo-platen' om mijn
vintage hifi set te demonstreren komen zelfs uit de jaren 80 of zijn nieuw.
Daar onder is een plaat (dubbel lp) van Chet Baker; 'As Time Goes By', opgenomen in
Studio 44 in Monster, Nederland. Met ruim opgezette groef, want op elke kant staan maar
twee tot drie nummers, samen 12 tot 18 minuten.
Je zit met open mond van verbazing te luisteren.
Ander voorbeeld met dezelfde ervaring: De laatste (Amarican) opnames van Johnny Cash.
Om maar twee voorbeelden te noemen.
Ik zou zo voorlopig nog wel door kunnen gaan.
In ieder geval sluit het element naadloos aan op mijn Philips installatie uit de tweede
helft van de jaren vijftig. Met oude en nieuwe platen.

Oh ja, Bill Haley "Roch Around The Clock", de lp, kocht ik onlangs bij Concerto in een
nieuwe persing op 180 grams. Naar de weergave kan je nu wel raden.
Onlangs vond ik bij Concerto ook "Escenseur Pour l'Echafaud", de muziek van Miles Davis
bij de gelijkmatige beroemde film. Ook 180 grams. De oorspronkelijke lp is een 25cm van
Fontana (die ik ook heb). De nieuw uitgebrachte versie heeft dus ook een 'ruime' opzet.