Grammofoon F. Fontanon

Afgaande op de door Maarten geplaatste foto hier nogmaals bijgesneden.



Heb ik een sterk vermoeden dat deze een 10 inch draaitafel heeft met mogelijk een van zijn HMV Davidsen op de tafel.
Dat strookt dan niet met de STYLE No. 14 DE LUXE welke een 12-inch draaitafel heeft.

Waarschijnlijk heeft hij meer akoestische dan elektrische platen opgenomen. Al vanaf 1906; ook met zijn zusters Rika en Heintje. Er bestaat ook een serie Pathé platen. Uiteraard zijn de akoestische zeldzamer.

Dat zou heel goed kunnen Jan.
De periode 1906 / 1925 is langer dan de periode 1925/1939

Er is geen betere expert in
den lande dan hij. Aan gissen hebben we niets.

Nou René.
Dat zou ik niet durven te roepen.
Ken jij dan alle experts?
En zelfs een (betere/beste) expert kan er ook wel eens naast zitten.
Als ik op internet googel kom ik slechts deze drie verschillende exemplaren van de Style 14 tegen met dezelfde kast afwijkend van de kast van het exemplaar van Maarten.








Ik hoop dat Maarten ergens een typenummer kan vinden, dan hebben we meer zekerheid en hoeven we niet meer te gissen.

Het kan zijn dat het type nummer onder het draai Plato of aan de binnenkant van de kast staat.

Waarschijnlijk heeft hij meer akoestische dan elektrische platen opgenomen. Al vanaf 1906; ook met zijn zusters Rika en Heintje. Er bestaat ook een serie Pathé platen. Uiteraard zijn de akoestische zeldzamer. De elektische serie is in grote oplage tot in de jaren 50 geperst. Ook verschenen in de jaren 50 al dubbings op EP en LP.

De opnames van Nederlandse artiesten waren vaak commercieel niet interessant. En werd er beknibbeld op het orkest. Pas toen de platen op HMV van Louis Davids een succes waren werd er vanaf 1932 een groter orkest gebruikt. Grote Nederlandse zangeressen zoals Jo Vincent en Aaltje Noordewier moesten het bij Columbia doen met orgelbegeleiding.

Maarten, ga er maar van uit dat Jelle Attema gelijk heeft. Er is geen betere expert in
den lande dan hij. Aan gissen hebben we niets.
Victor is trouwens OOK HMV.
Emile Berliner -de uitvinder van de grammofoonplaat en oprichter van HMV-
had in Amerika de grootste moeite om profiteurs van zich af te houden die
rechten en octrooien van hem ontfutselden. Vele jaren rechtszaken.
Uiteindelijk kwam het zelfs zover (door een linke compagnon die er vandoor ging)
dat Berliner zijn eigen naam van zijn maatschappij in de VS niet meer mocht
gebruiken. Daarom werd de naam daar Victor (van victorie) met aanverwante zaken.
In de rest van de wereld (Europa) bleef de naam His Masters Voice wel bestaan.
Vanuit Engeland wel te verstaan (ook wel HMV and Typewriter Co).

Voorts, vergeet niet dat weergevers verwisseld werden, net als elementen bij platenspelers.
Het kon best gebeuren dat het trilplaatje (van mica) te barsten was gegaan en de weergever
verwisseld werd. Bij een moderne platenspeler zeg je ook niet dat het merk hetzelfde is
als het element dat er op zit, integendeel. Omdat HMV en Victor dezelfde maatschappij zijn
zullen de weergevers wel uitwisselbaar zijn. Dergelijke grammofoons (en de platen ervan)
waren in hun tijd schreeuwend duur en alleen weggelegd voor de gefortuneerden.
Zelfs een doosje naalden was onbetaalbaar voor het gros van de werkende arbeiders.
Naalden kocht je niet per stuk, maar per doosje van 100 of meer. Je moest immers voor
iedere kant een nieuwe naald gebruiken ( 'use only once'). Veel mensen deden dat uit zuinigheid
niet met als gevolg dat de meeste schellak platen nu deels geruïneerd zijn en (enorm) ruisen.

Bij elektrische opnames speelde de beperkingen van een orkest geen grote
rol meer en konden hele symfonie orkesten opgenomen worden. Dat bij Davids
weinig instrumenten werden gebruikt heeft (bij elektrische opnames) met het arrangement
te maken, niet met beperkingen van de opnames. Of ze zijn wel akoestisch geweest.
Waar ik op doelde waren dus de beperkingen van akoestische opnames.

De industrie van de grammofoons was enorm en er zijn er wereldwijd vele vele miljoenen
gemaakt, ondanks dat ze meestal erg duur waren (je had natuurlijk modellen in veel
prijsklassen en zelfs eentje gratis als je een hoeveelheid platen kocht. Een armetierig
dingetje dat nu bij verzamelaars een goudmijn is. Toch was dit alles voor de 'gewone man'
onbereikbaar. Ze konden simpelweg de platen niet eens kopen. Overigens, kocht je wel
nieuwe platen, dan moest je in een bepaalde periode oude 'gebruikte' platen inwisselen.
Gelukkig deden velen dat niet of was die regel van korte duur, want er zijn nog genoeg
platen (er zijn er miljarden geperst) overgebleven zodat de meeste maar een paar euro waard
zijn. Alleen bepaalde artiesten kunnen flinke prijzen op de markt bewerkstelligen.
Het is maar net wat de gek (de verzamelaar) er voor over heeft.