Ik wil graag weten wat mijn oude platen waard zijn?

Het wachten is op de foto's van Frank

Bij de weergever word Klassiek ook haast niet verkocht
Ik meen ook dat ze veel Weg gooien .
Wat wel zijn Waarden behoud Dat Is Helen goeden JAZZ
In allen soorten .Ja en Bvb verzamel platen .Huub

Han,

dan heb je mazzel gehad
Als ik zo om me heen kijk waar ik werk kringloop
raak je de klassieke platen niet kwijt
niet voor 1 euro platen bij rommelmarkten raak je de klassieke ook niet kwijt
Misschien heb je exclusieve in je collectie Barok of nog ouder
maar waar ik over heb de blaue donau zoveelste symfonie van mozart de 9e van beethoven wat veel in de 70erjaren
zijn heelveel exemplaren gemaakt ook op DGG niet de minste maatschappij maar ik zie al dat dat niet zo loopt
bij de kringloop populair des te meer jaren 60 70 en natuurlijk de singletjes
Wat Frank kan doen eerst kijken wat hij heeft en een foto maar precieze waarde kunnen wij niet geven
daar is een expert of taxateur voor nodig.
Ik heb ook singles maar meer voor de gebruik en niet altijd de originele hoesjes
maar voor draai activiteiten met de grammofoonclub goed genoeg en hoef het niet voor een appeltje voor de dorst
dat is ook niet mijn insteek en een krasje of tikje hoort erbij nostalgie.
en de goede platen gaan op de stereo installatie thuis.
Mvg René Daemen

Hoi Han.

Maar daar ben ik het helemaal met je mee eens!
Echter,
de manier waarop de klassieke muziek in de jaren vijftig
geïnterpreteerd werd was geheel anders dan in de latere decennia.
Het was nog veel gebaseerd op de oude tradities van de decennia
daarvoor. In veel gevallen betekend dat pompeus met grote orkesten.
Barok muziek was in die dagen nog helemaal niet zo populair bijvoorbeeld.
De meeste aandacht ging uit naar de romantiek.
Aan authentieke weergave werd in die dagen nog helemaal niet gedacht.
In veel gevallen is daarom het eerste decennium van het vinyl dubbel
interessant voor me.

Zoals ik eerder al eens schreef: Gould heeft alleen voor- en tegenstanders.
Een middenweg is er niet. Hij was een rebel en als zodanig was de vergelijking
met Janes Dean niet slecht. Ook van deze laatste zijn er voor- en tegenstanders
als het om diens spel gaat.
Ach, ik vind verschillende uitvoeringen naast elkaar wel aardig om te beluisteren.
Afhankelijk van je stemming kies je er een uit. Dat geldt in hoge mate bijvoorbeeld
ook voor de Cello Suites. Hier is de uitvoerende van het grootste belang en iedere
luisteraar zal zijn voorkeur hebben. Wispelweij heeft ze meen ik al drie keer
opgenomen en alle drie zijn ze op het moment van de opname zijn persoonlijke visie.
En alle drie dus anders gezien het feit dat hij ze op een andere leeftijd liet
opnemen. Casals had ze één keer opgenomen. Opnames in drie jaar tijd! Vanaf 1933.

Groet
René

Hoi René,

Ik ben het met je eens.

Maar als je bedenkt dat ik toch een adept ben van enigszins authentieke uitvoeringen.
Sorry, maar dan is Glenn Gould voor mij, altijd geweest en nu nog steeds, een nepper.
Bach speel je niet op een piano. Je moet de muziek, horen hoe doe oorspronkelijk was bedoeld.
Met de huidige instrumenten, hoe beperkt ook, maar niet op een piano.

Een discussie die al weet ik hoe lang speelt.
Maar Glenn Gould moet ik niet. Vroeger niet en nooit :neeneenee:

Groet,
Han

Hoi Han.

Het uitgebreide verhaal van RD klopt inderdaad wel.
Platen kan je alleen goed beoordelen door ze te zien.

Overigens denk ik wel dat verzekeringswaarde iets anders
is dan de commerciële waarde.
In jouw geval lijkt me dat je verzekering uitgaat van de
gebruikelijke vervangingswaarde als je de platen weer
nieuw zou moeten kopen, minus de waardevermindering door
de tand des tijds.
Ik ben ook gek op klassieke muziek en koop geregeld
daar platen van. Maar klassiek doet echt vrijwel niets
op de markt. Vinylwinkels nemen vaak niet eens de moeite
om ze in hun collectie op te nemen. Kringloopwinkels
liggen er vol mee en ze zijn nagenoeg onverkoopbaar, ondanks
de prijs van één euro. Gelukkig voor mij wil de consument daar
ook al helemaal niet die 'ouwe monoplaten' hebben en zijn die
vaak nog een paar dubbeltjes goedkoper dan de stereo platen.
Voor mij ligt de waarde niet financieel, maar historisch en
qua uitvoering. Daarom is het leuk om me vooral met de
uitgaven van de jaren vijftig bezig te houden zoals ik wel
vaker heb geschreven (Philips Minigroove bijvoorbeeld).
Maar tien, vijftien euro voor een klassieke plaat uitgeven?
Het is mij nog nooit gelukt. Ik kom niet verder dan één of
twee euro, ook voor die redelijk zeldzame Minigroove platen.
Mijn volgens de collectioneurs kostbaarste plaat is de eerste
opname van Glenn Gould van de Goldberg Variaties (1955) op Columbia.
In 2005 is er zelfs op cd een 'limited edition' verschenen als
herdenking, in een luxe cassette (en de cd is een verkleinde kopie
van de lp).
Toch heb ik de lp op het Spui te Amsterdam gevonden voor 5 euro.
Wat klassiek aangaat echt mijn 'duurste' lp (wel een USA persing)...
Voorlopig is de cd uitgave uit 2005 nog een meervoud ervan waard.
Ik zou ook wel willen dat klassieke lp's wat meer waard werden,
maar voorlopig zit dat er helaas echt niet in.
Glenn Gould heeft in de klassieke muziek nu eenmaal een aparte
status, als een soort pop idool. Hij werd ook wel de James Dean
van de klassieke muziek genoemd. Maar ik zou geen andere artiest
kunnen noemen in de klassieke muziek die datzelfde bereikt heeft.

Klassieke muziek is en blijft mooi, maar als collectables kunnen de
vinylplaten absoluut niet tippen tegen genres als jazz en populair.
De waarde van klassieke muziek moet je vooral zien in de muziek zelf
en niet in de vinylplaten. Mooi eigenlijk wel, dat het hierbij puur
om de muziek gaat. Heel wat 'investeerders' zullen de eerste persingen
van Elvis maar al te graag willen hebben, ondanks dat hen de muziek
totaal niet aanspreekt.

Groet
René

Over de binnenhoes (ook van stevig karton) hebben we op de HiQGN site
nog extra aandacht besteed (Colombia High Fidelity LP), over de aandacht
van opname en weergave. We praten immers over de beginjaren van het
vinyl op de markt.

Er is wel één ding inderdaad: de oude persingen uit de USA doen het beter
dan die van Europa. Dat geldt voor alle muziek genres.