1955 versus 2015

Deze week een lp aangeschaft met daarop Le Sacre Du Printemps van Igor Stravinsky.
Dit is een van de meest enerverende stukken in de klassieke muziek en toen het voor
het eerst werd uitgevoerd begin vorige eeuw liep een groot deel van de zaal leeg met
veel boe-geroep. Men was er toen duidelijk nog niet aan toe (mede door de bij uitgevoerde
modernistische ballet.
Het is een dreigend stuk in twee delen en zo moet het ook zijn, het gaat immers om een
offer in een primitieve cultuur. Dat maakt het stuk bijzonder boeiend en vergt veel van de
uitvoering maar ook de opname.
Ik kocht deze LP omdat het om een uitvoering gaat uit 1960 en het gedirigeerd wordt door
Stravinsky zelf.
Nu heb ik ook een versie uit midden jaren vijftig op het Capitol label, een uitvoering onder
leiding van William Steinberg.
Toevallig zijn beide stukken ook met de vereenvoudigde slotfase (Dance Sacrale). Stravinsky
maakte deze vereenvoudigde versie begin jaren veertig voor een dirigent die de twee
maatverschillen in het originele stuk niet kon uitvoeren.
Verbazing toch wel een beetje dat Stravinsky er in de uitvoering van 1960 zelf er ook voor koos.
Allereerst de 55 versie. De LP heeft wat 'kosmische ruis' maar dat accepteren we makkelijk bij
goede muziek in een historische opname. Dit is een erg fraaie opname (mono uiteraard), zeer helder
en een goed beeld van het hele orkest. De vele solo's staan ermee in goede verhouding.
Het laag is voortreffelijk en bedreigend, het slaan van de grote trommels is prachtig en realistisch
te horen met de rake goed gedefinieerde klappen . Belangrijk bij dit stuk.
Nu de nieuwe LP ui 1915/16. Zoals gezegd gaat het om een opname uit 1960. En hadden ze het
maar zo gelaten. "Original Recordings Remastered" staat er op de hoes en DMM cutting. Nounou.
De plaats is trouwens geproduceerd in Nederland bij Sound Factory BV in Capelle aan de IJssel.
De persing is stil op de 180 grams plaat (de 55 plaat is zwaarder) maar vreemd genoeg hoor je wel
de bandruis op de achtergrond. In eerste instantie ben je verbaasd hoe dichtbij de solo's zijn waar
het stuk rustig mee begint. Dat beloofd veel. Maar dan geet het bij het hele orkest helemaal fout.
de solo's staan veel te ver op de voorgrond en vormen geen geheel met het orkest dat slap overkomt.
De trommels zijn zo dof dat het lijkt dat er een dikke deken over ze is gedrapeerd. Vreselijk.
Is dat nou die 'original recordings remastered'? Fake HiFi noem ik het. Een slappe hap waarvan de
dreigende indruk qua beluisteren geheel verdwenen was.
Ik ga maar eens op zoek naar de originele lp uit 1960 want ik ben er wel van overtuigd dat de
remastering een hoop kwaad gedaan heeft, zelfs al zou de originele bandopname wat tegenvallen.
Het blijkt maar weer dat dergelijke digitale 'remastering' ook heel veel kwaad kan doen en zeker
niet altijd een voordeel hoeft te zijn.
De nieuwe LP hou ik maar, vanwege het historische belang.
Voortaan hou ik me toch maar zoveel mogelijk bij de originele LP's tot 1963.
Re-issues komen momenteel helemaal los op de markt omdat de termijn van beschermd eigendom
en rechten van oude opnames in Europa verlopen is. Wees er voorzichtig mee want er is veel kaf
onder het koren.

Kortom, de kwaliteit van beide platen. Wellicht zeggen de hoezen al genoeg...
Enerverend tegenover een vaag mistig overbelicht fotootje.