De talloze huidige re-issue labels (Engels artikel)

Men spreekten ook wel van de eerste persing
Hoe of men dat kan zien en of het omschreven staat op de plaat.?
huub

Een enkel voorbeeld.
Van deze plaat prefereer ik echt de mid-century versie ruimschoots boven
de toch al niet echt goedkope re-issue. Ik beschouw deze als een miskoop.
Opnames 1957 en de plaat verscheen in 1965. Dus deze plaat is eigenlijk
al een heruitgave van de eerdere opname. Behoorde tot een uitgebreide
serie die op het Fontana-Nederland label werd uitgegeven.
De re-issue van deze eeuw is dus eigenlijk al een opvolger van een re-issue
uit 1965.

Als je het artikel leest dan gebruiken al die maatschappijen alleen opnames waarvan de rechten zijn vrij gegeven volgens de Europese normen. Vandaar ook het en-masse verschijnen van dezelfde opnames door meerdere labeltjes. Geen van die bedrijfjes is dus malafide bezig. Ze geven de opnames uit op plaat omdat het is toegestaan.
Hoewel het artikel niet eens zo negatief is, is er wel een verschil.
Verontrustend een beetje blijft de opmerking; "And while it's probably a safe bet that EU reissue labels don't have access to the original master tapes, claiming that they use MP3s as a source begs the question of why a label that presumably wants to sell more records wouldn't bother to at least use an easily obtainable commercial CD or high-resolution digital file as its source". Kortom, geen ervan kan gebruik maken van de originele opnames.
De enkele lp's waarvan ik zowel het origineel heb uit midden jaren vijftig en de re-issue van deze eeuw (toevallig zo gekomen) prefereer ik toch echt qua weergave het origineel, ondanks dat zowel plaat als opname vintage of historisch zijn te noemen.

Zijn dan eerder malafide dan bonafide.

NGG schreef : "Heel wat kleine bonafide bedrijfjes"
Dat zijn juist goéde bedrijfjes.

Helaas, lang niet altijd.

"Heel wat kleine bonafide bedrijfjes"
Dat zijn juist goéde bedrijfjes.