Grammofoonplaten, het beste label?

Als je over 78 toeren praat.dan kan ik het merk Coral en His Masters Voice aanbevelen. Het is niet voor niets dat perfectionist Louis Davids speciaal naar Londen afreisde, om zijn platen op HMV op te nemen!
Jaren 50 Coral klinkt ook erg ruisvrij. Buddy Holly zong op Coral.

Record Industries in Haarlem gebruikt onder andere Direct Metal Mastering (snijden in een plaat van metaal in plaats van in 'n plaat bedekt met lak). Die techniek is volgens mij pas laat in de jaren 70 ontwikkeld. Ook toen was er nog vooruitgang dus... Maar het is volgens mij nog vrij lastig om er achter te komen of een plaat DMM is of niet. Er zijn goeie en slechte DMM platen... Soms zit er een stickertje op.
Er lagen een paar van die prachtig glimmende koperen masters toen ik bij de rondleiding was. Ik had er maar wat graag eentje meegenomen, maar ze worden gerecycled. Blijkbaar kost het niet niks, zo'n koperen schijf van 30 bij 0,5cm...

Rene,

Platen die electronisch stereo gemaakt zijn klinken inderdaad voor geen meter,kan je beter de mono versie bezitten.

Er wordt tegenwoordig erg veel nieuwe opname,s op plaat uitgebracht.

Groet Ton

Hoi Han.

Nou, dat is een erg moeilijke vraag.
Grote labels als RCA, Columbia en Philips hebben prachtig klinkende platen
uitgegeven, maar ik ken er ook platen van die gewoon niet fraai klinken.
Wat mij opvalt dat het percentage slechte opnames bij klassiek veel groter
is dan bij jazz. Muziekcategorieën waar mijn voorkeur uit gaat.
Oh ja. Blue Note en Verve natuurlijk. Niet voor niets beroemde labels.
Daarnaast is er met name in de jaren zestig en zeventig veel geklungeld om
oude mono opnames stereo te maken.
Ik heb dat vandaag ervaren.
Eén van mijn favoriete lp's is Johnny Mathis: An open fire, two guitars and
Johnny Mathis (1959). Ik heb hier de oorspronkelijke eerste persing van en die is mono.
een ongelooflijke 'unplugged' opname met twee gitaristen als begeleiding,
Al Caiola and Tony Mattola. Op zich ben ik niet zo'n grote fan van Mathis, maar
wat hij hier presteert grenst aan het ongelooflijke. Echt kippenvel.
De opname is heel fraai en je hebt het gevoel dat ze in de kamer staan.
Vanmiddag vond ik een latere uitgave met de titel Tenderly, bij de kringloop.
Op deze lp staan ineens twee nummers minder en hij is stereo gemaakt.
Maar dat is nog niet het ergste. Er is ook een GALM ingebracht!
Echt verschrikkelijk. De plaat kan ik weg gooien, want ik zal hem nooit draaien.
Ook de beroemde lp van Count Basie E=MC2 behoort mono te zijn. Later is daar een
stereo versie van verschenen. Nou, koop die maar nooit als je hem tegenkomt.
Mijn passie voor Philips Minigroove is ook niet voor niets.
Heel veel uitgaves onder die naam in de jaren vijftig klinken erg goed en vaak
zelfs voortreffelijk.
Overigens klinken de laatste inmiddels beroemde platen van Johnny Cash (met één
been in het graf zei Mathijs Nieuwkerk vanavond nog) prachtig, ondanks
(of dankzij) het feit dat ik ze mono aanhoor.
Oh ja, en de huidige Japanse herpersingen klinken ook voortreffelijk. Zij hebben
enorm veel aandacht besteed aan de kwaliteit om de platen zo authentiek
mogelijk uit te brengen. Mono en geheel als het origineel. Dus eigenlijk hebben
ze er weinig aandacht aan besteed. De lp's zijn gewoon een exacte kopie als de
originele uitgave 50 jaar geleden. Zelfs in het oorspronkelijke gewicht.
Alleen nieuw.
Overigens doet de platenperserij in Haarlem het ook helemaal niet slecht.
Daar heb ik hier al eens eerder op geattendeerd.

Groet
René (R)

Hallo Han,

Wat opvallend is dat de eerste stereo opname,s vaak van uitmuntende kwaliteit zijn!

De door jouw genoemde labels en de Philips platen met het rode etiket en zilverkleurige tekst.

Ook het label Bleu Note(jazz)RCA Dynagroove en Decca(klassiek)

De opname technicus wist waar hij mee bezig was!blijkbaar werdt er toen veel aan de kwaliteit gedaan.

Groet Ton

Beste medeforummers,

Met belangstelling volg ik de discussie over Hi-End apparatuur.
Mijn zegje er over heb ik ook wel geplaatst.
Maar wat eigenlijk niet of nauwelijks aan de orde komt is de grammofoonplaat zelf.

Als we er van uitgaan dat de hardware, dus de apparatuur, van pick-up element tot de luidsprekers van de hoogst bereikbare kwaliteit is, dan blijven er twee criteria over.
Dat is de software, de luisterruimte en de grammofoonplaat zelf.
Als dan de acoustiek van de luisterruimte ook optimaal is, blijft de plaat over.

En de hele ketting is zo sterk als de zwakste schakel.
Uit een grammofoonplaat kan je nooit meer halen dan er ook werkelijk in zit. Hoe goed alle schakels van de ketting ook zijn.

Ik geloof dat we het allemaal hierover wel eens kunnen zijn.

Blijft de vraag, wat zijn de beste grammofoonplaten. En dan bedoel ik hier met name de kwaliteit van de opname. Dus die het beste tot zijn recht komt op de hier bovengenoemde optimale apparatuur.

In ben in het gelukkige bezit van een uitgebreide verzameling platen uit de periode eind jaren 50 tot begin jaren 70. Het betreft hier voornamelijk muziek uit de periode van de barok. Grofweg tussen 1650 en 1760.

Het is me altijd al opgevallen dat er behoorlijk verschil kan zitten in kwaliteit van verschillende labels.
Er zijn er twee die er m.i. heel duidelijk uitspringen. Tenminste wat betreft de opnamen met mijn muziek.
Dat zijn 'Das alte Werk' van Telefunken. En 'Archiv' van DGG. Ze waren toen ook wat duurder dan de rest.
Er zijn er wel meer met uitstekende opnames. B.v. het Franse label Erato. Hoewel, ze klinken wel wat droger naar mijn idee.
Daarnaast heb ik een paar werkelijk schitterende opnamen uit Beieren op een minder bekend label. Omstreeks 1965. Er zijn er dus veel meer.

Daarom wil ik me nu beperken tot de periode waarin de grammofoonplaat het stadium bereikte dat een verdere verbetering eigenlijk niet meer haalbaar was. Dus jaren 60 tot begin jaren 70.
De 45 toerenplaatjes waren toen ook al massaproductie. Snel en goedkoop.
Blijven over de LP's.

Wat zijn de ervaringen van lezers hier met ook een serieuze belangstelling voor muziek. En dan speciaal met labels uit genoemde periode. Onverlet de kwaliteit van opnames daarvoor.

Dit als tegenhanger van de discussie over de weergave-apparatuur.

Han