Grammofoonplaten, het beste label?

Het beste label bestaat niet! L'oiseau Lyre, Erato, Decca, DGG enz. Alle hadden ze wel opnames die niveau haalden. Veel hangt af van de 'sound engineer' die niet alleen technisch maar ook muzikaal affiniteit moet hebben met de op te nemen muziek. Opname is geen zuiver technische bezigheid, ook een artistieke. Vandaag wordt dat te veel technisch bezien. Das Alte Werk en Archiv vind ik vandaag een beetje 'braaf' klinken alhoewel best genietbaar. Dus per merk een selectie van opnames die 'buitengewoon' zijn.

Ik meen ook dat er eerst Meerspoorige Band opnamens van gemaakt
worden en dan op de Plaat gezet worden .dus met wat voor een goede
band soort en recorder Word het eerst gedaan .En soort van microfoons
Sommige ouden uit arme landen worden In een schuurtje Met bemekaar
Geraapte componenten gedaan . bvb snijkoppen en versterkers .
En de vroegeren platen vooral mono .Zijn met Buizen apperatuur opgenomen
En Dat geeft Toch meer brom .als moderne transistor Studio apperatuur,
Daar vallen 78.t en 25.cm lp.s en ep.s ook onder met Buizen apperatuur .En zoo wel de bekrachtigen
Soms niet altijd Electrodienamichen microfoons .Het is ook nog wel eens voorgekomen
Dat vroeger de zangers Nog wel eens Stroom op de lippen hebben gehad.
Omede dat de micro dyn werd gemaakt met veld spoeltjes ,Dus niet met magneten
ookheb ik wel vernomen dat koolstof microfonen nog wel eens gekeert moesten
Worden omede dat het koolstof uitzakte .Dus van dat Heeel ouden opnamen
apperatuur daar was de verwachting ook niet zoo groot van . Huub

Hoi Han

Het is altijd nog zo dat in de jaren vijftig en deels in de jaren 60 de opnames in één keer werden gedaan. Fouten in de uitvoering hoorde er dan bij. Ging het te veel fout dan deed men dat deel over, maar dan hield het ook wel op.
Naarmate de digitale tijd zijn intrede deed ging met fouten in de opnames herstellen.
De opnames werden dus zogezegd perfect tot in de kleine puntjes. Daar komt jouw opmerking gortdroog ook wel vandaan denk ik. Een foute noot van de fagot werd gewoon digitaal weg
gepoetst. De opnames werden bijna onmenselijk.
We kennen allemaal de opnames en het spel van Horowitsch, de beroemde pianist.
Zijn spel zat vol fouten en toch was het emotioneel subliem. In de jaren 80 kreeg je nog
drogere opnames. Als ik me even beperk tot Van Beethoven met zijn symfoniën, dan praat ik
over Hogwood en Norrington. Perfecte digitale opnames met zogenaamde authentieke instrumenten. Ik heb ze allemaal en er is eigenlijk geen zak aan.
Geef mijn maar de opnames uit de jaren vijftig van bijvoorbeeld Eduard van Beinum, maar
ook Klemperer en Monteux! En allemaal weer heerlijk op lp's verkrijgbaar, vaak gewoon bij de kringloop winkel of de platenmarkten. Dergelijke opnames zijn wellicht technisch minder volmaakt maar veel meer emotioneel beladen.
De digitale opnames werden perfect, te perfect.
Momenteel zijn er ook niet zoveel legendarische dirigenten zoals indertijd.
Die we nu kennen zijn ook al op leeftijd.
Haitink doet het nog prima en na zijn grote uitstap naar de opera is hij geregeld weer terug in Amsterdam. Zijn opnames worden wederom enorm geprezen. De laatste der Mohikanen.
Zijn inmiddels al weer wat oudere opnames met Het Concertgebouw Orkest van Shostakovitsch zijn gewoon de beste. Helaas weinig tot niet op lp te krijgen, want deze sombere componist was door het juk van Stalin nagenoeg onbekend in West Europa, tot in de jaren zestig. Zijn composities moesten zijn land uit gesmokkeld worden en dat ging maar mondjesmaat.


Groet
René (R)

Hoi,

Er zijn beslist platen uitgebracht van hoge kwaliteit, maar ook minder goede. Zoals René R al noemt die met nogal wat ruis. Naar de oorzaak kan je gissen, maar wat werkelijk de oorzaak is durf ik niet zo te zeggen. Wie weet is het toch het grote verschil in dynamiek tussen de verschillende passages.
Bij een symfonie kan ik me dat wel enigszins voorstellen. Het veel groter aantal instrumenten dan bij jazz. Als je dynamiekverschillen kleiner maakt, dus met minder ruis, wordt de opname als het ware platgedrukt. Of toch een versleten matrijs? Maar mooi is het niet.

In de jaren 60 betaalde je voor een perfecte opname al gauw zo'n 25 gulden.
Een paar jaar later, of nog eerder, werd er budgetversie, zo noem ik dat maar, uitgebracht.
Mindere opnamekwaliteit, goedkoper uitziende hoes. En dan voor tegen de 15 gulden.
Gebeurde dat omdat de matrijzen begonnen te slijten?
Phonogram bracht bv eerst een opname uit met het Philips-label en later de budget-versie met het label Fontana. Of toch weer Philips, dat wisselde nog wel eens.
Andere maatschappijen deden dat net zo. Of was dat meer een commercieel ideetje?

Bij de start van deze draad noemde ik Telefunken met zijn serie "Das alte Werk".
Later, begin jaren 70, gingen ze samen met Decca platen uitbrengen met het label Teldec.

En deze begon in 1972 een serie grammofoonplaten uit te brengen onder de titel Das Kantatenwerk.
Alle cantates van J.S. Bach. Steeds twee platen in één doos. En dat twee of drie keer per jaar.
De helft o.l.v. Gustav Leonardt en de andere helft o.l.v. Nikolaus Harnoncourt. Grote namen in de muziekwereld. Nu nog.
Een project van 10 jaar of nog langer.
Vanaf Volume 30 werd een nieuwe techniek gebruikt. Teldec technology: Direct Metal Mastering DMM.
En vanaf Volume 39 werden het geheel Digitaal. Zo staat dat op de dozen.
En zo'n doos met 2 platen kostte wel steeds weer tegen de 50 gulden.
Weer later zijn ook nog op cd verschenen

Waar verjaardagen al niet goed voor zijn. De Volumes 1 t/m 39 heb zo bij elkaar gespaard.
Toch ben ik ermee gestopt. Ik vond er niks meer aan.
Technisch gezien zijn deze platen perfect. Aan alles is heel veel zorg besteed.
Alleen de opname. Van alle 78 platen in deze serie die ik heb is de opname werkelijk gort- en gortdroog.
Qua uitvoering was het ook allemaal best voor elkaar. Al zal een ander daar weer heel andere over denken.
Technisch gezien kan het niet beter. Maar de opname, hoe goed misschien, wordt toch verknald.
In diezelfde tijd begon ook steeds meer het Hi-end idee opgeld te doen.
Is men teveel technisch gaan luisteren? Daarom noem ik deze uitgave van Teldec.
Ik vind dit een duidelijk voorbeeld van teveel oor voor de techniek, maar te weinig voor de muziek.

Juist omdat eerdere uitgaven van Das alte Werk deze makke juist niet hebben.

Maar ja, dat is mijn persoonlijke, dus subjectieve mening. Mijn idee voor een betere.

Han

Hoi

Wat mij opvalt bij klassieke muziek (bij oude lp's) is het grote ruisniveau.
Of de te zacht opnames, dat kan ook.
In ieder geval, bij het op lekker volume afspelen van muziek is er vaak veel
ruis aanwezig die duidelijk in de opname zit. Bij de stilte passages tussen de
onderdelen in de compositie verdwijnt de ruis.
Ik heb hier een Decca plaat met een prachtige symfonie van Bartok.
De ruis is hier duidelijk aanwezig.
Gek genoeg kom je dit bij, bijvoorbeeld, Jazz nauwelijks tegen.

Groet
René (R)

Klaas

het hoeft niet met het label te maken hebben
de meeste platen zijn vernielt met een stalen naald omdat ze met een slinger grammofoon zijn afgespeelt
de platen die je zelf bezit zijn met een kristal element met saffier naald afgespeeld
dan scheelt enorm
Mvg René Daemen