Favorieten!

Duke Ellington; Uptown 1952

Begin jaren '50 vond men dat the Duke "out" was.
Met dit album bewees hij het tegendeel.
Het begint gelijk daverend met "Skin Deep", met een legendarisch drumsolo van Louis Bellson.
Verder met o.a. "the "A" train", "the Mooche" en "Harlem Suite".
Philips bracht dit album uit in 1954 als één van de eerste Minigroove albums.

Een bekende slogan luidt: "The Sun never sets at....."

Lang geleden deze eens gevonden in Amsterdam.
Het SUN label is altijd aardig om te zien.

Johnny Cash: All aboard the Blue Train: 1962

Wat is de Amerikaanse muziek zonder de (freight)trains.
Over treinen zijn ongelooflijk veel liedjes geschreven. De stoomtreinen ontsloten m.n. het Westen van Amerika. En later waren ze ook belangrijk tijdens de Grote Depressie in de jaren 30 voor de migratie van veel zwarten uit het Zuiden naar het noorden, met name naar St. Louis, Chicago en Detroit. De grote industriesteden.
Tientallen, honderden liedjes zijn er over geschreven door even zovele artiesten, zowel blank als zwart. Een bekend fenomeen uit die tijd zijn de Hobo's. En dan heb ik het in deze context niet over het blaasinstrument, maar reizigers (vrijwel uitsluitend zwarten) die op een vrachttrein sprongen en illegaal meereisden. Levensgevaarlijk soms. Hobo-en is zelfs een werkwoord.
Behalve "Yodeler" Jimmy Rodgers (the Singing Brakesman uit Meredian Ms) is natuurlijk Cash een bekende trainsong vertolker. In 1962 bracht Sun een overzichts lp uit met alle door Cash opgenomen trainsongs tijdens zijn periode bij Sun.
Het zijn dus allemaal eerder uitgebrachte songs, alleen nu op één album. En dat dendert als een trein door de kamer.
Bekend zijn natuurlijk ook Dylan, Glenn Miller, Louis Jordan, Gladys Knight, Leadbelly, Lonnie Donegan etc.
Ook in het Nederlandse taalgebied zijn er vele liedjes over de trein gemaakt. Zelfs door Ramses Shaffy in 1963.

Tijdens onze vele reizen door the Deep South fotografeer ik, als de gelegenheid zich voordoet, altijd vrachttreinen, stations en sporen. Het liefst uit vervlogen tijden met verroeste loc's en wagons.
En dan zweven de oude liedjes door mijn hoofd.






Hobo anno 2016 in Selma; Alabama

Ik heb de album 2 van RCA
zo dat weet ik ook weer dat er meer van is
spec club platen jazz ja dat is mooi bezitten van
al die platen
huub

Waar ik nog altijd erg blij mee ben is de complete set platen van
de RCA geschiedenis van de jazz.
Compleet gezegd:
"The RCA Victor Encyclopedia of Recorded Jazz in 12 Great Albums".
De set is uitgegeven in 10" LP's in 1956 en het kon verzameld worden
door er elke week eentje bij te kopen (al dan niet per post).
"RCA Victor Records worth 2 dollar 98 for ONLY 99 cents!"
De geschiedenis gaat van 1917 tot -uiteraard- 1956. Be-bob komen
we nog tegen (Charley Parker als het lichtend voorbeeld daarvan)
maar 'Cool-jazz" komt er niet op voor, zoals Miles Davis en Brubeck.
Beide wel muzikaal actief toen, maar nog niet toonaangevend op de
voorgrond. Bovendien zijn de gekozen nummers van elke artiest
'prettig om aan te horen' zogezegd.
De originele folders heb ik er ook bij, extra aardig uiteraard.
Ik kocht de set in de jaren negentig in een tweedehands platenwinkel
in Almaar, waar ik toen geregeld kwam om mijn mono collectie (en
singels voor mijn toenmalige jukebox) uit te breiden.
Behalve...één plaat die ontbrak. Ik meen dat dit nummer drie was,
heel irritant toen.
Een vriend (Max, NGG) van me had slechts één plaat van deze serie
en dat was... nummer 3. Ik meen met een verjaardag kreeg ik die
overhandigd.
Voorts valt op de de eerste twee platen (verkooptruc om met de serie
te beginnen in 1956) vijf nummers op iedere kant hebben. Alle latere
platen in de serie hebben vier nummers op elke kant (en er best wel
vijf op elke kant hadden kunnen staan).