origineel vs cover

Over Beatlescovers gesproken, de door Seth Gaaikema geschreven en door Lia Dorana gezongen versie van Eleanor Rigby vind ik ook mooier dan het origineel.

Bijna altijd zijn originele versies van songs beter dan covers. Zijn vaak slappe aftreksels van het origineel.
Ik zeg bijna, want er zijn natuurlijk uitzonderingen.
Het meest bekend zijn uiteraard de uitvoeringen van "With a little help from my friends" en "She came in through the bathroom window" door Joe Cocker. Door velen beschouwd als stukken beter dan het origineel van the Beatles.
Daar wil ik graag enkele nummers gezongen door Johnny Cash aan toevoegen.
Vanaf 1994 tot aan zijn dood in 2003 heeft hij zes lp's gemaakt op het American Recordings label met als producer Rick Rubin. Deze vrijwel unplugged en basic opgenomen platen zijn een hoogtepunt in de hedendaagse muziek en veel oudere artiesten wilden ook maar wat graag "doing a Johnny Cash" met Rubin. Neil Diamond bijvoorbeeld.
Op de eerste 2-3 lp's was JC nog goed van gezondheid en stem. Daarna begon zijn stem te lijden onder de toenemende Parkinson. Waaraan hij uiteindelijk ook is overleden.
Hoewel lijden. Eigenlijk werd hij gewoon mooier: brozer, teer en doorleeft.
Dat een nummer daardoor op zich al behoorlijk anders klinkt moge duidelijk zijn.
Ik noem als prachtige voorbeelden: "Bridge over troubled water", "Give my love to Rose" (eigen nummer), "For the good times" en bovenal "First time ever I saw your face". Dit nummer uit ca. 1973 van Roberta Flack is natuurlijk schitterend door haar vertolkt en het lijkt ondenkbaar dat te overtreffen. Mijn inziens is dat Cash echter 100% gelukt. Een hartverscheurende vertolking met ipv de piano een (Hammond?) orgel.
Gedraaid (inderdaad, vanaf vinyl) op de Garrard 301 met de AG5035 en AG9004/9007 combi. Een prima tijdverdrijf op deze kille, regenachtige middag.
Alle AR albums van Cash zijn de moeite van afschaf waard. Uiteraard dient dat vinyl te zijn