nieuwe persingen lp's

Rene,

Ook mij gaat het niet om de waarde en uitsluitend om de muziek
Soms is het wel handig een richtlijn van de prijs te hebben, als ik een bepaalde plaat perse wil hebben en hij is bij een handelaar te vinden (die ook met catalogi werken want die willen er zoveel mogelijk aan verdienen ) heb ik toch wat achter de hand
Ook is de catalogus handig om het land van herkomst en jaar van uitgave te vinden

Als ik de prijzen voor mijn platen krijg die in de catalogus staan kan ik stil gaan leven :lol: :lol:

Hoi Lee.

Eerlijk gezegd gebruik ik die boeken niet.
De waardebepaling is niet erg betrouwbaar
(blijkt al uit jouw verhaal) en met het
internet is de uitgave van een plaat achteraf
vaak ook wel te vinden tegenwoordig.
Een platenwinkel die de catalogus waarde hanteert
(ik ken er eentje) verkoopt zijn waar slecht.
Extreem dure platen zal ik zeker niet kopen. Dat een
plaat achteraf meer 'waard' blijkt is leuk, maar
voor mij niet erg interessant. Het gaat me om de muziek
en ik zal altijd zorgzaam met mijn platen omgaan.
Waardevol of niet.
Eerder schreef ik al dat ik platen niet zoek,
zij zoeken mij. Ik laat het aan het toeval over.
Alleen bepaalde artiesten heb ik wel in mijn hoofd.
Maar weer niet bij klassieke muziek, daar hangt het
helemaal van het toeval af en of ik de plaat als
persing uit de jaren vijftig herken (en hij me aanstaat).

:thumbsup:

In catalogi als deze wordt practisch alles vermeld
Jaar en land van uitgifte, prijsindicatie let wel, een schijnbaar zelfde lp kan met een ander labelnummer in een ander land geperst zijn ook dat staat erin vermeld dat maakt
dan ook weer een prijsverschil
Bijvoorbeeld de blauwe dubbelaar van The Beatles varieert afhankelijk van het label nummer
in prijs van 10 euro tot 370 euro en meer, dit zijn dan nog de ``goedkope`` voorbeelden
Ooit kocht ik een LP van `Them` ( met Van Morrison) op de rommelmarkt voor 3 euro
thuis aangekomen even snuffelen in diverse catalogi en op internet en jawel hoor.....
mijn persing heeft een waarde van 240 euro
Hetzelfde is mij ook eens gebeurd met een LP van The Yardbirds , de band waar
o.a. Eric Clapton,Jeff Beck en Jimmy Page hun carriere begonnen, op de rommelmarkt
gevonden voor 1 euro...werkelijke waarde met het label nummer op mijn plaat 450 euro,
dezelfde plaat met ander nummer was `slechts` 120 euro waard nog een zelfde exemplaar
met weer een ander nummer slechts 10 euro
Zo zie je maar, het is niet te doen om zomaar even een prijs aan een lp/singel te hangen
dit geld natuurlijk ook voor singels
Platen van The Beatles, Elvis en noem ze maar op zijn met miljoenen verkocht
dus echt niet allemaal zeldzaam of duur, dat verhaal gaat pas op als van een bepaalde plaat
weinig persingen zijn uitgekomen
Laatste voorbeeld is de singels van The Cats met het nummer `Jukebox`, deze werd uitgebracht toen The Cats nog niet bekend en beroemd was, weinig geperst en verkocht dus nu zeldzaam en duur.
Hetzelfde nummer is door Corrie Konings uitgebracht, ook zij was toen
nog niet bekend dus...zeldzaam en duur
Frans Bauer is ooit begonnen met het verkopen van zijn singels door er zelf mee
langs de deuren te gaan, er is een periode geweest dat verzamelaars 300 euro over hadden
voor een dergelijk exemplaar
Zo kan ik nog wel even door gaan maar eigenlijk heb ik al teveel verklapt, straks
kom ik jullie overal op de rommelmarkten tegen om de platen voor mijn neus weg te kapen
:lol: :lol: :lol: :lol:

Lee

Beetje te simpel antwoord van me, maar één van de weinige aanknopingspunten.
Iedere fabrikant deed dat op zijn eigen manier en de één was vollediger dan
de ander. Philips was heel karig in het geven van informatie, bijvoorbeeld
wanneer de plaat geperst werd. Gelukkig weten we dat Minigroove platen vrijwel
altijd in de jaren vijftig geperst zijn. Minigroove is nooit een stereo plaat.
Maar bij Minigroove is het weer interessant wanneer de plaat in de jaren vijftig
geperst is. Maar dat geldt ook voor de andere labels. Vooral of het een plaat
is van vóór 1955. Ook hier is ervaring voor herkenning wel handig.
Andere merken vermeldden soms wel de datum van persing en de herkomst.
Of het is te vinden in het serienummer. Je mag hopen op de datum van opname, maar
dat is lang geen garantie betreffende de uitgave van de plaat. Beide zijn eigenlijk
belangrijk.
Om het allemaal te kunnen herkennen is toch een kwestie van ervaring.
Ook het ontwerp van de hoes verteld soms wel het een en ander. In een bak met
platen herken ik op het oog al gauw de hoezen uit de jaren vijftig, bij het
bladeren.
Voorts hebben Amerikaanse persingen vaak stevige kartonnen hoezen en de
Europese hoezen zijn van dun slap karton. En vaak is het toch wel vermeld:
printed in the USA. Bij de Amerikaanse hoezen is de print op dun papier en op
het karton geplakt. Dat papier is omgeslagen bij de randen en tamelijk kwetsbaar.
Bij de Europese hoezen is de druk meteen op het dunne karton en dit karton bij
de randen omgeslagen; de hoes is slapper, maar de randen zijn steviger.
Uiteraard werd begin jaren zestig vermeld dat het een mono of stereo plaat was.
Wordt niets vermeld, maar herken je de plaat als een persing van rond die tijd,
dan is hij mono. Stereo werd de eerste jaren altijd vermeld, als een noviteit.

Let wel, ik heb het hoofdzakelijk over (mono) persingen uit de jaren vijftig,
want daar houd ik me hoofdzakelijk mee bezig. Toch is dat ook de lastigste periode
om het jaartal van uitgifte vast te stellen.
In de tweede helft van de jaren vijftig werden de rechten van een compositie en
de artiest steeds belangrijker (door corruptie bij de dj's in Amerika) en dat
maakt datering makkelijker. Daardoor werden de platen ook individueel bij de artiest
herkenbaarder. Iedereen weet wel wanneer de lp's van Elvis verschenen zijn bijvoorbeeld.
Elvis was een cover artiest (er is werkelijk geen enkel nummer door hem of speciaal
voor hem geschreven) en het was nieuw dat er voor de rechten van de compositie
betaald moest worden. Daarvoor (tot ongeveer 1957) was coveren heel normaal en
onbeperkt. Veel blanken coverde zwarte muziek en dan werd het pas een hit. Elvis was
daar geen uitzondering op. Was zelfs dat te wild dan kwam er een softere versie
op de markt. Pat Boone is daar een zeer bekend voorbeeld van.

Zeer vroege vinylplaten (1948-1954/55) hadden vaak nog termen als 'non breakable'
om ze te onderscheiden van schellak platen. Maar ook dat het om lp's ging was toen
een noviteit en stond er op de hoes met flinke letters (en op het etiket van de
plaat) 'LONG PLAYING". Kenmerken die weg gelaten werden naarmate de lp steeds meer
ingeburgerd raakte. Met lp werd in Europa ook de 24cm plaat bedoeld, waarvan men
met name in Nederland (Philips weer) in eerste instantie dacht dat dit de standaard
maat werd. Met name in Nederland was er weerstand bij het publiek tegen de lp.
Men vond het geldverspilling en meerdere nummers op één kant zelfs onzin. Er was
zelfs weerstand tegen de veel betere kwaliteit van de weergave (ook daar moest
het publiek in 'omschakelen', men was gewend aan de weergave van de schellak platen).
Bovendien was de aanschaf van een lp niet alleen duur (een kwart maandloon), maar
moest men ook een nieuwe platenspeler aanschaffen. Tot in de jaren vijftig hadden
veel huishoudens nog een slinger grammofoon. Had men geen geld voor een complete
elektrische 'pick-up' (waarmee eigenlijk alleen de kop van de arm bedoeld werd) dan
waren er ombouwsetjes. In de loop van de jaren vijftig begon iedereen echter toch wel
een 'pick-up' te kopen en sloot men die aan op de radio. Hifi was nog zeer zeldzaam
en ver boven het budget van vrijwel iedereen in de jaren vijftig.
Zoals altijd zijn de buren belangrijk. Als de buren iets nieuws hadden, dan wilde
jij dat ook hebben, zeg maar. Of je wilde de buren met een noviteit voor zijn...
In de jaren vijftig/zestig was het nog heel gebruikelijk om de buren uit te nodigen
als je iets nieuws gekocht had. Kocht men een nieuwe auto, dan kwam de hele buurt
kijken en bewonderen en stond de nieuwbakken eigenaar er trots als een pauw naast.
Pick-ups waren niet voor niets vaak in koffertjes. Lang niet iedereen had er eentje
en dan kon de pick-up meegenomen worden naar een ander feestje waar de mensen nog
geen pick-up hadden. Aansluiten op de radio en feesten maar! Uiteraard waren er ook
de pick-ups met versterker en een luidspreker in de deksel. Dat ze in koffertjes
zaten was niet voor niets en toen iedereen zo'n beetje een pick-up in huis had,
verdween dergelijke modellen dan ook langzaam uit beeld en werden platenspelers in
een vaste opstelling heel normaal.

In de jaren vijftig was het nog gewoon om de lp's met de vingers vast te pakken.
Het vroege vinyl kon daar ook nog wel tegen, zie mijn eerdere verhaal. Bovendien
was het nog een gewoonte vanuit de schellak platen. In de jaren zestig, met het
nieuwe type vinyl, werd aanbevolen om de platen aan de rand en/of steunend op het
etiket vast te pakken. Het kon zelfs zo op de binnenhoezen staan als dringend
advies. Maar je zal ze de kost nog geven die deze platen gewoon bij de groef
vastpakten. Je hoort het dan vaak bij weergave, met name dat de groef aan het
begin flink beschadigd is. Men pakte de plaat nu eenmaal tussen duim en wijsvinger
uit de binnenhoes. Ik zal wat gemopperd hebben tegen mijn vader in het verleden,
want die deed dat tamelijk consequent. Ook het zuur in huidvocht was niet bevorderlijk
voor het vinyl trouwens. Niet voor niets werd er veel aandacht besteed door de fabri-
kanten aan het materiaal van de binnenhoes, die zuurvrij moest zijn.

Kortom, datering en herkomst is te herkennen:
aan het ontwerp van de hoes
de uitvoering van de hoes
vermelding op de hoes, op allerlei manieren.
vermelding van de soort opname (bij mono waren er verheven termen)
wanneer de plaat een hit was (bij klassiek en jazz dus lastig)
het materiaal en de uitvoering van de plaat (gewicht)
het ontwerp van het etiket
allerlei kenmerken van de rechtspositie van de plaat
ervaring

:thumbsup:

Lange verhalen (maar leuk om te schrijven) en wellicht alleen aardig voor
de geïnteresseerden. Maar voor hen is het uiteraard hoofdzakelijk bedoeld. Dat
zijn met name diegenen die zich met buizenspullen van na 1950 bezighouden
als hobby. Een fraaie weergave dus die in de loop van de jaren vijftig steeds
meer naar hifi kwaliteit ging, welke in de jaren zestig heel normaal werd.
Zoals ik al eerder eens stelde is de periode van hifi ruim een derde van de
totale periode van de (historische) buizengeschiedenis

Excuus dus aan de tegenstanders hiervan en diegenen die een hekel aan scrollen
hebben.
Je maintiendrai...

Hoi Peter.

Vaak wordt het op de hoes vermeld.
Dank voor het compliment.

:thumbsup:

Zeer interressante geschiedenis en ontwikkeling van de 'moderne'LP wordt er hier geschreven,:thumbsup:
maar wat ik me altijd afvraag, waaraan kan kan ik zien waar de plaat geperst is?
Er staat, ook vaak handgeschreven, waarschijnlijk een soort van een productiecode en/of een catalogusnummer? bij de uitloopgroef.

Wie kan dat mij uitleggen?

groeten Peter