De Tweede Wereldoorlog en de hobby.

Naa den oorlog Was het ook nog heel even veermotor koffer grammofoon tijd
ook nog wel versterkers met AL 4 EL 3. Pas in 47 kocht mijn vader
een 5 bands radio geheel van hout Mooie radio .Ik had nog nooit zoo iets gezien
En ik dacht gelijk die Meneer Philips kan er wat Van .radio Met EBL 21,
Toch voor die tijd een goed geluid . Veel mensen hadden regerings brood
En radio PTT centrale . Dat was ook de Paulvlaanderen tijd . huub

En dan waren er nog de amateurs die hun vakmanschap kombineerden met het besef hoe een en ander verborgen te houden.
Zo herinner ik mij dat in onze familie in Rotterdam een geborduurd voetebankje was gevuld met een ontvanger: 2 HF lampen en een detector. Dat voetebankje stond onder Oma's voeten; er is eens een inval geweest. De soldaten in de huiskamer zagen haar zitten breien, ze dachten aan hun eigen Grossmutterchen en lieten dat bange oue dametje ongemoeid....
Helaas is dat ontvangertje later verloren gegaan, geen idee hoe, waarom en waar
Nico

Hoi

In ieder geval mogen we de Ampex recorder niet vergeten.
Toch een rechtstreeks gevolg van de oorlog, doordat een
Amerikaanse soldaat de Duitse Megnetophon had meegenomen
naar Amerika. Daaruit ontstond de eerste Ampex recorder.
Hij verving de Magnetophon die Bing Crosby gebruikte bij
de opnames van zijn radioshows.


:smilythumb:
René (R)

Vergeet niet dat de ontwikkeling van het TV toestel in WO-2 hier stil heeft gelegen.
In Engeland had men voor de tweede wereldoorlog al TV's. Niet veel maar toch...

Maar ja, wie had er hier nou behoefte aan zo'n heel nieuw medium wat hier
nog van de grond moest komen...

Hoi,

Juist tijdens WO2 is er een enorme technische ontwikkeling geweest op alle mogelijke gebieden.
Denk alleen maar aan de vliegtuig- en automobielindustrie. Met name motoren.
En bij de electronica de radar.

Voor dit doorsijpelte naar onze radio's, de consumentenelectronica, heeft dat wel even geduurd.
Dat kan ook te maken hebben met de mogelijkheid dat deze ontwikkelingen niet direct werden vrijgegeven. Defensiegeheimen of zo. We praten ook over de tijd van de koude oorlog.
Of een radio nou was gebouwd met buizen als de ECH4, EF9, enz. enz. was in de tweede helft van de jaren 40 minder belangrijk.

De eerste toestellen met rimlockbuizen (de 40-serie) kwamen op de markt in 1948. Zoals de BX180U, BX370U en meer.
Maar ook in 1948 radio's met toch weer de 20-serie als de BX281U, en ook weer de BX380A met de E2..-serie.
Zelfs met de batterijbuisjes zoals de DF91 en DAF91.

Hoe precies de verschuiving is geweest in de tweede helft jaren 40 van de oudere buizen als de ECH4, EF9, enz. naar de 20-serie is al een studie op zich waard.
Wel zijn de U'tjes sterk aanwezig in die tijd. Niet alleen kleiner, maar ook goedkoper. Immers, geen trafo nodig.

Technische ontwikkelingen? Zeker. Maar ook productiemogelijkheden.? En dus de prijzen.
Of in een radio nou een ECH4, ECH21 of een ECH41 zat was toen niet zo belangrijk.

Staleman geeft wat dat betreft een goed overzicht wat er in die tijd zo al te koop was.

Samenvattend. Technische ontwikkelingen zijn er zeker geweest. Voor de gemiddelde Nederlander was dat wat betreft z'n nieuwe radio wat minder belangrijk.
Die ontwikkelingen waren er wel, alleen ze volgden pas later.
Welke? Een vraag apart. Toch nog defensiegeheimen?

In mijn Philipstijd hadden ze nog een aparte defensieclub in Eindhoven. En dat was in 1964. Laat staan hoe dat was eind jaren 40.

Han

Die stalen buizen van Duitse makelij werden ook nog veel van glas gemaakt. Maar:
Ze waren op allerlei punten superieur aan al het andere wat er in die tijd werd gemaakt. Zaag maar eens een ECH11 of een EF11 open en je ziet het meteen: het systeem van de buis ligt horizontaal boven de voet. De aansluitdraden werden daardoor ontzaglijk veel kòrter dan tot dusver kon, bovendien lagen stuurrooster- en anode leidingen zo ver van elkaar af als je maar wensen kon. Geschikt voor hogere frequenties en betere prestaties dan de lampen met P- voeten
Vergeet niet dat in de jaren dertig de Duitsers op het gebied van elektronica de rest van de wereld vèr vooruit waren! De Graf Spee beschikte bijvoorbeeld over de "Seetakt" wat een radar installatie was die op 55cm golflengte werkte en andere schepen kon opsporen tot op 300 Km afstand. Geen ènkel schip van de geallieerden had zoiets aan boord. Toen de inlichtingendiensten in de Rio de la Plata het wrak van de Graf Spee gingen bekijken vonden ze de restanten van de radarmast (die was overhoop geschoten) en rapporteerden correct wat het was. De Engelse Admiraliteit vertikte het categorisch om er geloof aan te hechten en het rapport verdween in de "map met zoekgeraakte stukken"