Waarom wil je juist die radio hebben?

Hoi

De flats werden eind jaren veertig/begin jaren vijftig gebouwd.
Wellicht was het eind jaren vijftig al weer anders.
Het was één van de eerste naoorlogse flatgebouwen van Arnhem.
En we weten hoe die stad er bij stond na de oorlog....

Groet
RR

In mijn beleving toch apart dat er in de jaren '50 nog nieuwbouw zonder douche gepleegd werd. In de jaren '30 betrokken mijn opa en oma een nieuwbouwpand in de fruitbuurt in Den Haag (een stadsuitbreiding gelegen aan de "Laan van Mindervoort" en op loopafstand van Kijkduin). Daar zat als ik me de verhalen goed herinner toch al een douche in.

Wat je hier schrijft, René, is voor mij heel herkenbaar.
Ik ben van 1943 en heb de jaren vijfig dus heel bewust meegemaakt.

In 1951 verhuisden van Amsterdam naar Aalsmeer. Vier kinderen en een op komst.
Later, in 1953, nog nummer zes.
Nou had mijn vader best een goede baan toen.
We hadden daar bepaald een groot huis, acht kamers en een grote zolder. Dus echt niet slecht.
Maar water was er alleen in de keuken en in een slaapkamer op één hoog. Alleen koud natuurlijk.
En er was één kachel beneden in de huiskamer. Verder niet.
Het moet best koud geweest zijn in de winter op m'n zolderkamertje. Maar je wist niet beter. Het hoorde gewoon zo. Je waste je met koud water en op op zaterdag naar het badhuis op de hoek.
Pas later hebben mijn ouders een badkamer met boiler laten aanleggen. Maar toen woonde ik al op een kamer in Amsterdam.
De eerste koelkast die we kregen was er een, inderdaad, van Albert Hein. Die actie was de PCM, de Premie van de Maand Club. De zegeltjes die je nu nog bij AH kunt kopen is een voortvloeisel hiervan.

De eerste radio die ik me herinner hadden we al in Amsterdam. Een BX360A, de plank. En door deze is juist mijn belangstelling voor radio's ontstaan.
Afgelopen zaterdag zag ik Emmen er nog een staan. Wilde hem graag, maar was me gewoon te duur. Bovendien waar laat ik dat allemaal.

Nostalgie? Zeker, maar niet dat het doorschiet naar heimwee naar die tijd.
Er waren zeker een hoop goede dingen, maar ook minder leuke. Maar dat is van alle tijden.
Wij hadden nog het geluk dat onze ouders ons alle zes naar het Lyceum konden sturen. Mijn oudere broer en ik iedere iedere dag, ook op zaterdag naar Haarlem. Op de fiets, alleen in de winter mochten we met de bus. Een maandtrajectkaart kostte toen wel 10 gulden.
En later, als we dat wilden, mocht het HBO of de Universiteit ook nog.
Maar genoeg klasgenoten konden dat alemaal niet. In de zesde klas waren er maar twee, waaronder ik, die verder mochten.
De anderen gingen als het kon naar de ULO of, de meisjes dan, naar de huishoudschool. En als ze dan toch wat anders wilden werd het de Lagere Tuinbouwschool. In Aalsmeer was geen ambachtschool, dus dat viel ook af.

Geen heimwee dus, alleen goede herinneringen. Eén daarvan is dus die plank. Vaak stond bij de plaatselijke radiozaak te kijken naar die mooie radio's in de etages. Van de mindere dingen ben ik de meeste gewoon vergeten.
En nu? Je gaat even naar BCC of de mediamarkt als de tv kapot is.
De tijden veranderen. Niet beter, maar anders.

Groet,
Han

Hoi.

Leuke en inspirerende opmerking van Paul.

Het is zeker een factor. Nostalgie is heimwee naar de goede oude tijd.
En heimwee is een ziekelijk verlangen naar thuis (volgens Van dale).
Ik ben van 1957 en heb de jaren vijftig niet bewust meegemaakt. Ik ken het alleen van
foto's uit die tijd en veel latere informatie. Ik zou heimwee naar de jaren zestig en
zeventig kunnen hebben en dat heb ik zeker niet. Wel leuke herinneringen.
De jaren vijftig hadden een jaar of twaalf geleden wel mijn interesse gekregen en het begon
oorspronkelijk als een vorm om mijn voormalige keuken in die stijl in te richten.
Ik vraag me af of het heimwee was, Gewoon een leuke keuze en ik was gek op zo'n
Diner booth, twee van die bankjes van skai met een eettafeltje. Er kwam ook een
jukebox bij en Tut Hola had petticoats en zo aan. Heel Amerikaans dus. Radio's waren
nog niet aan de orde want mijn aanleunende woonkamer was in een andere stijl ingericht
(Art Nouveau/Bauhaus). Na enkele jaren besloot ik de Amerikaanse stijl weer af te zweren
en over te stappen naar de Nederlandse jaren vijftig spullen, waarvan onderdelen steeds meer
inslopen in huis, dus ook de eerste radio. Meerdere radio's volgden en op een gegeven
moment de eerste HiQ. Een HiQ is nauwelijks als nostalgie te zien, want vrijwel niemand
kon zich in de jaren vijftig een dergelijke radio veroorloven. Geen enkele oudere die bij
mij op bezoek kwamen kon zich deze radio herinneren en kende het bestaan er zelfs niet eens van.
Mij ging het vooral om een zo goed mogelijke authentieke de weergave van mijn oude jazz
platen. Daarnaast had ik toen ook nog een goede moderne hifi installatie.
Zo is het bij mij begonnen en eigenlijk was niet het argument nostalgie, maar gewoon een
keuze van een bepaalde interieurstijl in een gedeelte van mijn huis. Mijn ouders, die toen
nog leefden, vonden het in eerste instantie helemaal niks en waren zeker niet nostalgisch
ingesteld of hadden heimwee naar die tijd. Integendeel.
Nu ik de jaren vijftig stijl in grotere mate heb doorgevoerd is het zeker geen heimwee naar
die tijd, dat zou gewoon niet gezond zijn. Rond de eeuwwisseling werd aan veel mensen
van 100 jaar oud gevraagd wat voor hen het fijnste decennium was in de 20e eeuw. De
meeste noemden de jaren vijftig vanwege de saamhorigheid in de wederopbouw. Maar voor velen
was die tijd ook nog een arm leven en dat vergeten we tegenwoordig nog wel eens.
Sociale voorzieningen waren er nauwelijks (start pensioen in 1957).
We hebben het nu alleen nog maar over de leuke dingen uit die tijden.
Liefhebbers van vooroorlogse radio staan er ook niet bij stil dat die tijd voor het gros
van de toen levende mensen ellende en rampspoed was. Zelfs honger en niet te genezen
ziektes. Niet dat het in veel gevallen ongeneeslijk was, maar men kon het gewoon niet betalen.
Toen ik mijn jaren vijftig keuken had en er oudere mensen op bezoek kwamen (de meeste
daarvan zijn nu overleden) kreeg ik zelfs negatieve reacties van mijn "reconstructie".
Men vond het vooral een conservatieve tijd van hard werken en leven in een keurslijf van
nog steeds aanwezige oude normen. De wederopbouw betekende in eerste instantie vooral
het oude van voor de oorlog zoveel mogelijk terug halen en de ellende van de oorlog
vergeten alsof die er nooit geweest is. Die sfeer wordt vooral treffend geschreven in
het boek "De Avonden" van Gerard Reve. Een verhaal met één grote grauwsluier over die tijd.
De groep jongeren die het goed had in de jaren vijftig, zoals mijn ouders, was maar
klein, gezien over de totale bevolking. Alles wat je aan moderne dingen kon kopen was
ongelooflijk duur en vaak een veelvoud van je maandsalaris. Nog geen kwart van de
Nederlanders hadden een koelkast in huis. Pas na 1962 werden die dingen langzaam gemeengoed
in de meeste huishoudens (o.a. dankzij de spaaracties van de heer Albert Hein).
Mijn ouders hadden een vier-kamer nieuwbouwflatje, maar er was nog geen douche en je moest
je in de keuken wassen. De was deed ze in de "lavet", waar ik als klein kind ook in
gewassen werd. De Grundig 2055 was de enige echte luxe in huis. Maar ze hadden het niet
slecht, werkten allebei (ik kwam pas zes jaar na hun huwelijk) en konden op de scooter op
vakantie naar de Middellandse Zee in Italië! In 1958 werd de scooter vervangen door een
Goggomobil, vooral omdat er een gezin was ontstaan (mijn vader is zijn hele leven scooter-
fan gebleven).
De grote radio's waar we het nu over hebben (omdat ze zo goed klinken) waren toen voor
de meeste mensen niet weggelegd, net als de tv's. En de koelkast dus. Of een douche.
Nee, onze "nostalgie" over de jaren vijftig en eerder is een sterk vertekend beeld van
die tijd. Tegenwoordig halen we er maar al te gemakkelijk de Amerikaanse frivoliteit bij,
maar er zat nog een grote plas water tussen de twee continenten.
Veel wat we nu als typisch jaren vijftig zien uit de USA, daar hadden onze ouders alleen
maar vage geruchten van gehoord.
Zo langzamerhand komen we in een tijd dat velen van ons geen herinnering hebben aan de tijd
van de buizenradio's, die meer uit de tijd van onze ouders stammen. Zij die wel herinneringen
hebben raken toch al behoorlijk op leeftijd. Dit geldt inmiddels al geheel voor de vooroorlogse radio's.
De nostalgische gevoelens halen we uit later verstrekte en inmiddels al vertekende informatie.
De jaren vijftig is het dichtst bij en nog het best en betrouwbaarst gedocumenteerd.
Verder terug in de tijd wordt dat steeds beroerder, met verhalen die steeds moeilijker "van de eerste hand"
te vernemen zijn.


Groet
René (R)

Waarom wil iemand persé een bepaald type radio hebben. Waarom verzameld iemand toestellen van een bepaald merk of uit een bepaalde periode. Vragen die voor mij zeer herkenbaar zijn en allen terug te voeren zijn naar één en dezelfde oorzaak. Nostalgie! Hang naar de eigen jeugd of herinneringen daaraan.

Groet,
Paul

Chris Ellis is nog iederen zondag aanwezig bij de
weergever , een goede aan wezigheid voor de weergever.
Ik heb ook velen LP herpers van 78.t van chris ellis op namen
hij heeft zoo veel opgenamens van bvb Britich Dansbands en ook Jazz
en velen anderen ouderen zangers .van voor den oorlog en na 45.
Maar ik vind ook van buizen apperatuur de zang stem beter
Buizen is gewoon heel goed .Mits alles goed bij elkaar
Past . En het behoeft geen grote Watts vermogens te zijn in huis,
. Huub