Waarom wil je juist die radio hebben?

Waarom wil je een bepaalde radio hebben? Paul Brouwer schreef al: Nostalgie! Hang naar de eigen jeugd of herinneringen daaraan. Zeker, deze argumenten gelden ook voor mij.

Zo heb ik bepaalde toestellen in bezit omdat familieleden ze ook hadden: De Erres RA626 (ooit ook door mijn moeder nieuw gekocht), de Philips BX560A (die stond vroeger bij een oom en tante in Eindhoven, die oom werkte ook bij Philips) en de Waldorp 168, welke een andere oom en tante ooit nieuw hadden aangeschaft.

Ook is er bij mij een stuk jeugd herinnering. In de jaren '60 en '70 heb ik veel met buizen radio's en buizen versterkers gehobbyd, mijn eerste buizen radio was het chassis van een NSF H191, dat was een prima ontvanger om met een goede antenne ook in Noord Nederland de zeezender Veronica te kunnen beluisteren.

Ook heb ik interesse voor het technisch beter uitgevoerde toestel. Bijvoorbeeld de Erres KY466 en de Philips BX660X. Qua audio deel zijn ze eenvoudig, met slechts een enkele eindbuis (EBL21). Maar qua HF zijn ze beter dan gemiddeld. Beide toestellen hebben een HF voorversterker (EF22) en ook op KG twee HF kringen, hetgeen de spiegel selectiviteit verbetert. De Philips BX660 heeft daarnaast op KG een bandspreiding door middel van een afstem condensator met speciaal gemodelleerde platen.

Als het om de bijzondere vormgeving van de kast gaat, heb ik twee aardige toestellen van Fridor: de 513 en de 517. Dus om verschillende redenen vind ik bepaalde toestellen aardig om te bezitten.

Maar zoals Nico ook al schreef: "Verzamelaars zijn allemaal een beetje gek." Inderdaad, want commercieel-zakelijk gezien kun je maar beter geen aandacht meer aan al dat oude radio spul besteden. Hobby is nu eenmaal altijd iets waar je geld bij moet leggen. Ook stel ik met lede ogen vast hoe met name het aanbod van AM zenders terugloopt. Om die reden doe ik het heel rustig aan met de aankoop van nog een radio.

Met vriendelijke groet, Pieter.

Waarom gaan voor een bepaald verzamelobject?

Een boeiende vraag, die inderdaad wel eens eerder langsgekomen is.

Het gevraagde bevredigende antwoord is naar mijn mening een complex antwoord, en daarom moeilijk te geven. Volgens mij ligt dat namelijk nogal persoonlijk, en er zou gedegen onderzoek nodig zijn om daar lijnen, stromingen en richtingen in te kunnen ontdekken.

Globaal kun je denk ik wel zeggen dat de volgende factoren een rol spelen:

• Nostalgie
• Historisch besef
• Interesse voor bepaalde technische aspecten
• Voorkeur voor/interesse in bepaalde vormgeving
• Persoonlijke smaak en emotie

Zo zijn er waarschijnlijk nog wel een aantal factoren te noemen.
Maar ik denk niet dat het alleen te verklaren is met “hang naar vroeger” of “herkenbare objecten uit je eigen jeugd”. Hoewel dat laatste volgens mij wel vaak een grote rol speelt bij het beginnen met deze hobby.
Als het lijfelijke ervaren in je jeugdjaren inderdaad een grote rol speel bij het beginnen met deze hobby , moeten we er voor de toekomst helaas vanuit gaan dat de club verzamelaars alleen maar kleiner kan worden.

Zelf ben ik van 1968, en dus ver van na mijn verzamelinteressegebied, zijnde 1930-1936.
Ik heb in de jaren '70 de buizenradio en -TV nog aan den lijve meegemaakt.
Wij gingen voor bepaalde TV-programma's nog wel eens bij mijn oma kijken die kleuren-TV had.
En ik ben gelukkig gezegend met het besef dat al onze verzamelobjecten van onnoemelijk groot belang zijn geweest, zowel technisch als maatschappelijk, voor de vorming van onze huidige maatschappij.

Groeten van Marcel

Klaas, zolang je een link legt met onze hobby lijkt het me niet off topic.
We noemen het dan cultureel maatschappelijk.
Je kent dit forum toch zo langzamerhand wel? Dat is nou net een verschil met andere fora.
Onze hobby-objecten zullen toch in een omgeving hebben gestaan en gebruikt zijn.
Daar moeten heel veel mooie verhalen over te vertellen zijn. Een andere mogelijkheid:
de verstilde momenten zoals in de fotoserie die op de HiQGN site staat in het hoofdstuk
"Familiefoto's 1945-1965".
Individueel weten we het allemaal wel, maar zie het maar eens te bundelen. Bovendien blijkt
dat de meeste aanwezigen op de fora nou niet bepaald enthousiaste vertellers zijn hieromtrent.
Helaas ben ik nog niemand tegen gekomen die een verhaal kan vertellen hoe hij
of zij in de jaren vijftig aan een HiQ radio is gekomen en hoe er mee om werd gegaan.
Of een hifi installatie uit dezelfde tijd, zoals ik die nu gebruik.
Dergelijke installaties waren toentertijd heel erg duur in de aanschaf, dus zeldzaam.
De kans dat je nu nog iemand tegenkomt die zijn verhaal daarover kan doen is gering.
Liefst natuurlijk met foto's. Maar zelfs deze zijn (nog) niet gevonden.
Wat dat betreft is de reportage van de B6X62A die ik in een andere draad beschrijf al
behoorlijk uniek, omdat het ontdekt is in zijn originele opstelling zoals deze vanaf 1958
in dat huis heeft gestaan. Maar een verhaal zit er helaas niet bij van de oorspronkelijke
eigenaars.

Groet
René (R)

Leuk onderwerp. Maar wel off-topic.:silly: Als ik zo terug denk, en ik ben van 1972, dan was de eerste 20 jaar van mijn leven ook al geheel anders dan de "digitale" tijd van nu.

Mijn grootvader, overleden in 1985, woonde in een huis waar hij voor de oorlog al in terecht kwam. Dit huis was tot zijn overlijden niet verbouwd. Zelfs het behang en de vloerbedekking was uit 1938! Het rook ook een beetje zuur... Hij kookte al wel op gas, maar de zakken kolen voor de kachels stonden nog in de schuur! Elke winter was de waterleiding bevroren en een geiser had hij niet. Een douche of lavet was er evenmin. Alleen een wastafel! met koud water! En een po onder het bed!
En dit huis was echt niet mis!
De tv was in 1984 nog echt zwart/wit, met buizen. En de radio die daar bovenop stond, was een lampenradio van mijn moeder die ze gekregen had voor haar 13 e verjaardag in 1957. De zuinigheid stond voorop! Op tafel een doos goede sigaren en een grote asbak. Dat was alles!

Ik zou zijn reactie niet willen meemaken, mocht hij ooit terugkomen in deze tijd... Hij zou gek worden.:duizelig:

Ook herinner ik mij wel de reactie van de generatie van rond 1910 - 1920 op alles wat met oude radio troep te maken had. Oude troep, werd respectloos gezegd. Ook smerig. Die oude rommel van anderen.
Mijn ouders, van begin jaren 40, reageren weer heel anders. Zij vinden het spul een feest van herkenning. Maar televisies stonden echt niet bij hen thuis in 1955!

En nu ga ik even mijn mail checken op mijn SmartPhone... Hoe gek kan een mens zijn???

Welterusten!

Hoi

Altijd leuke verhalen uit die goeie oude tijd...

De flat was alleen voor jonge mensen bedoeld. Wie de verhuurder was weet ik niet,
maar afgevaardigden van de verhuurder kwamen bij mijn vader en moeder thuis (bij hun
ouders) om te kijken of ze beide "netjes en waardig" genoeg waren om het nieuwe flatje te
huren. Zij trouwden ook 9 maanden eerder voor de wet dan in de kerk, in verband met het
verkrijgen van het huis! Maar ja, je deed alles voor een huisje toetertijd. Door de
woningnood woonden veel getrouwde stelletjes nog een tijd bij de ouders van één van hen in huis.
De flat was vier hoog en met vier trappenhuizen. Elk trappenhuis had twee voordeuren op
elke verdieping. Acht flats dus per trappenhuis. In het trappenhuis van mijn ouders
kwamen allemaal pas getrouwde stelletjes te wonen van begin twintig jaar. Na een aantal
jaren begon de..... kinderenexplosie!
Maar eerst was het nog een paar jaar feest vieren met elkaar. Voor elke gelegenheid
was er wel een feest en anders werd die verzonnen. De eerste tv kwam er in 1956.
Dat was reden voor geregeld tv-feesten in dat ene huis voor de meeste stellen.
Ze waren allemaal nu eenmaal halverwege hun twintiger jaren.

Mijn ouders achterste rij links en rechts, met wat van hun "flatvrienden".
Begin jaren zestig was het over met de lol en verhuisden de meesten naar een nieuwe stek.
Wij in 1962 naar Hoorn, vanuit Arnhem gezien de andere kant van de wereld. Hoorn was
toen echt nog een gat. Het centrum had nog geen riolering en de "strontwagen" reed dagelijks
door de stad. Mijn vader werkte bij Rijkswaterstaat op het Grote Oost en de eerste
jaren stonden daar twee auto's geparkeerd: de Volkswagen Kever van de hoofdingenieur en
de Goggomobil van mijn vader... Uiteraard hadden wij daar zo'n moderne rijtjeshuis-
doorzonwoning in de nieuwbouw-buurt van die stad (Johannes Poststraat). Inclusief zo'n
moderne kerk met een amorfe betonnen klok(één)toren. Al mijn ouderlijke huizen bestaan
nog trouwens, al dan niet gerenoveerd.
De Grundig die ik eerder noemde heb ik in Hoorn nooit meer gezien, die was niet meegegaan
met de verhuizing. Kennelijk wilde mijn ouders wat "moderns" en kochten een Philips
BX180U en een koffergrammofoon AG4756. Het kwam op Tomado rekjes te staan.
Later kwam dat op mijn kamertje te staan (mijn vader kocht een moderne transistor radio,
de Philips 22RB562. De reclameplaat heeft wel iets van ons gezinnetje...

Die koffergrammofoon heb ik nog steeds en de 22RB562 heb ik vorig jaar opnieuw gekocht.
Over nostalgie en heimwee gesproken........
Maar ja, mijn ouders zijn afgelopen decennium overleden en als wees wil je nog wel eens aan vroegere tijden denken, samen met je pa en ma.
De flatvrienden hebben hun hele leven altijd contact behouden als goede vrienden.
Degene die nog over waren zijn op de uitvaarten van mijn ouders geweest.
Voor mij waren het vroeger als kind "ooms en tantes" en het viel me op dat ik dat de
laatste ontmoeting in 2005 nog steeds tegen ze zei.

Genoeg geschiedenis van mij nu en op het laatste moment nog net topic omgebogen...pfff :lachuh:

Groet
René (R)

Hoi,

Of er een douche in zat werd bepaald door eigenaar/verhuurder.
In mijn herinnering hadden we in Amsterdam dat wel.
Het huis in Aalsmeer is gebouwd in de jaren dertig. Daar hadden we geen douche.
De eisen waaraan moest worden voldaan bij de bouw waren duidelijk minder stringent dan tegenwoordig.
Een douche was in die tijd blijkbaar toch een bepaalde luxe.
Mijn ouders betaalden in 1951 in Aalsmeer aan huur 84 gulden per maand.

Maar ja, mijn vader kreeg een betere baan en daardoor een groter huis.
Gas was er ook niet. Koken werd gegaan op een fornuis met vier electrische kookplaten.
Dat ging leuk als ze even weg liep als er melk stond op te warmen. Niet dus.

Als we met de bus naar school gingen in Haarlem stapten we uit op de hoek Dreef/Hazepaterslaan of op het Lorenzplein. We liepen dan verder binnendoor naar de Emmakade (nu Zuider Emmakade). Het gebouw staat er nog steeds en is ook nog als zodanig in gebruik voor zover ik weet. Na een jaar (1956) ging ik naar de nieuwe dependance in Heemstede. Toch weer een stuk dichterbij. En klasgenoten kwamen overal vandaan, Hoofddorp, Nieuw Vennep, Hillegom, Zwanenburg, en dat allemaal op de fiets.
Weer twee jaar werd het een school in Amsterdam-Buitenveldert. Weer minder fietsen.
Er waren alleen middelbare scholen in Amsterdam, Haarlem en Leiden. Misschien ook in de wat grotere plaatsen als Alphen aan den Rijn.
In 1955 was Haarlem voor ons de dichtsbijzijnde mogelijkheid. Zo ging dat, en dat vond je heel gewoon.

Als ik dan nu hier in Maarssen zie hoe moeders hun kroost met de auto naar school brengen en ook weer komen ophalen. OK, het verkeer is een stuk drukker geworden. En wie ben ik om daar wat van te zeggen.

Groet,
Han