Kwadjo schreef : Dag René,
Er bleef wat jeuken, ik moest het kwijt.
Luisteraars werden gestuurd en gemanipuleerd zonder dat ze
het zelf in de gaten hadden. Pophitjes werden zo belachelijk
veel gedraaid dat het ingegrift werd in de hersenen van de
luisteraars die het dan wel goed moesten gaan vinden.
Hoe anders is dat bij andere muzieksoorten zoals klassieke
muziek en bijvoorbeeld jazz. Met name de laatste hoor je zo weinig
via de radio, dat het wel een geheel eigen keuze moet zijn
om er voor te gaan zitten en naar te luisteren. Daarom zijn er
dan ook (veel) minder liefhebbers voor: wat weinig gehoord wordt
is meestal ook minder geliefd. Het is niet in de hersenen gegrift
en wordt daardoor snel 'te moeilijk' geacht.
Hier lijkt iets aangetoond/bewezen te worden maar is dat eigenlijk wel zo?
Volgens de redenering in de eerste alinea maakt het blijkbaar niet uit wat er gedraaid wordt, als het maar vaak gedraaid wordt, wordt het wel een hit. Dus als bijvoorbeeld een jazznummer maar vaak genoeg gedraaid zou worden, zou het wel een hit worden. Maar dan zou het daardoor ook popmuziek zijn geworden. Maar popmuziek kan toch niet goed zijn?
Als je in de tweede alinea “jazz” vervangt door “broodje poep”, en “horen” en “luisteren” door “eten”, is dan bewezen dat een broodje poep alleen is weggelegd voor fijnproevers?
Mijn punt is: Prima dat popmuziek niet jouw ding is. Het lijkt me alleen niet zo zinvol om te proberen te bewijzen dat een bepaalde smaak beter is dan een andere smaak.
Met vriendelijke groet,
Robert
Je reactie is echt totale onzin.
Wie zegt dat ik niet van popmuziek houd? Dat staat simpelweg nergens.
Het is alom bekend dat commerciële piratenzendertjes zich de plaatjes lieten
toeschuiven door de platenmaatschappijen en ook nog wel wat geld
toestopten om die veel te draaien.
Denk je nou echt dat die wereld een beetje naïef was? Tuurlijk niet!
Er moest zoveel mogelijk verdiend worden. Dat was het allerbelangrijkste. Vaak juist over
de ruggen van de artiesten door wurgcontracten. Ze kregen een fooi (en hadden later niks)
terwijl het meeste geld naar de platenmaatschappijen ging. Uitzonderingen daargelaten.
Die piratenzendertjes waren echt geen charitatieve instellingen hoor.
Veel popmuziek leunt trouwens ook tegen jazz en blues aan, en klassiek, dat is onoverkomelijk
en er waren prachtige popnummers en bands die zich er door lieten inspireren.
Er bestaat helemaal geen hokjesgeest in de muziek, er is altijd wel een invloed ergens
anders vandaan. Zelfs de popmuziek zelf was en is enorm gevarieerd in stijlen.
Laat het bij jou maar lekker kriebelen hoor, ieder mag zijn mening hebben, maar je hoeft niet
grof te worden, ik ben het ook niet tegen jou geweest. Dat jij je mening geeft is prima, maar
die is wel gebaseerd op andermans mening en niet door jezelf geformuleerd. Je geeft geen
mening , maar kritiek op een andermans vrije mening. Ik vraag me af of je de piratentijd in de jaren
zestig hebt meegemaakt.
Denk je nou echt dat ik de laatste vier decennia van de vorige eeuw geen popmuziek gekocht heb?
Ik ben er mee opgegroeid. Maar niet via de piratenzenders.
Mijn platenkast stond vol met popmuziek uit de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig.
Zoals bij zovelen trouwens, als je op zijn minst in de jaren vijftig geboren bent. Niks bijzonders.
Dat ik de laatste twee decennia wat minder met popmuziek bezig ben heeft een héél andere reden
dan het resoluut afzweren zoals jij insinueert en een andere stijl muziek zou promoten. In de jaren
vijftig, voor de R&R losbarstte, was jazz-muziek óók popmuziek. En zelfs voor de 2e WO.
Popmuziek koop ik af en toe nog steeds, maar wel op plaat en van voor april 1963. Gewoon leuk.
Daarnaast jazz, blues en heel veel klassieke muziek.
Zorg eerst maar eens dat daar meer kennis van verkregen wordt. Naast popmuziek.
