philips vinyl plaat

Even op de sticker van de LP terug te komen
met onder de namen kan het ook wezen dat de plaat misschien wel geschonken is
aan de Fonotheek van de omroep en een uitleen procedurewas
van iemand leent de plaat werd genoteerd en bij teruggave werd er een datum en krulletje gegeven
dit was omdat men nbiet voor elke studio een plaat aanschafte
de kleine persing klopt eerst als promotie materiaal ook wel eens achtergelaten in de studio
vaak als het een hit werd draaide men het promotie plaatje grijs met het motto
hoef toch geen nieuwe te kopen en dan kwaltatief iets minder is door vele persen.
De meeste studio's en omroepen hadden een Fonotheek waar de presentator zijn platen uitzocht voor het programma
dan werd er genoteerd op kaart of hoes.
zelf heb ik nog promotie singles van buddy holly Peggy sue Americaanse persing
die kwaliteitief beter klinkt dat de reguliere persing.
Promotinal not for sale.

Grt René Daemen

Jawel Jarno.
Dat was bij de schellak platen ook zeer gebruikelijk.
Maar het zijn gewoon stevige mappen waar meerdere schellak platen in kunnen.
Je kon ze ook leeg kopen.
Er waren veel van die mappen met een heel concert. Een symfonie moest nu eenmaal
op 5 tot wel 10 platen uitgespreid worden vanwege de beperkte tijd per plaat.
De intentie is dus geheel anders en de kaft was nauwelijks een ontwerp te
noemen, zoals die van jou ook toont. Meer een opsomming van wat er in zit.
Als je naar de winkel ging vroeg je om een plaat, die dan door de bediende ergens
vandaan gehaald werd, uit een kast achter de toonbank of uit een kamer er naast.
Klanten konden niet zelf 'bladeren' in platenkasten.
Bij vinyl ging dat dus heel anders in de loop van de jaren vijftig. In het begin ging
het net zo als bij schellak platen en dat is aan de hoezen vaak nog te zien: het waren
standaard hoezen qua opdruk met alleen wat versiering in de vorm van een abstracte
vogel bijvoorbeeld (Philips). In een leeg vakje stond dan wat er met de plaat af te
luisteren was.
Toen verschenen de bekende platenkasten in de winkel en kon de klant zelf de platen gaan
uitzoeken. Bij de toonbank of in een aparte kamer konden ze de plaat ook beluisteren.
De hoes werd -en nu komt het- ineens veel belangrijker. Hij kreeg de functie om de
plaat aan te prijzen en niet alleen voor informatie te dienen. Om de verkoop te
bevorderen moest de hoes zo opvallend mogelijk worden om zich te onderscheiden van al die
andere platen in dezelfde platenkast. Ook in de etalages van de winkels moesten ze zo
veel mogelijk opvallen vergeleken met de andere platen.
Beroemd is een plaat van Philips die ik je hieronder toon.
Een echte collectable, ook vanwege de hoes.
Deze heeft toentertijd een grote onderscheiding gewonnen met als argument dat hij enorm
opviel tussen de andere hoezen en zo de verkoop van de plaat bevorderde.
De hoes van vinyl had dus een totaal andere (veel commerciëlere) functie dan die van
de schellak platen. De hoes werd in de jaren vijftig een compleet nieuwe industrie.
In de jaren zestig en zeventig wisten ze soms van gekkigheid niet meer hoe ze hoezen
moesten laten onderscheiden van andere hoezen. Dus kreeg je ook hoezen met een rits en zo...
Op de andere foto zie je hoezen uit verschillende jaren in de fifties. De hoes rechts
onder is uit 1951/52 en zoals ik beschreef. Dan met de klok mee tot eind jaren vijftig.
Voorts twee foto's van een echte platenzaak uit de jaren zestig (met dank aan de NGG).
Ha, dat waren nog eens winkels.
Naar een platenzaak gaan was een echt avontuur.......

Groet
René

En dit deed men in 1971: gratis demonstratieplaat.

hallo rene

dat viel mij ook al op, maar in de jaren 40 deed men daar in amerika ook al aardig hun best mee met de platenmappen.
zoals dit album van bing crosby.
en ik weet dat er veel meer van dit soort albums zijn geweest met artiesten als glen miller, benny goodman, guy lombardo enz. enz.

groet jarno

Hoi Jarno.

Zeker een leuke hoes.
Met name in de eerste helft van de jaren vijftig, toen de vinyl plaat
net op de markt was gekomen, was het ontwerpen van hoezen een geheel nieuw
fenomeen. Bij schellak platen voldeed een papieren hoes met een gat er in
zoals je weet en dat was al meer dan een halve eeuw zo.
Maar vinylplaten verlangde een andere verpakking. Ook omdat het opper-
vlakte van de plaat kwetsbaarder was, ondanks dat ze 'non breakeble' waren.
(oude lp's kunnen trouwens wel degelijk breken, alleen is er meer kracht
voor nodig dan bij schellak platen).
Er moest ook een zuurvrije binnenhoes komen trouwens.
Maar goed, fotografie bij hoezen was nog niet in en veel te duur in eerste
instantie. Philips had sowieso geen ervaring met hoezen ontwerpen en
überhaupt weinig ervaring met de platenindustrie. Er werden een paar "wilde
honden' aangesteld om voor de hoezen te zorgen. Beperkte kleurendruk was
toen heilig en dus werden er kunstenaars gevraagd hoezen te ontwerpen.
Die beginperiode wordt nu wel de gouden periode van de hoezen genoemd.
Zeer creatief en fraai. Ook in het buitenland, maar Philips was op de een of
andere manier de top, ondanks of juist door hun onervarenheid.
Met de fotoserie van Paul Huf kwam er halverwege de jaren vijftig een eind aan
en werden fotohoezen steeds algemener. De Huf serie was de eerste en zo
ongelooflijk duur, dat de groep eerder genoemde "wilde honden" de kosten
voor die hoezenserie nooit aan de Philips directie hebben durven vertellen
toentertijd. De hele serie is nu behoorlijk collectable. Gaat het alleen om
de hoezen. De platen bevatten voor die tijd al oude opnames omdat de serie
bedoeld was als budget serie om de consument te stimuleren meer klassieke
muziek te kopen. De productie van de hoezen was dus zeer in strijd met de
intentie van de platenserie.
Groet
René

hallo rené

over leuke hoezen gesproken.
hij is mischien niet zo bijzonder maar wel heel erg leuk.

groet jarno