Van Beethoven op Minigroove

Hoi Han.

Het niet off-topic hoor.
Er is niet voor niets een categorie 'oude grammofoonplaten'.

En natuurlijk heb je gelijk dat elk genre ook weer onder te verdelen is.
In de jazz zijn er zo ook verschillende categorieën. Eigenlijk is elke artiest zijn eigen
genre en categorie. Maar het is nu eenmaal wel in groepen onder te verdelen. Stijlen.
Ik noem New Orleans, Memphis, Chicago, Boogi Woogi, Cool, Bop, enzovoorts enzovoorts.
En iedere muzikant geeft er weer zijn eigen inbreng in, de een beter dan de ander.
Bob en Cool bijvoorbeeld waren twee absolute tegenpolen die elkaar soms zelfs
haatten als collega muzikanten. En soms is de minst pure en meest commerciële
versie van een bepaalde uitvoerende datgene wat het grote publiek haalt.
Daar is Dave Brubeck een voorbeeld van. Allom is hij gewaardeerd door het
publiek en verguisd door zijn puristische collega's. Hij heeft zijn stijl ook
eindeloos uitgemolken door het nauwelijks vernieuwend op talloze platen te zetten.
Take Five was uiteindelijk op de beroemde lp bedoeld als een niemanddalletje om
de drummer van de groep ook eens flinke speelruimte te geven in een nummer.
Of je het mooi vindt of niet, het bleek een ijzersterk nummer. Maar ik draai het nog zelden.
Klassiek, blues, jazz, enzovoorts zijn echter wel de hoofdgroepen.
Jij bent een groot liefhebber van klassiek en ongetwijfeld weet je er heel erg veel
van af. Ik ben er ook mee opgegroeid, evenals de jazz trouwens.
Klassiek was in zijn tijd dat het uitgegeven en opgevoerd werd uiteindelijk ook populaire
muziek. Tijdens de eerste uitvoering gebeurde het maar al te vaak dat een bepaald onderdeel
van bijvoorbeeld een symfonie meerdere keren op verzoek van het publiek herhaald werd.
De concertgebouwen waren tot rond 1900 uiteindelijk ook meer café's waar de stoelen niet
keurig in een rij stonden en het publiek ademloos zat te luisteren. Er werd gegeten en gedronken, gekletst en geparadeerd. In de film Farinelli is dat bijvoorbeeld duidelijk te
zien, waarbij de zanger (castraat) een ware popartiest was waar de dames voor in katzwijm
vielen. Ook in Amadeus wordt duidelijk getoond (al is de film een beetje een parodie) dat
de componist (in dit geval Mozart dus) vooral een Pop(ulair) artiest was.
En zo waren de jazz grootheden in de hoogtijdagen van de jazz ook pop artiesten waarvan de
concerten in Het Concertgebouw in de jaren vijftig een goed voorbeeld waren.
Tot de R&R opdook van over de grote plas.
Tja, en dan heb je die verschillende uitvoeringen. De grote symfomie orkesten met de dirigenten met hun eigen interpretaties, maar ook de in de jaren 80 zo in zwang geraakte 'authentieke' uitvoeringen. Hoggwood en vooral Norrington met zijn London Classical Players.
De laatste die volgens eigen zeggen na gedegen onderzoek precies de tempo's aanhielden
die Van Beethoven had voorgesteld. Ik zie nog Haitink in een interview op tv toen hem gevraagd werd wat hij er van vond. "Tja, het moest een keer gebeuren en het is goed dat het gebeurd is" was diens reactie. Maar haitink was er vooral voor Mahler en Shostatkovitch bijvoorbeeld (van de laatste vond hij de eerste symfonieën helemaal niets aan trouwens,
maar "ze moesten gespeeld worden". En hij deed ze toch op ongeëvenaarde wijze met het
Concertgebouw Orkest.
Hoeveel versies ik hier op jazz gebied wel niet heb van Night in Tunesia... waarbij die van
Dizzy Gillespy (Bop en nog eens Bop) tot ongekende hoogte stegen. Gillespy zag Miles Davis
als een verrader voor de jazz met zijn Cool Jazz. Maar Davis melkte nooit iets uit, dat had
hij wel van Charlie Parker geleerd.

Ach ja, zo ken je eindeloos door gaan. Fijn wel trouwens.

Voor mij is de muziek op plaat onlosmakelijk verbonden met de hobby en het is wellicht
niet voor niets dat ik me uiteindelijk met de hifi uit de jaren vijftig bezig houd.
Hoewel mijn grote waardering en respect voor de vooroorlogse radio's, houdt ik me daar dus
niet mee bezig. Ik kan daarmee niet met de muziek omgaan zoals ik dat wil.

Groet
René

Die 25 cm platen hebben geen lange periode bestaan, voor zover ik mij herinner. Mijn schoonbroer kocht toen alle 'Trompetenkonzerte' op 25cm. Zelf heb ik nog een werk van Hugo Distler op 25cm plaat. (opzoeken als je van klassiek houdt: wie was Distler?). Er zijn opnames bij die zéér goed klinken maar de uitvoeringspraktijk kan verschillen met de vandaag gangbare smaak. Selectief uitgezocht zijn ze zeer waardevol wat betreft de uitvoering én voor de prachtige gebalanceerde opname.

Hoi René,

Als je praat over muziekstijlen heb je het wel over een heel heikel onderwerp.
Ik weet weinig van jazz. Maar zowel Louis Armstrong, trompet, als Dave Brubeck, piano, waren allebei jazzmusici. Is dat dan een zelfde stijl? Lijkt me bepaald niet.

Hetzelfde geldt voor klassieke muziek.
De door jou genoemde vioolsonates van Beethoven. Of ik noem de vioolsonates van Bach, BWV 1014-1019a voor viool en Cembalo obligato.
Allebei klassiek, maar een wereld van verschil.

De laatste vijftig jaar is de muziek in allerlei hokjes gedrukt. Dat deed men daarvoor ook wel.
Maar als je de ontwikkeling, in al dan niet positieve zin, bekijkt vanaf begin Middeleeuwen tot nu. Wat zie je dan.
Ik ben geen musicus, maar het heeft me wel vanaf m'n vroege jeugd geïnteresseerd.
Wanneer was het nou nog dat jazz werd beschouwd als typisch negermuziek. Inmiddels weten we gelukkig beter.

En dan heb ik het nog niet eens over de verschillende uitvoeringspraktijken.
Van hetzelfde werk heb ik op grammofoonplaat allerlei verschillende uitvoeringen. En dan zijn ze ook echt verschillend. Je noemt Kathleen Ferrier. Uitvoeringen in romantische stijl van barokke werken. M.i. niks mee, het is hooguit anders.

Zolang er muziek wordt gemaakt wordt er soms (Edit: niet soms, maar heel vaak en veel) eindeloos over geOHt.
Voor de liefhebber nog.
Er is op dit moment op een ander forum een discussie aan de gang over de inhoudelijke teksten van het Weinachtsoratorium van Bach. Is het nou zus of is het nou zo.
Het is nog net geen rotte vis, en ze knallen elkaar ook nog niet de tent uit. Maar toch.

Misschien kunnen we beter maar een muziekforum beginnen. We raken nu wel erg off-topic.
Maar al die stijlen dan.

Groet,
Han

Hoi Han

Daar heb je ook helemaal gelijk in.
Bij mij ging het met mijn opmerkingen niet om de smaak,
want dat is inderdaad ieder voor zich.
Maar je kan een muziekstijl die je niet aan staat wel
met enig respect behandelen. Vooral omdat je hier op
een site zit waar velen ook met muziek bezig zijn.
Huub houdt ook van mars muziek meen ik en ik heb er hier
geen behoefte aan daar de bekende term op te gooien.
Maar goed, mijn opmerkingen waren ook met een knipoog .

Bach, ah ja. Vooral oude platen van Kathleen Ferrier.
Heb ik er wel de nodige van.
Heel mooi. Straks weer eens wat van draaien.

Groet
René

Hoi René en Huub,

Over smaak valt niet te twisten. Zeker niet bij muziek.
Ik spreek uit ervaring.

In 1955 ging ik naar de 1e klas van het Lyceum in Haarlem op de Emmakade.
Als we soms eens een uur vrij hadden gingen we vaak naar V&D in de Grote Houtstraat.
Ik ging daar naar platen luisteren, maar dan wel klassiek. En dan nog bij voorkeur Bach.
Het woord nerd bestond nog niet. Maar mijn medeklasgenoten verklaarden me terplekke niet goed snik of lachten me vierkant uit.
In de klas was ik de enige liefhebber van klassieke muziek. Bij de anderen was het alleen jazz dat goed was, de rest was niks.
In de hogere klassen was dat bijna altijd net zo. Een jazz-liefhebber ben ik nooit geworden. Al ben ik er wel veel genuanceerder over gaan denken.

Eén van m'n vrienden, al weer een paar jaar later, 16 of 17 was ik ongeveer, vond de Mattheus Passion van J.S. Bach werkelijk fantastisch. Maar naar andere werken van Bach wilde hij niet luisteren. Laat staan van tijdgenoten. Nee, daar vond hij allemaal niks aan. Kortzichtig?

Hier slechts twee gevallen van verschil van smaak. Zo weet ik er nog wel meer.
Ík heb er niks aan over gehouden! Maar wat het me wel heeft geleerd is dat je over dit onderwerp niet steeds in discussie moet gaan. Gun een ieder zijn eigen voorkeuren, ook al zijn die niet altijd de jouwe.

Ach, witlof? Ik moet het niet, maar mijn vrouw is er dol op.
Ik wil maar zeggen.

Han

Rene klein grapje hoor Ik heb in duitsland zelf
ook wel aan de beethoven strasse geweest .Want die zijn
Er ook wel genoeg . Maaaar ik dacht een HINT wat beterft kring loop
Winkels .Vroeger als men bij de gemiddelde bewoonder binnen komt
en een radio programma was ten einde . dan zij de omroepster
EN NU kan U luisteren naar radio Clasiek zeg maar wat?
met muiziek van BEETHOVEN . Dan pakte men de radio knop
En er werd bij gezegt GEEN HEETBOVEN. Dus een kleine Anekdote
Maar toch wel met respeckt moet is zeggen .Mischien een tekort
Koming van velen vroeger, Dus niet zoo bedoelt Sorry. Huub