Ella live in Montreux

Tot één van de meest fantastische zangeressen van de vorige eeuw moeten we toch
Ella Fitsgerald rekenen.
nl.wikipedia.org/wiki/Ella_Fitzgerald
Ze heeft ongelooflijk veel opnames gemaakt in haar hele lange carrière en duizenden
concerten gegeven.
Een van de fraaiste is die in Montreux in 1977. Ze is dan 60 en helemaal
terug in de jazz scene. Een prachtig concert en honderd procent jazz.
Het aardige van deze live lp is dat haar bescheidenheid er zo mooi van afstraalt.
Ze zingt alsof het een lieve lust is en het publiek gaat gepast enorm uit haar dak.
Toch bedankt ze het op een toon alsof er grote verbazing uit klinkt.
Sowieso is het opvallend dat, als je haar op filmbeeld ziet, ze tijdens haar
performance alle rust uitstraalt. Zelfs bijna emotieloos.
Terwijl, als je haar alleen hoort, je het idee hebt dat er een hevig geëmotioneerde
dame staat te zingen met al het bijbehorende uiterlijk vertoon.
Zonder meer schitterend en indrukwekkend is haar versie van 'My man", een song
waarvan je zou verwachten dat alleen Billie Holiday het op een dermate emotionele
manier kan vertolken dat je er rillingen van krijgt.
Ella overtroeft haar collega bij dit concert volledig.
De hele lp toont absolute topklasse en is mooi 'kamerdroog' opgenomen. Het publiek
blijft op gepaste afstand. Al haar kunnen toont ze aan het internationale publiek
en op zeer hoog niveau.
Op de tweede kant van de plaat gaat ze helemaal los en komt haar beroemde scat techniek
volledig naar voren. 'One not samba' is er bijna geheel in uitgevoerd.
Ze gromt, krijst, sist, murmelt en fluistert. Prachtig gewoon dat iemand dat kon.
En dan kijk je toch even naar je cognac glas of het er nog wel heel bijstaat op je
tafeltje.....

Dan weet ik wel waarom ik het allemaal zo gedaan heb met mijn vintage hifi set.