Grammofoonplaten Enrico Caruso

Ja van goede zang stemmen te horen
daar ben ik ook soms nog wel van in
maar op de 78t club de weergever
daar legt toch een grote Mud en niemand koopt het
klassiek is er niet meer ..Tja het zij zo
huub

Hoi Hans.

Ik meen in 1903 was de dubbelzijdige plaat al 'uitgevonden' door Odeon.
Dat waren nog kleine plaatjes, maar alras kwamen de grote van andere maatschappijen.
Maar net als bij de introductie van de vinylplaat in 1948 met wel 20 minuten muziek op
1 kant, dacht men toen dat het enige onzin was... Zeker is dat heel wat artiesten eisten dat
het bij platen bleven met maar 1 kant muziek, want daar verdienden ze meer aan.
Tot na de 1e WO verschenen om die reden nog steeds enkelzijdige platen.

Twee schellak platen van Kathleen Ferrier vind ik heel bijzonder, you lucky man!
Zuinig op zijn.
Ik heb uitsluitend (veel) LP's van haar.
Voor mij absoluut een favoriete artiest in de klassieke muziek.

Groet
RenéR

Precies wat je schrijft René, deze platen zijn vooral interessant voor liefhebbers van Caruso en omdat dat een select gezelschap is zijn de platen voor de meesten niet zo interessant. Maar toch best wel bijzonder lijkt het mij dat de platen maar aan één kant voorzien zijn van groeven

Die zelfde desinteresse ervaar ik met een aantal 78-toeren platen in nieuwstaat van Kathleen Ferrier die ik twee jaar geleden in de plaatselijke kringloopwinkel vond. Je omarmt haar of niet. Over smaak van muziek valt niet te twisten en gelukkig maar...... en daarom is er voor ieder wat op muziek gebied.

Hans

Hoi

De platen zijn voor de liefhebbers, maar er zijn er nog wel genoeg van, behalve de zeer vroege en van bepaalde labels.
De platen met de strakke gouden biezen zijn vaak al uit de jaren twintig. Feitelijk al zowat 'historische opnames' in die tijd (soms staat dat er zelfs al op!) . Voor die platen is niet veel belangstelling en weinig interessant voor de handel. Echter altijd historisch interessant voor de liefhebbers! De waarde is weinig.
Dergelijke platen zijn oud, maar er zijn er vele miljoenen van geperst.

Platen met de naam The Gramophone Concert Record zijn van vóór 1912, toen de naam veranderd werd in His Masters Voice.
Het hondje nipper verscheen in 1908 op de platen (de naam H.M.V.is dus van later).
Het logo met Nipper heeft een vervagende rand om zich heen, dus geen scherpe lijn.

De platen Gramophone Concert Record zijn 25cm platen.
30cm platen werden Gramophone Monarch Records genoemd.
Het zijn allemaal platen van de maatschappij The Gramophone Record Co en The Gramophone Record and Typewriter Co (laatste is Engels). De platen zijn vaak van de Duitse fabriek van HMV.
De Nazi's hebben de fabriek 'overgenomen' en na de tweede W.O. is het nooit terug gegeven aan HMV.
Hieruit is het label DGG ontstaan. Deutsche Gramophone Gesellschaft.

Platen van voor 1908 zijn het interessantst. Dus zonder het hondje Nipper.
Dan zie je een zittend Engeltje die met een ganzeveer een groef om zich heen tekent.
Het logo heeft ook een vervagende rand om zich heen. Geen strakke lijn dus.

Hier twee voorbeelden van vroege platen uit 1906-8, opnames en persingen in de USA.
Zijn vroegste opnames (10 met pianobegeleiding) uit 1902 zijn zeer collectable, maar vind je nog maar zelden en zijn in handen van verzamelaars.
De twee platen die ik je hier toon zijn wel twee songs uit de 'eerste tien' opnames, maar wat later met
een orkestje opgenomen.

Al je platen hebben Nipper op het label, dus zijn ze van na 1908.
De platen met de gouden biezen zijn van na de eerste W.O. dus na 1918, meest jaren twintig.

Al je platen zijn uit het zogenoemde akoestische tijdperk, dus de opnames zijn mechanisch en niet
elektrisch opgenomen. De elektrische microfoon verscheen pas in 1925.
De zanger moest dus in een grote hoorn zingen waarachter de opname gemaakt werd in een wasplaat.
Een soort omgekeerd principe dus van de grammofoon die men in huis had om te luisteren naar de
opname op de plaat.

De platen zijn niet van bakeliet gemaakt, een groot misverstand die je veel leest en hoort.
Ze zijn van schellak, oftewel de 'poep' van een luis (in het Midden Oosten), vaak nog met vulmiddelen
om er volume en stevigheid aan te geven.
Emile Berliner vond de vlakke plaat uit , ergens rond 1880 en zocht naar een meteriaal om zijn platen
te persen. Een geschikte kunststof bestond nog niet en een medewerker attendeerde hem op een
knopenverkoper die knopen liet maken van schellak.

Behoorlijk oud jeroen
denk dat er geen animo meer voor is
het is wel een zeer goede zanger destijds opera stem
gebruiken in een hotel als serveer blad voor de ouden mensen
bvb er zijn ook heeeel veel van dat soortigen platen.
huub

Goedemiddag,

Ik ben op zoek naar wat informatie over een collectie platen (zie foto's) welke ik onlangs heb verkregen. Ik ben hiermee naar verschillende platen zaken geweest en daar werd mij verteld dat er voor dit soort platen eigenlijk nauwelijks tot geen markt is. Nu kwam ik op deze website een artikel tegen waarin omschreven wordt dat er misschien juist wel vraag naar is. Mijn vraag is dus of er voor deze platen belangstelling is en of er nog enige waarde in zit. Ik had er al bijna een lamp van gemaakt maar dat stel ik nog maar even uit.

Het gaat om een 15 tal bakelieten platen van Enrico Caruso. Het zijn 13 grammofoonplaten en 2 dubbelzijdige platen. 11 grammofoonplaten zijn aan de achterzijde voorzien van een logo met daarin de tekst 'reproduced in Hannover', de andere 2 zijn gewoon glad. Gezien de stickers op de labels vermoed ik dat alle platen van voor 1920 zijn.

Alvast bedankt voor het lezen en de gegeven informatie.

Met vriendelijk groet,

Jeroen