Johnny Mathis, zijn eerste lp

Hoi René

Dat van Johnny mathis in de jaren 50 zong was mij niet eerder bekend
wel je platen gezien
Ik heb toen leren kennen in de jaren 70 met de Hit Gone Gone Gone 1979
en met Deniece Williams Toch Much to litlle to late uit 1978
uit de die tijd dat hij een andere weg is ingeslagen
de zanger is toch met de tijd meegegaan misschien niet zo'n succes als in de jaren 50 en 60
maar heb hem vaak gehoord in die beruchte disco jaren
Grt René Daemen
disco hit

Hoi muziekliefhebbers,

onlangs vond ik bij de kringloop, naast een aantal andere interessante
lp's uit de jaren vijftig, deze eerste lp van Johnny Mathis uit 1956.
Nog de Amerikaanse persing ook (Fontana kwam met deze lp in 1957, met een
erg lelijke hoes).
Johnny Mathis is vaak bekritiseerd als een te gemakzuchtige crooner die
vooral publiek trok van boven de vijftig. Deels is dat ook wel terecht, met
name als het gaat om de laatste decennia van zijn leven (geboren in 1935).
Maar deze kritiek is volkomen onterecht als het om het begin van zijn carrière
gaat. Als een jonge hond deed hij zeer experimentele zaken in de zang en juist
deze eerste lp bewijst dat. Niet voor niets heeft deze lp als tweede titel:
"a new sound in popular songs".
Het gekozen repertoire bestaat inderdaad uit toentertijd populaire songs
als 'Autumn in Rome', 'Love, Your Magic Spell is Everywhere', 'Prelude to a Kiss',
'caravan' en vooral ook 'Angel Eyes', een nummer groot geworden door Ella Fitzgerald
en Frank Sinatra. Een erg moeilijk lied, maar door velen gezongen in de jaren vijftig
en in latere decennia. Mathis benaderd de songs op geheel eigen en zeer gewaagde wijze,
zoals hij dat later ook zou doen op de lp "An Open Fire, Two Guitars and Johnny Mathis",
een andere grote favoriete lp van mij, geheel, wat we nu zouden noemen, 'unplugged';
alleen begeleidt door twee formidabele gitaar spelers en (contra)bassist.
Wat deze plaat bijzonder maakt is de aanwezigheid van de arrangeurs en de muziekband
als begeleiding die louter uit grootheden bestaat uit de jazz wereld.
Als arrangeurs noem ik even Gil Evans (vooral bekend als arrangeur voor Miles Davis,
maar ook voor zijn eigen band), John Lewis (Modern Jazz Quartet) en Teo Macero (voor
Charlie Mingus).
Per song verschilt de samenstelling van de jazz bands, die gemiddeld uit zeven
man bestaat, een heel andere intentie dus dan de vele latere lp's van Mathis met
big bands en een traditionelere (acceptabelere) benadering van 'crooner' songs.
Dat is allerminst het geval op deze debuut lp waar de ongelooflijke kwaliteit van de
stem van Mathis met zijn enorme bereik tot gewaagde en verrassende resultaten komt.
Misschien is het wel zijn beste en meest pure jazz lp. Echte jazz en zeker niet de
gemakkelijkste arrangementen. Maar hij kan het juist en dat dwingt enorme respect af.
Een verrassende lp en muzikaal beslist een hoogstandje en een ideale plaat op een
vintage hifi set zoals die van mij. Mede door de bescheiden bezetting van de band die
echter niet minder belangrijk aanwezig is dan de zanger zelf.
Heel wat anders dan een big band die puur als begeleiding van een zanger of zangeres
dient. Dat Mathis ook daar later veel meer voor koos (uitzonderingen daargelaten) had
gewoon met de verkoop van zijn platen te maken. Die platen waar hij nu juist het meest
voor bekritiseerd wordt waren wel zijn meest commerciële successen.
De genoemde plaat hier (zijn debuut lp dus) was zelfs een flop en verkocht slecht.
Het zal ongetwijfeld tot grote twijfels hebben geleid bij Mathis die net daarvoor een
belangrijke keuze in zijn jonge leven had gemaakt door te kiezen voor een muzikale carrière
en die andere carrière, een uitmuntende sportman die uitgezonden zou worden naar de
Olympische Spelen, links te laten liggen.
We moeten niet vergeten dat Mathis bij de opnames van deze lp nog maar 21 jaar was.
Dat dwingt nog veel meer respect af voor zijn zangprestaties op deze lp, waarbij de
maatschappij (Columbia) en grootheden in de jazz kennelijk ook alle vertrouwen hadden
in deze jonge zanger.
Man zag vooral in hem een opvolger van Frank Sinatra om jonger publiek te bereiken
in het 'crooner' genre.
Dit wordt erg grappig getoond in een (gespeelde) discussie in de film 'DINER', wat gaat
over het wel en wee rond een groep jongeren ( en.wikipedia.org/wiki/Diner_%28film%29 )
eind jaren vijftig (een film waarin heel wat jonge acteurs hun carrière begonnen), waarin
de vraag gesteld wordt wie de beste zanger is; Frank Sinatra of Johnny Mathis.




:thumbsup: