nieuwe aanwinsten

Ik ben de 'd' vergeten.
Excuus.

Groet
René

Hoi Henk

Ook ank voor je reactie.
Muziek is en blijft belangrijk in onze hobby.
Daar zijn de apparaten waar we ons mee bezig houden nu eenmaal voor gemaakt.
Klassieke muziek (en volksmuziek) blijven de basis, het fundament, van alle muziek.

Groet
René

Rene, Mooie muziek, en je hebt een fraaie recentie geschreven. Over de uitvoering van muziek van onze oude meesters zijn boeken vol geschreven. Als er nog al oude bladmuziek is, is de uitvoering altijd een interpretatie van de orkestmeester of van de bespeler van het instrument. Af en toe koop ik er tegenwoordig ook een plaat bij. Op CD het ik uitvoeringen van het Adagio Albinoni in van verschillende orkesten, ik vind ze allemaal mooi, maar ze zijn ook verschillend in uitvoering, orgel en instrumentele bezetting.

Als ik zelf op een orgel mag spelen, pak ik altijd wel even het Largo van Handel. Dah klinkt op elk orgel weer anders
en van mijn gemoed en gevoel op dat moment.

En dat is nu zo mooi van muziek.

Hoi Han.

Dank voor je reactie.
Maar dat deze oude opnames de beste zijn heb ik niet geschreven.
Ik heb omschreven wat de uitvoering is.
Over het algemeen zijn de meeste dirigenten het met elkaar eens dat
Van Beethoven de tempi die hij aangaf veel te snel zijn.
Een enkeling heeft het gewaagd die te 'benaderen' waarvan de uitvoeringen
van Norrington momenteel nog steeds de bekendste zijn. Volgens mij hield
Frans Brüggen met Het Orkest van de Achttiende Eeuw zich er ook niet aan.
Ook een orkest met authentieke instrumenten, net als dat van Norrington.
Van deze laatste heb ik de plaatjes trouwens wel gehouden indertijd,
maar vind ze eigenlijk ook niet bevredigend. De uitvoeringen zijn tamelijk
saai en bij vooral de negende wreekt zich toch de te kleine bezetting.
Evenals trouwens het orkest van Christopher Hogwood. Van deze laatste
vond ik de uitvoeringen van de Beethoven Symfonieën niets aan en heb ik de
plaatjes indertijd terug gebracht. Daarentegen zijn diens uitvoeringen van de
pianoconcerten wel heel fraai en is het fascinerend om te horen hoe het
klinkt met de fortepiano's die Van Beethoven kende op het moment dat hij
elk concert schreef.
Maar ook hiervan beweer ik niet dat ze de beste uitvoeringen zijn.
Verschillende uitvoeringen (verschillende benaderingen) hebben is eigenlijk
nog wel het aardigst.
Geef mij maar de uitvoeringen van de grote orkesten en de grote dirigenten.
Daar behoort Ormandy en zijn uitvoeringen ook onder en heeft hij kennelijk
bij de twee platen van Columbia iets aparts gepresteerd met een 'gewoon' orkest.
Al mag het dan een tamelijk oude opname zijn, wat voor mij juist het interessante is.
Het gaat er bij mij óók om de juiste 'passende' platen te vinden bij mijn vintage hifi.

Bij oude platen heb je geen keuze om een bepaalde uitvoering aan te schaffen.
Je bent afhankelijk van wat je in de tweedehands zaken tegenkomt en koop je
(ik althans) wat je tegen komt. Je bent allang blij dat je platen uit de jaren
vijftig tegen komt. Je loopt dan het 'risico' om van de composities verschillende
uitvoeringen in huis te krijgen, wat ik op zich dus helemaal geen probleem vind.
Na uitvoerig neuzen in de bakken met honderden platen waren de hier getoonde platen
ook de enige uit de genoemde periode. Op een enkeling na die te beschadigd lijkt,
plaat en/of hoes, of die je al hebt. Met name bij de 25cm platen is dat al snel
het geval.

Verder heb je volkomen gelijk.

Groet
René

Hoi René,

Wat nou de beste uivoering is blljft de eeuwige vraag.
Mengelberg, van Beinum of Haitink
De namen die je noemt ken ik ook allemaal wel.
Uiteindelijk distilleer je hieruit de uitvoering die jou het meeste aanspreekt.
Maar is dit de beste? Wie bepaalt dat. Uiteindelijk je zelf.
Het blijft strikt persoonlijk.

Een voorbeeld.
Ik ben altijd een liefhebber van Bach geweest.
Eerste helft jaren zestig.
Ik had een aantal orgelwerken uitgevoerd door Helmut Walcha op het Schnitger-orgel te Cappel in Denemarken
(even voor de kenner)
Opnames op het Archiv label.
Eerlijk gezegd vond ik er niks aan.
Maar een studiegenoot werd helemaal lyrisch. Alles wat ik had werd op band gezet.
Hij blij, maar nog steeds, na ruim 40 jaar, denk ik er nog altijd net zo over als toen.

Smaken verschillen. Gelukkig maar

Groet,
Han

Gisteren weer een paar mooie oude monoplaten gevonden.
Vier 30cm lp's en twee 25cm lp's.
Met veel geduld neuzen in de bakken met voornamelijk rommel
(voor mij dan althans) kom je nog wel eens wat tegen.
Je moet er wel een oog voor hebben en het dus een beetje herkennen.
Maar al doende leert men.

Allereerst twee platen in een serie betreffende de Negende van Van Beethoven
op Columbia. Heel apart en men verwachte er veel van gezien de zilverkleurige
hoezen. Dikke vroege platen met de oude 'swingende' eindgroef. Duidelijk
staat vermeld dat ze longplaying zijn en nonbreakable, termen waar men in het
begin van de jaren vijftig nog aan moest wennen na meer dan een halve eeuw
schellak platen. Natuurlijk ook dat het om een speciaal soort groef gaat, wat
uiteraard tevens een waarschuwing is dat men de juiste naalden moest gebruiken
op de nieuwste grammofoonplatenspelers, die de meeste mensen ook nog moesten kopen.
De opname is zogezegd 'historisch' en daar bedoel ik mee dat ze een beetje klinken
als 78 toeren platen. Duidelijk een fraaie oude opname, wellicht nog uit de jaren
veertig. Helaas staat dat er niet bij vermeld. De dirigent is Eugene Ormandy, een
man de aardig in de vergetelheid geraakt is, maar die je toch veel tegenkomt op
oude platen uit het mono tijdperk. Zij aanpak vind ik wel bijna modern, dat wil
zeggen dat het er bijna op lijkt dat hij de tempi van Van Beethoven gebruikt lijkt
te hebben, snel dus. De meester zelf zal het zeker bevallen hebben. Om ruimtegebrek
hoefde Eugene het niet te doen daar de symfonie over drie kanten is uitgesmeerd. Ook
al een teken van een vroege uitgave. De dirigent Norrington met zijn authentieke
uitvoeringen in de jaren 80 was dus zeker niet de eerste die de aangegeven tempi
van de meester probeerde te benaderen. Haitink zei daarvan dat het eens moest gebeuren,
of je het nou mooi vindt of niet. Maar deze vesie van rond 1950 is dus kennelijk ook
in de vergetelheid geraakt. Ormandy deed in die tijd toch iets opmerkelijks omdat
het de mode was in die dagen om groots en rustig uit te pakken en de instructies van
Van Beethoven naast zich neer te leggen, met als apotheose de beroemde uitvoeringen
van Von Karayan; groots en dramatisch. Daarom kreeg Ludwig ook dit aureool (zijn
chagrijnige kop speelde daarbij wel mee) terwijl nieuwe onderzoeken hebben uitgewezen
dat dit maar zeer ten dele zo was. Ormandy voelde dit al aan en maakte er een lichtvoetig
werk van. Jammer dat de opname dus zo 'historisch' is (en zacht).

De plaat van de vierde symfonie is op het RCA Red Seal label met nog de verwijzing naar
HMV. Sir Thomas Beecham is de dirigent en ondanks dat ik de plaat nog niet gehoord heb
weet ik nu al dat dit wel groots en meeslepend is, geheel naar de mode van de jaren veertig
en vijftig. Ik ben benieuwd morgen.
Ook een dikke vroege lp en ook nog de oude 'swingende' eindgroef.

De vierde plaat is op Decca en met één van mijn favorieten; Eduard van Beinum.
Mahler vind je niet zo gek veel op de oude monoplaten en deze werd al postuum
uitgebracht in 1964. Van Beinum doet waarom hij beroemd is geworden: hij maakt het niet
al te dramatisch. Een hele klus bij Mahler. Mooie mono opname.
Samen met Willem van Otterloo en Paul van Kempen de grote Nederlandse meesters in de
jaren veertig en vijftig. Ach, wie kent ze nog. Ze verdienen een veel grotere erkenning.
Maar ik heb begrepen dat onze Nobelprijswinnaars van voor WO2 ook totaal vergeten zijn.
En toch ligt de basis van de supergeleiding op Nederlandse bodem en zijn we daar nu
volledig afhankelijk van in onze moderne tijd.
Nederlanders zijn niet trots op hun helden. De actie van DWDD is daarom erg aardig.

De twee kleine lp's zijn opmerkelijk.
De Philips Minigroove met Mozart (het is Mozááárt) is een hele vroege. Dat is al aan de
hoes te zien, van stevig papier. Een zware dikke plaat en weer die 'swingende' eindgroef.
En we komen weer Eugene Ormandy tegen .
Grappig dat er 'moeder Makje' op geschreven staat. Meer nostalgisch kan haast niet.
De Capitol met Francis Scott (and his orchestra) is van die bekende serie waarbij een
standaard hoes is gebruikt waar men haastig een vel papier op plakte om het repertoire
in fraaie kleuren prijs te geven. Zo bleef de kartonnen hoes een één kleurendruk.
Ik geef toe, deze heb ik om de hoes gekocht en de plaat nog niet aangehoord. Maar ik
ben er van overtuigd dat er typische jaren vijftig sfeermuziek op staat.

® René