Houdbaarheid cd's en dvd's.

Er is nogal wat kwaliteit (geweest).
Helaas moet ook ik constateren dat cd's niet het eeuwige leven hebben.
En het heeft niets te maken met wat voor label of uitgever het is. Ook in de
klassieke muziek zitten cd's van gerenommeerde labels als EMI en DGG die het
gewoon niet meer goed doen.
50 jaar levensduur werd er indertijd kennelijk als minimum gesteld.
Echter, de tijd schrijdt voort en het gaat snel. Je realiseert je dan ineens dat
de nodige cd's die je in bezit hebt al bijna 40 jaar oud kunnen zijn.
Maar goed, dat is niets vergeleken met veel LP's die ik heb (je zou trouwens
ook kunnen zeggen dat plastic zijn weekmaker kwijtraakt en dat zou dus ook
met vinylplaten zo moeten zijn, maar in de praktijk is dat kennelijk niet zo).
Cd's zijn grotendeels ook van plastic en tja, dan kan er op den duur toch
aantasting ontstaan aan het aluminium laagje.
Als je het al niet over beschadigingen hebt.
Maar wat de optimale reflectie aangaat wist men in de vorige eeuw ook al wat
om daar een oplossing voor te vinden. Maar alle waar naar zijn geld.
Dus kon je op een gegeven moment voor een flink bedrag ook cd's kopen met
een flinterdun goudlaagje als metaal. Die kocht je toentertijd niet zomaar.
waar het plastic bij gewone cd's het aluminium laagje moet beschermen is dat
bij goud eigenlijk niet nodig zou je zeggen. Maar het plastic is ook de drager.
Overigens voelt de 'gouden cd' evengoed ook wat dikker aan. Hij zat ook in een
speciaal doosje en moest je hem niet vastdrukken op dat sterretje, maar was er
een soort instelbaar houdertje met een beugeltje. Om beschadiging te voorkomen.
In de flinke voorraad pop-muziek uit de vorige eeuw op cd's (die heb ik kennelijk
dus wel weten te bewaren terwijl ik de lp's van de vorige eeuw niet meer heb)
zitten er dan ook maar enkele zoals deze van Sting, in een bevlieging toentertijd
gekocht (ik had de lp van deze eerste solo plaat van hem ook al) omdat ik op mijn
stereo set met een Denon cd-speler wel eens wilde horen hoe dat klonk, zo een
'high-end' ceedee.
Heel fijn trouwens. Maar ik gaf toen toch de voorkeur aan de lp weet ik me nog te
herinneren.
En nu? Met mijn te dure matige TivoliCD en de 63 jaar oude radio (en extra speaker)?
Behoorlijk indrukwekkend eigenlijk wel. Mono nog wel! Opvallend ook hoe goed de
basweergave is. De hoge tonen regeling mag een tikje terug vergeleken met de radio-
zenders. Maar die is daar ook voor.
In ieder geval zal deze cd wel lang meegaan. Ik zie dat ik nog vijf andere cd's van Sting
heb, dus ik kan nog even voort. Maar dat zijn 'gewone' cd's. Lang niet meer beluisterd.
Maar dat geldt ook voor de andere cd's met populaire muziek.
Dus die vallen op den duur kennelijk in de vergankelijkheid.
Ik denk dat mijn lp's van meer dan een halve eeuw oud flink wat langer meegaan.
En die gouden cd? Och, wellicht kan ik hem ooit naar de bank brengen.

'The Dream Of The Blue Turtle' verscheen in 1985.





houdbaarheid cdr en dvdr.