Goede en slechte opnamen, meten of horen.

Hoi

Luisteren was en is weten.
In de tweede helft van de jaren 70 kwamen de goede Japanse
versterkers erg in opmars. Zelf kocht ik toen een Luxmann
versterker. Omdat ik metalen torentjes al meteen niet zag
zitten kocht ik er een in een mooie notenhouten kastje.
Ik had er een paar eenvoudige Philips luidsprekers van mijn
vader op zitten. In december 1975 ging ik echte luidsprekers
kopen. In de plaats waar ik woonde -Hoorn- had je toen een
echte (en goede) hifi zaak met de naam Barok HiFi, die werd
gerund door een zekere Cees Ooms, een amicale en gedreven
vent die flink vertrouwen inboezemde. Hij had toen ook een
mooie zaak met twee luisterkamers. De ene kamer met veel
luidsprekers onder; en in de andere kamer boven de 1000 gulden.
Je ging dus echt luisteren om je luidsprekers te kiezen. Je
had ook je eigen platen mee. Ik had toen al klassiek, jazz
en pop mee. In die volgorde van belangrijkheid. Toen al.
Ik ging toen samen met een goede vriend en na veel wikken en
wegen werden het twee fraaie IMF luidsprekers waar ik tientallen
jaren plezier van gehad heb. Eigenlijk kocht ik die kasten van
mijn eerste maanden salaris van mijn toen nieuwbakken baan bij een
architectenbureau. Ik woonde toen nog bij mijn ouders en had het
als jongeman tamelijk 'breed'. Ik deed het dus meteen goed door niet
te bezuinigen op het budget van de luidsprekers, geheel volgens
advies uit de hifi boekjes van Jan Kool, want ik ging me natuurlijk
eerst van te voren goed oriënteren.

Luisteren is weten dus, al is het dan op persoonlijke noot.
Enkele jaren later kocht ik daar de Musical Fidelity versterker
bij en de combinatie met de IMF luidsprekers was enorm goed.
Het 'klikte' 100 procent. Ook met mij.
De hele set had voor mij een fraaie weergave en die was kennelijk
zo goed dat het ook mijn vrienden erg aansprak, die ook geen slechte
installaties hadden. Het was de tijd dat je bij elkaar op bezoek kwam,
specifiek om naar muziek te luisteren. Zo had ik een vriend die een
enorme blues liefhebber was. Hij woonde op een woonboot en we
luisterden nachtenlang (met de nodige goede 'ouwe') naar blues muziek.
Muddy Waters, Janis Joplin en John Lee Hooker waren onder andere onze
favorieten. Die vriend is helaas een paar jaar later overleden doordat
hij van zijn boot viel, zijn hoofd stootte en daardoor verdronk.
Een week later hebben ze hem gevonden onder de woonboot.

Je kocht (en hoop ik nog steeds) je hifi installatie dus op het gehoor.
Kees Ooms heeft veel later de exclusieve Hifi zaak gehad met de naam
'Renaissance' in Amsterdam (Weteringsschans), waar je alleen op afspraak
kon komen. Een jaar of twee, drie geleden is hij gestopt.

Op het gehoor kopen is uiteraard met vintage hifi uit de jaren vijftig en
zestig niet mogelijk. Je kan aanschaffen wat er toen gemaakt werd en wat er
nu nog van over is en eventueel aangeboden wordt.
In de jaren vijftig was de keuze erg beperkt. Philips heeft uiteindelijk
minstens vijf jaar lang maar drie echte Hifi luidspreker combinaties gehad:
de AD5032 en de AD5034, met als voorloper de AD5002. Maar het principe van
deze mono sets was eigenlijk hetzelfde. Een veel goedkoper alternatief waren
de HiQ luidsprekers (met de AG9009 versterker). Een tussenweg was er niet.
Philips zag de duurste Hifi installatie meer voor professioneel gebruik.
In 1958 kwam daar pas de AD5038 bij voor hun eerste stereo installatie.
Pas daarna raakte het hek van de dam en werd de keuze voor de consument
steeds groter.

Je zou dus kunnen zeggen dat de mono Hifi die ik heb geen vrijwillige keuze
is. Ik heb het verzameld omdat het vrijwel de enige (bereikbare) Hifi
installatie was uit de jaren vijftig. Hoe het klinkt moet ik dus gewoon
aanvaarden. Het is gewoon niet anders. Kennelijk voldoet het goed aan mijn
persoonlijke gehoor, want ik ben er zeer tevreden over wat ik hoor.
Het is op zes oktober voor het eerst dat ik die ervaring ga delen met anderen
(en in een andere ruimte -waarvan ik qua akoestiek niet veel verwacht- en
wellicht zullen er heren bij zitten die enigszins teleurgesteld kunnen zijn.
Je weet het maar nooit. Vrienden en kennissen die bij mij thuis langskomen zijn
in ieder geval enthousiast over wat ze horen.
Het is en blijft een mono Hifi set uit de jaren vijftig, zo moet je het ook
bekijken en niet gaan vergelijken met een stereo set van bijna 10 jaar later.
Je moet je als het ware wat inleven in de jaren vijftig (doen we met onze
radio's uiteindelijk ook) en daarom ga ik op de tentoonstelling ook alleen mono
platen afspelen uit de jaren vijftig met mono elementen.

:thumbsup:

Paul B,
Hoewel dit topic wel aan dat andere topic raakt, is dit toch even anders.
Het gaat er hier volgens wat ik lees en daaruit begrijp om ook te laten
uitkomen dat je ook de jongere generaties, die niet bekend zijn met de oude Hi Fi
techniek, oude opname en afspeel apparatuur en LP's deze techniek best wel kunnen
leren te waarderen, als je ze het maar demonstreert en ze er bekent mee maakt.
Het andere topic, hoewel zeker interessant ging meer over MP3 kwaliteit versus
LP en CD kwaliteit en of je het verschil tussen CD en MP3 weergave wel of niet
kunt horen.
Leuk dat René R dat met veel enthousiasme samen met anderen weet te organiseren,
dat ook de jongeren en degenen die niet bekent zijn met de oude technieken, hun
in de gelegenheid brengt om dat te beluisteren en te beleven. Belangeloos.
Vr gr Cees.

Rene,

Dit topic had mijns inziens gewoon onder de bestaande topic geplaatst kunnen worden. Nu krijg je 2 topics over 1 onderwerp.

Groeten,
Paul

Hoi René,

Mooie bijdrage hoor! Zoals je weet houd ik mij op het radio-hobbygebied meer met de technische kant van het verhaal bezig en en behelp ik mij qua muziek met de moderne "hulpmiddelen".
Maar wie weet wordt dat na 6 oktober wel anders. Dan breng ik ook een jonge student mee naar jullie HiFi-tentoonstelling en gaan we eens aandachtig luisteren naar hetgeen jij al jarenlang met heel veel enthousiasme uitdraagt op dit forum.
Ik sluit niet uit dat er dan tegen het einde van dit jaar ook een 55 jaar oude HiFi-set in huis staat :radio:

Groeten van Hans

"Geluid is ook een persoonlijke ervaring. Wat voor de een uitmuntend is,
kan voor de ander weer bedroevend zijn. Metingen liegen daarentegen niet".

Het is natuurlijk de bedoeling dat je alleen opnames koopt
met goede opnames. De rest laat je zoveel mogelijk links liggen.
Helaas is dat niet altijd mogelijk. Soms vindt je de muziek zo
aardig dat je een slechte opname maar voor lief neemt.
Op den duur zal je die echter toch steeds minder beluisteren en
krijgen goede opnames steeds meer of altijd de voorkeur.
Maar ja, al is de opname of de plaat nog zo slecht, je kan altijd
nog van de muziek genieten. Want daar gaat het uiteindelijk om.
Ik heb dan ook niet zoveel aan metingen. Ik wil het horen.
De enige meter die ik voor mezelf geloof zijn mijn oren.
Ooit had ik een Musical Fidelity versterker (kA). Heb ik 20 jaar gehad.
Die werd ongelooflijk goed beoordeeld in recensies.
Een fraaie Engelse versterker. Meettechnisch ging het echter niet
zo goed, dit in tegenstelling tot perfecte meetresultaten van de
Japanse versterkers (die daar op ontworpen werden). De versterkers
van M.F. waren ontworpen op het gehoor en daar was men internationaal
razend enthousiast over. Er zaten ook geen toonregelingen op. Het
uitgangspunt was dat je goede opnames kocht. Klonk het slecht dan lag
het aan de opname en had je die plaat niet moeten kopen. Tenzij je
natuurlijk omwille van de muziek de slechte opname accepteert. Ik denk
bijvoorbeeld aan historische opnames.

In de plaats waar ik toen woonde was een platenwinkel gespecialiseerd
in klassieke muziek. Je mocht de plaat zelfs terug brengen als je niet
tevreden was over de opname.
Uiteraard waren de eigenaren van de winkel grote specialisten, dus hadden
ze goede spullen in huis en gaven ze bij de aankoop uitstekend advies.
Ze hadden trouwens ook een aparte luisterkamer.
Ik heb toentertijd nog nooit met een plaat terug hoeven gaan.

Ik was zeer enthousiast over de weergave van de M.F. in combinatie met
de andere hifi componenten, dat was natuurlijk het belangrijkste.
Kortom, meten is weten, maar het zegt me weinig over de kwaliteit van
de weergave. Het belangrijkste is en blijft: genieten van de muziek.

Gisteren had ik een nieuwe buurman op bezoek, een jonge student.
Weet niets van hifi en al helemaal niets van historische apparatuur.
Het luisteren van muziek gebeurd, net als de meeste van zijn generatie
genoten, via oordopjes, koptelefoons en MP3 spelers, enzovoorts.
Oftewel: een echte hifi installatie heeft hij nog nooit gehad. Laat staan
historisch materiaal.
Ik heb hem, na een uitgebreide introductie, wat muziek laten horen via
mijn vintage hifi set. De jongeman was totaal overdonderd en verrast,
in zeer positieve zin. En ik draaide nou niet bepaald muziek waar hij
dagelijks mee bezig is. Maar hij vond het prachtig klinken.
Zoals veel jonge mensen had hij een tamelijk negatief beeld over de
LP als een stuk afgedane techniek uit het verleden.
Daar is hij geheel van terug gekomen, na gisteren.
Ook de radio vond hij prachtig. Wij zijn dagelijks met onze hobby materie
bezig, maar de meeste (jonge) mensen weten niet eens van het bestaan
van onze hobby objecten. Bij oudere mensen is het een vage herinnering uit
de geschiedenisles of uit verre herinneringen.
Maar eigenlijk is het niet eens zo moeilijk om bij hen bewondering te
verkrijgen na een kleine demonstratie.

:thumbsup: