Mijn ervaringen met de aanschaf van platen.

Peter wat voor een platen waren dat ?
De Jordaan wals . Huub

Wat naar mijn mening ook wel een woordje mee spreekt, is dat er vroeger niet zo op werd gelet of de naald nog wel goed was. Je kocht ergens een tweedehands geval en je ging er maar van uit dat die naald het eeuwige leven had. De meeste populaire elementen hadden een saffiernaald en die ging veel minder lang mee dan een diamantnaald. Saffiernaalden waren echter wel beter bestand tegen mishandeling.
Het is ook heel belangrijk dat de platen goed schoon zijn. Je staat af en toe verbaasd als je de plaat beluistert nadat die goed schoon s gemaakt. Het blijkt dan vaak erg mee te vallen.
De meeste van mijn singeltjes en LP's klinken na zo'n schoonmaakbeurt nog heel behoorlijk.

En wat de omgang met platen betreft: Ik mocht als jochie van een jaar of 8 al de platen van mijn vader en mijn oudste broer draaien op de wisselaar van mijn vader en mij werd keurig verteld hoe ik er mee om moest gaan. Er is nog nooit een plaat of naald gesneuveld.

Groeten,
Peter

Ik koop nu al ongeveer 10 jaar platen/lp's.
Dit is hoofdzakelijk bij een platenzaak in Rotterdam waar ik in de jaren een beetje kind aan huis ben geworden.
(de eigenaar is in de loop der jaren een goeie vriend van mij geworden)
Maar ook bij rommelmarkten, en bij de kringloop.
Zelf heb ik ook al ervaren dat bij sommige muziek genres de kwaliteit over het algemeen een stuk minder is.
Ook die vriend van me van die platenzaak heeft mij dit een keer kunnen bevestigen.
Voordat hij zijn eigen platenwinkel had(nu al weer 11 jaar) heeft hij 15 jaar in een andere platenwinkel gewerkt.
Dus opgeteld al 26 jaar ervaring in een platenwinkel.
En dus ook al heel wat jaartjes inkoop ervaring.
Hij is heel "zeikerig" wat betreft de kwaliteit waarin het vinyl moet verkeren(zelf ben ik ook zo trouwens)
Vaak zijn jaren 60 hippie platen,reggea,en punk platen in slechte conditie,wat ik van hem heb mogen aanhoren.
Hij vertelde mij dat die jaren 60 muziek vaak meegenomen werd op feestjes,en dat de plaat op de grond belandde nadat hij gedraaid was.
Dit is misschien wel te verklaren aan het feit dat (over het algemeen) bepaalde muziek genres wat meer gepaard gingen
met feesten en de nodige drugs.
Iets wat ik dan ook wel weer kan vinden bij de reggea scene en de punk scene.
Misschien dat iemand zich kan vinden in dit verhaal,of zulke verhalen ook wel eens heeft aangehoord.

Uiteraard is de reden die Rene aangeeft ook een goed verklaarbare.
De komst van de lift heeft er uiteindelijk ook wel voor gezorgd dat veel platen gespaard bleven.

Uiteraard spreken we hier altijd over het algemeen/in grote lijnen uitzonderingen daar gelaten.

Maar de situatie waarin een plaatje opgezet werd(op een feest waar mensen onder invloed waren) of rustig in huis situatie(kan je natuurlijk ook nog onder invloed zijn) moet ook meegewerkt hebben aan het verschil qua kwaliteit.

Zelf ben ik de laatste tijd veel klassiek aan het luisteren,na een bezoek aan Bert toen hij mijn de slag van waterloo liet horen op zijn Philips AG9015 set.
En ook ik heb gemerkt dat klassiek(in verhouding met bepaalde genres) nog in een heel nette staat verkeerd.

Hallo Bert,

Zelf verzamel ik eigenlijk alleen klassieke platen en af en toe een singeltje met wat moderne popmuziek. Over de kwaliteit van het andere genre kan ik oordelen. Wat me bij de klassieke lp's opvalt, is dat er een groot verschil is in kwaliteit. Sommige zien er goed uit, maar kraken tot en met tot en met zgan lp's.
Zelfs geen tikje.
Over het algemeen kan je de kwaliteit van de plaat aan de hoes bepalen, zoals eerder gesteld is.
Ook het merk lp doet ter zake. DGG is wat minder van kwaliteit dan bijv de Engelse Decca, en met name de lp's uit eind jaren 60 en later. De grens kan je ongeveer trekken met op het platenlabel de tulpenrand. Later is dit vervangen door twee lijnen, en ging DGG DG heten.
Niet dit dit een reden is om DGG platen te mijden. Sommige orkesten of solisten stonden onder contract bij een bepaalde platenmaatschappij.
De kreten VG en VG+ enz. zijn hoogstens een indicatie over de staat van de plaat en de hoes.

Maar het blijft mooi spul.

Gr. Paul

@ Bert:
Wat je beschrijft: "Al snel moest ik hem gezien de beschadigingen opnieuw branden en na de derde keer heb ik gezegd hierna hoef je niet meer terug te komen leer er maar normaal mee om te gaan" is een bekend fenomeen. Komt voort uit het door de marketing gehanteerde misverstand dat CD's ongevoelig zijn voor krasjes. Binnen flinke beperkingen is dat ook zo, maar als je dan een CD gebrand hebt voor iemand en daar wordt er onverschillig mee omgegaan gaat het mis. En dan ligt het aan de slechte kwaliteit van wat jij leverde....
Doe ik dus alleen nog voor mensen die ik vertrouw (en dat zijn er niet meer zoveel)
Nico

@ Henk
Dat de kwaliteit van klassieke platen wellicht beter is zou maar zo kunnen.
Ook ik ben geen platen expert.

@ Lee
De volgende opmerking vind ik wel frappant.

Uitzonderingen daar gelaten en met alle respect is het zo dat de klassieke muziek liefhebbers
(meestal)het soort mensen waren en zijn die voorzichtiger met de platen omgingen dan de alle 13 goed
liefhebbers.

Van deze serie heb ik inmiddels een tiental platen bij elkaar geschraapt de meeste die ik daar van tegen kwam heb ik laten liggen vanwege ernstige beschadigingen.
Weet iemand toevallig hoeveel alle 13 goed platen zijn uitgegeven

@ Huub.
In het verleden toen ik nog super actief in de 78 toeren grammofoons en platen was ben ik jaren lid geweest van de weergever.
Nadeel is de reis afstand hier in de regio met name in Nijmegen zit een zeer goede Vinyl zaak.
Voor de eigenaar heb ik een aantal jaren geleden een Seeburg VL 200 gerepareerd ik wandel nog zo af en toe bij hem binnen en ga meestal weer weg met een aantal leuke platen.

@ René Daemen.
Jouw bijdrage gelezen hebbende herken ik een aantal zaken.
Toen ik als 18 jarige nog thuis woonde hadden onze buren twee zoons in de leeftijd 8 en 10 jaar.
Zij hadden beide een kleine koffer platenspeler waarop ze draaide en dat ging bepaald niet zachtzinnig.
Bij mijn huidige buren met een naar Henk waar ik sinds kort geen contact meer mee heb omdat ze zo aardig zijn ging dat in het CD tijdperk net zo.
Ik had ooit een CD voor ze gebrand.
Al snel moest ik hem gezien de beschadigingen opnieuw branden en na de derde keer heb ik gezegd hierna hoef je niet meer terug te komen leer er maar normaal mee om te gaan.

En de platenspeler in mijn FX995A is inderdaad een alles eter.
Hierop draai ik met de AG3021 mijn oude mono platen en met de AG3401 mono geschakeld de vroege stereo platen probleemloos zelfs de platen met kras welke op de L75 en Garrard 4HF echt de mist in gaan.

Bert.