Toen was geluk.......

Ja René, klopt, het is de MW16-22. Een beeldbuisje met zowel magnetische focussering als afbuiging.
Er zit nog licht en contrast genoeg in, maar bij grotere helderheid wordt de focussering wel wat minder. Die is bij dit toestel nog met een knop aan de voorkant in te stellen.
Ik heb iemand horen zeggen dat deze beeldbuisjes niet zo’n lange levensduur hebben. Maakt me niet uit, het toestel wordt zo af en toe voor de lol even aangezet.

Groeten,
Peter

De beging TV ,s dat is toch meer Pasfoto formaat
die kleine beelden toch
huub

peter1952 schreef : Toen was geluk heel gewoon.....

Groeten,
Peter

Mooi toestel Peter.
De beeldbuis hiervan is toch nog eigenlijk rond meen ik?
Bij Amerikaanse toestellen zag je nog wel eens de geheel ronde beeldbuis.

(toestel van het Radio TV Design Museum Haarlem).

René, goed lezen (en kijken) ....
Als je de aflevering eerst eens bekijkt zie je dat Nel met een modernere tv op de proppen
komt (van Grundig) dan Jaap (Philips, maar al wel een 'automatic'. De modellen zijn
volkomen logisch in de aflevering (1964).
Het is een tv serie, dus objecten kunnen aanwezig zijn als ze 'functioneel' zijn in een
aflevering.
Daarna wellicht niet meer nodig. Je zou kunnen zeggen dat de tv later in dat deel
van de kamer stond die nooit gezien werd: de open voorkant waar het publiek zat.
Eigenlijk ook waar de ramen zouden zitten in het decorstuk van de straat, dat ook
vaak in beeld kwam.
In de slot scene zie je beide tv's eigenlijk ook buiten het decor staan.
We zien in de serie namelijk altijd de achterkant van het appartement.
In de laatste aflevering werden de verschillende 'wanden' simpelweg weggereden
en zaten de acteurs aan de tafel in een nagenoeg lege studio.

Overigens, de eerste aflevering speelde zich af in 1959, dus jouw verhaal over een
hondenhok is dus eigenlijk helemaal niet meer aan de orde. Die was in dat jaar al
sterk verouderd. En let wel, de aflevering van de twee tv's speelt zich dus af in 1964.
De serie was oorspronkelijk gebaseerd op The Honymooners en in eerste instantie
letterlijke vertalingen. Toen de scenario's op waren gingen ze zelf schrijven, met name
door Sjoers Pleijsier (Simon Stokvis). Zijn rol werd eigenlijk ook steeds gemener naar
zijn vriend Jaap toe. Dat zie je zelfs in deze televisie-aflevering waarin hij er over de
rug van Jaap (en Harmsen) zelf veel beter van werd en dan dat gemene lachje geeft
als slot. Zelf vond ik dat niet altijd even geslaagd of grappig.

Overigens zagen we ook geregeld een Companion voorbij komen (in de kegelclub)
en een Philips AG4756 (met rode deksel, 1962) in de woonkamer. Die stond dan of
op tafel of op het tafeltje naast de deur. Maar ook alleen maar als het functioneel
moest zijn in een bepaalde aflevering.
Dat ieder seizoen zich een jaar later afspeelde was eigenlijk ook de ondergang van de
serie. Jaap en Nel kwamen langzaam maar zeker in een nooit veranderende conservatieve
jaren vijftig interieur te zitten. In de film hebben ze dat proberen op te lossen.
Dat de Rotterdamse busmaatschappij maar vijf chauffeurs had met een piepkleine
kantine was uiteraard ook niet logisch, evenals dat je in het riool kon 'lopen' en bivakkeren.
Dat laatste heeft nooit bestaan. Kennen we in Nederland helemaal niet.
Kortom, zo een serie is verre van historisch correct en dat is terecht. Het is entertainment.

Ik laat het hierbij.

PS, de film speelt zich in 1974 af.

In de serie is niet een tv prominent aanwezig geweest
Paar. Afl zoals deze maar die daarop was de tafel weer leeg
Open het dorp afl tv te zien . Maar geen hondenhok.
Meestal afdankertjes van de kegelclub
En koppenol die op het dak stond.
In de film is wel een kleuren toestel maar beeld wordt geprojecteerd op een zwartwit tv.
De nsf radio heeft tot de laatst aflevering gestaan op het kastje
Het model tv uit de film heb ik hier nog spelend staan
Tv’s zijn niet veel geweest in de serie
Paarkeer en bij harmsen met de ktv..

De enigste zwart-wit tv die in de serie was die jaap in de film naar beneden gooide
Op het hondje Anita.

Helaas René, dat is niet zo.
Toen de serie in het begin van de jaren zestig belandde is er een hele aflevering gewijd geweest
aan een televisie, sterker nog, twee televisies. Jaap en Nel keken al samen naar de televisie in het appartementje boven hen, van Simon. Die had al een tv, maar dat appartement is maar één keer in
beeld geweest voor het belang van een verhaallijn. Verder nooit. Het verhaaltje van de twee televisies
zal ik niet vertellen, maar het kwam er op neer dat Nel legaal eentje aanschafte en Jaap uiteraard via
een of andere duistere lijn.
Eind jaren vijftig waren er een miljoen toestellen in Nederland en dat liep in de jaren zestig pas sterk op.
Er werd zelfs een heel programma gewijd aan het miljoenste toestel.
Zo is er ook een hele aflevering aan een koelkastje besteed geweest, ook , zoals wel klopt in de echte
geschiedenis voor de meeste mensen, die ze ook pas begin jaren zestig in hun keuken kregen. Nel wilde
er eentje, maar Jaap niet. Die wilde een nieuwe kegelbal. Het einde van het liedje was dat de kegelbal in de
(tweedehands, net als de televisies) koelkast (een tafelmodel) lag.

Gevonden
Toen was het geluk heel gewoon, televisie.

Ze hebben het al over (het nieuwe) Nederland 2 , dus is het 1964 in de serie.